ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανασφάλειες…

«Εσύ, εγώ και το πεπρωμένο. Είχαμε μια βαθιά επικοινωνία, ήσουν η ψυχή μου. Το
μόνο πρόβλημα είναι ότι το μόνο που έκανες, ήταν να μου προκαλείς αλλεργία».
Αυτό το τραγούδι των Catatonia άκουγα τις προάλλες, όταν είχα βγάλει να
αερίσω, μαζί με τα ανοιξιάτικα ρούχα, και τις ευαισθησίες μου.

Δεν ήταν το κατάλληλο. Ουδόλως με βοήθησε να ξεπεράσω τις «στενόμυαλες» και
«του συρμού» αντιλήψεις περί επικράτησης της αντικειμενικής πραγματικότητας,
σε βάρος της υποκειμενικής.

Άνοιξα την ντουλάπα και έβγαλα και καμάρωνα τα καθαγιασμένα, με γλυκερό τρόπο,
είδωλα ανθρώπων. Μόνο που εκείνη τη στιγμή άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο. Ένας
μη-καθαγιασμένος και μη-υπερβατικός φίλος ανησυχούσε για το πρησμένο μου
μάγουλο κι ένας άλλος, εξίσου, «μη-ξεχωριστός» μου άλλαζε τον ρου της ζωής,
λύνοντας κάποιο πρόβλημά μου.

Η ίδια δραματική κατάσταση συνεχίσθηκε και εκτός σπιτιού. Οι επτά λακκούβες
που συνάντησα σε πεζοδρόμιο συνολικού μήκους τεσσάρων μέτρων, πεισματικά
υπογράμμιζαν το χάος ανάμεσα στο «είναι» ­ παγίδες για τη σωματική ακεραιότητα
­ και το «αισθάνεσθαι» ­ «η Ελλάδα χτίζεται» του εκάστοτε αρμόδιου υπουργού.

Το ίδιο χάσμα υπογραμμιζόταν και από την τηλεόραση. Πολιτικοί ­ κυρίως γόνοι ­
που δεν ξέρουν πού βρίσκεται το… Χαϊδάρι και θεωρούν ότι ο κόσμος για να
ξεπεράσει τα προβλήματά του πάει ταξίδια στην Ευρώπη, «ένιωθαν τον πόνο» των
άλλων που για να επιβιώσουν, οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, φθάνουν να
χάνουν μέχρι και την ανθρώπινη υπόστασή τους. Μου άρεσε το βιβλίο, «Το Βουνό
της Ψυχής», του Κινέζου νομπελίστα Γκάο Ξινγιάν. Και ευαίσθητο πολύ και
υπερβατικό. Ένας μεσήλικος Κινέζος που ζει άνετα και ωραία, επιστρέφει στην
Κίνα, όπου ξεκινάει ένα σχεδόν μυστικιστικό προσκύνημα που κρατάει καιρό. Επί
περίπου χίλιες σελίδες, ο κύριος αυτός προβαίνει σε μια ­ μαγευτική ομολογώ ­
ενδοσκόπηση και εντρύφηση στις αναμνήσεις και ανασφάλειές του, κουτουπώνει μια
πιτσιρίκα, την οποία τελικά τρελαίνει με τις κόνξες του και, στο τέλος,
καλά-καλά, επιστρέφει στη Γαλλία, «πλούσιος από πνευματικές ­ για να μην πω
σεξουαλικές! ­ εμπειρίες».

Είπαμε. Δεν είναι όλα ακριβώς όπως φαίνεται να είναι, πάντα. Παίζει ρόλο και
το πώς τα αισθανόμαστε. Πράγματι, δύο και δύο μπορεί και να μην κάνουν
τέσσερα, ενίοτε. Αλλά όταν ποτέ δεν κάνουν τέσσερα, κάτι βρωμάει.