ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι συνήθεις … επιπλέοντες

Τον βλέπουμε καθημερινά δίπλα μας. Στη δουλειά, στην παρέα, ακόμα και στο μπαρ
την ώρα που πίνει το ποτό του…

Έχει τη στόφα του «μεγάλου τίποτα». Του κενού που κραυγάζει…

Της προσκολλήσεως· αναζητά τη λάμψη που δεν έχει στους άλλους.

Ετερόφωτος, επιδεικτικά μεγαλομανής, εγωιστικά ανίκανος να δει τη μικρότητά
του.

Το μεγαλείο να ομολογεί και να πολεμά τις ­ τόσο ανθρώπινες ­ αδυναμίες του
φαντάζει ως μικρότητα…

Η ματαιοδοξία του αρκείται στο… να πουλάει μούρη σε αυτούς που κρίνει
κατώτερους και εκδουλεύσεις σε αυτούς που θεωρεί πως θα του προσδώσουν… φως.

Η έννοια αξία μεταφράζεται στην αξιοθαύμαστη ικανότητά του να πλασάρει ως
γνώση την απελπιστική ημιμάθειά του ­ στόχος να αποκομίσει τα μεγαλύτερα
δυνατά οφέλη στο «ρίξιμο» όσων θεωρεί ανάξιους να τον απειλήσουν, στη
δημιουργία υποκριτικών φιλικών σχέσεων, που με την πρώτη ευκαιρία βγάζουν
φτυάρια και σκάβουν λάκκους…

Όσο για τη «στυλίστικη» εικόνα του, δεν υπολείπεται σε «φιρμάτα» ρούχα, σε
«φιρμάτες» γνωριμίες, σε «φιρμάτες» εξόδους…

Το τραγικό είναι πως αυτό το «μεγάλο τίποτα» συνήθως πείθει και μεγαλουργεί.

Να φταίει, άραγε, το γεγονός ότι οι πραγματικά λαμπροί άνθρωποι αρνούνται να
ασχοληθούν με τούτο τον ανθρωπάκο, και έτσι του αφήνουν πεδίο δράσης;

Μήπως ότι οι περισσότεροι πιστεύουμε πως «ό,τι λάμπει είναι χρυσός» γιατί
έχουμε ανάγκη από ένα μύθο στη μίζερη ζωή μας;

Ή μήπως, τελικά, είναι αλήθεια πως «όσοι είναι φελλοί επιπλέουν»;…