Το «κόλλημα» του ασυμβίβαστου

Από την ώρα που οι πολίτες με έστειλαν στη Βουλή δεν ασκώ την τέχνη μου, το
επάγγελμά μου και ούτε προτίθεμαι να το κάνω.

Είναι αδιανόητο ένας βουλευτής να μην αφιερώνεται στην αποστολή του και να
ασχολείται συστηματικά με άλλα επαγγελματικά καθήκοντα. Είναι όμως εξίσου
αδιανόητο το Σύνταγμα της χώρας να απαγορεύσει την επαγγελματική απασχόληση.
Θεωρώ αναγκαίο τα κόμματα να επεξεργαστούν κανόνες δεοντολογίας, ώστε οι
βουλευτές τους να ασχολούνται με την αποστολή τους και όχι με την
επαγγελματική τους ανέλιξη. Ο κανονισμός της Βουλής να αναγκάσει τον βουλευτή
που μπορεί και να μην ασκεί άλλο επάγγελμα, αλλά είναι εκ φύσεως τεμπέλης, να
ασκήσει αποτελεσματικά τα καθήκοντά του. Αλλά η ενσωμάτωση τέτοιων κανόνων στο
Σύνταγμα το υποβαθμίζει, περιορίζει την ανεξαρτησία του βουλευτή, που οφείλει
να έχει την ευαισθησία να κρίνει μόνος τι είναι αξιοπρεπές και τι όχι και
αφαιρεί από τον πολίτη τη δυνατότητα κρίσης του έργου του πολιτικού. Αν, παρά
ταύτα, αποδεχτούμε την πρόταση, τότε δεν έχει κανένα νόημα η όποια εξαίρεση
για καλλιτέχνες και ερευνητές, «υπό ποιοτικούς όρους», γιατί, προφανώς, δεν
μπορεί το Σύνταγμα της χώρας να καθορίζει ποια καλλιτεχνική εκδήλωση είναι
ποιοτική και ποια όχι.

Γιατί ο βουλευτής – ηθοποιός παίζονται στην «ποιοτική» Επίδαυρο δεν περισπάται
από τα καθήκοντά του;

Οι υποστηρικτές του επαγγελματικού ασυμβίβαστου επιδιώκουν να αποτρέψουν
συναδέλφους από το να προβάλλονται μέσω του επαγγέλματός τους με προεκλογικά
οφέλη.

Επιδιώκουν το ανέφικτο.

Η επιρροή που όλοι έχουμε στον κοινωνικό μας περίγυρο, συνήθως σχετίζεται με
την επαγγελματική μας δραστηριότητα, και ευτυχώς, γιατί είναι μια επιρροή που
αποκτήσαμε με μια συνήθως δύσκολη πορεία ζωής και δεν μας την χάρισε κανένα
κόμμα και καμία πολιτική οικογένεια πίσω μας.

Μετά όμως την πρώτη μας εκλογή, οι πολίτες θα μας κρίνουν για την πολιτική μας
παρουσία κατά την τετραετία και αν το αποφασίσουν δεν θα μας επανεκλέξουν.

Αντίθετα, το να επιβάλει το Σύνταγμα κανόνες σωστής συμπεριφοράς και να
κληθούμε να ψηφίσουμε αύριο νόμο, για το ποια καλλιτεχνική εκδήλωση είναι
θεμιτή και ποια όχι (Επίδαυρος ή Δελφινάριο), ποιος κάνει επιστημονική έρευνα
και ποιος επάγγελμα, όλα αυτά μοιάζουν υποτιμητικά για το Κοινοβούλιο αλλά και
για τη νοημοσύνη του λαού ο οποίος είναι σε θέση να κρίνει ποιος προσφέρει και
ποιος εκμεταλλεύεται. Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τα ουσιαστικά «της αναθεώρησης
του Συντάγματος» κι ας ξεκολλήσουμε από το κώλυμα, αλλιώς έχουμε «φάει γερό
κόλλημα».

Η Ελένη Κούρκουλα είναι βουλευτής Β’ Αθήνας