Κι άλλοι ερωτεύτηκαν, δεν κάναν έτσι

Τρεις μέρες κι ακόμα να συνέλθω. Ακόμα να ξεθολώσει το μάτι μου. Κάτι έχω
πάθει και τα βλέπω όλα κόκκινα. Κόκκινα και σατέν. Κόκκινα σατέν, σε σχήμα
καρδούλας. Σοκολατάκια, κόκκινη σατέν καρδούλα. Αρκουδάκια, κούπες του καφέ,
πιατάκια, μπλουζάκια, βαζάκια, τασάκια, τζάντζαλα, μάντζαλα όλη η ζωή μου μια
τεράστια κόκκινη σατέν καρδούλα.

Και μαξιλαράκια. Κυρίως μαξιλαράκια. Σου φέρνει τώρα ο αγαπημένος σου, ο «καθ’
ύλην αρμόδιος», το μαξιλαράκι το κόκκινο σατέν. Την καρδούλα. Το ξερατό. Και
για να μην τον προσβάλεις, το βάζεις και στο σαλόνι σου. Κι έρχεται μετά η
επίσκεψη. Ο κόσμιος ο άνθρωπος, ο σοβαρός, που του έχεις και μια εκτίμηση.
Βλέπει φάτσα φόρα, την καρδούλα, κάνει μεταβολή και φεύγει τρέχοντας.
Τρέχοντας ο χριστιανός, κυνηγημένος μες στη νύχτα, μες στον Πυρετό της
Ασφάλτου!

Γιατί ο Βαλεντίνος δεν είναι τελικά ο Άγιος του έρωτα. Ο πολιούχος του κιτς
είναι. Το καρακιτσαριό το κόκκινο το σατέν. Ο φασισμός ο κόκκινος ο σατέν.

Γιατί στις 14 Φεβρουαρίου ΠΡΕΠΕΙ να είσαι ερωτευμένος. ΟΦΕΙΛΕΙΣ να είσαι
ερωτευμένος. ΥΠΟΧΡΕΟΥΣΑΙ να είσαι ερωτευμένος. Στις 13 ή στις 15, κάνε ό,τι
θέλεις. Κόψε τον λαιμό σου. Ρίξτου μια μούντζα. Στο διάολο κι αυτός και οι
καρδούλες του. Στις 14 όμως ­ ειδικά στις 14 ­ αν δεν πατάς φουλ τα γκάζια;
Ξεφτίλα! Παρίας! Σε δείχνουν με το δάχτυλο.

Αυτό το πράγμα δεν είναι έρωτας. Είναι φασόν. Πάθος σε μαζική παραγωγή.
Αφρίζει – ξαφρίζει, έναν έρωτα στις 14 δεν τον γλιτώνεις. Όχι απαραίτητα τον
δικό σου έρωτα. Τον μοναδικό, τον Έναν, τον Μέγα. Έρωτας να ‘ναι κι ό,τι να
‘ναι. Έρωτας ξεπατικούρα. Του διπλανού. Του περιπτερά. Της γειτόνισσας. Στο
ίδιο τραπέζι καθόμαστε, την ίδια σούπα τρώμε, το ίδιο κουτάλι μοιραζόμαστε.

Συγγνώμη, αλλά εγώ σιχαίνομαι. Το σιχαίνομαι αυτό το πράγμα. Θέλω το τραπέζι
μου. Τη σούπα μου. Το κουτάλι μου. Δεν ξέρω τι έχει βάλει ο άλλος στο στόμα
του. Θέλω έναν έρωτα πριβέ ή έναν έρωτα καθόλου. Τον Άγιο Βαλεντίνο δεν τον
ήξερα κι από χθες. Με τον Υάκινθο ­ που λέει κι ο Αρχιεπίσκοπος ­ δεν κάναμε
μαζί φαντάροι. Τον Νίκο, τον Δημήτρη, τον Γιάννη θέλω. Απλά πράγματα. Καθαρές
δουλειές.

Λυσσάξανε οι τηλεοράσεις αξημέρωτα. Όλο ζάπινγκ έκανα κι όλο στο ίδιο κανάλι
έπεφτα. Τόση καρδούλα πριν πιεις τον καφέ, σου γυρίζει το άντερο.

Και στις εκπομπές, η πασαρέλα με τις ερωτευμένες. Τις ξελιγωμένες όλες. Τις
ανθυποστάρ. Τις απαστράπτουσες. Μες στο γκλάμορ και το γκλίτερ!

Τις βλέπεις και δεν είσαι και εντελώς σίγουρος. Κάπου την έχεις ξαναδεί εσύ
αυτήν τώρα. Σε βιντεοκλίπ την έχεις δει; Στον Βασιλόπουλο, στα αλλαντικά την
έχεις δει;

Πάντως, εσύ κάπου την ξέρεις την ανεπαισθήτως διάσημη. Αυτήν στον καναπέ,
απέναντι στην παρουσιάστρια. Που αφού μας δηλώσει ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν
κοινοποιεί την προσωπική της ζωή ­ μας τα ξερνάει όλα.

Πού τον γνώρισε. Τι της είπε. Τι του είπε. Πού πήγανε. Τι φάγανε. Τι κάνανε
μετά το φαΐ. Πώς το κάνανε μετά το φαΐ. Πόσον καιρό είναι μαζί. Πόσο
ευτυχισμένη είναι. Πόσο τέλειος είναι. Πως την αγαπάει, τη λατρεύει, πίνει
νερό στο όνομά της. Πως τώρα του Αγίου Βαλεντίνου τώς έκανε δύο δώρα: Ένα
μονόπετρο-νταμάρι και μια σατέν κόκκινη καρδούλα. Όχι, δεν είναι το νταμάρι
που μετράει. Δεν είναι τέτοια κοπέλα αυτή. Η χειρονομία τη συγκίνησε. Μη σου
πω πιο πολύ η καρδούλα, παρά το μονόπετρο. (Μη σου πω ότι αν της έπαιρνε μόνο
την καρδούλα, χωρίς το μονόπετρο, θα του την έτριβε στη μούρη).

Και το αριστούργημα δεν είναι αυτό. Το αριστούργημα είναι ότι, αφού τα
καταθέσουν όλα αυτά στην κάμερα, σηκώνονται, πάνε σπίτι τους και χωρίζουν. Τη
μια μέρα είναι καλός, είναι γλυκός, έχει τις χάρες όλες. Την επομένη, βγαίνουν
στα παράθυρα και τον κάνουν ρόμπα.

Αναρωτιέμαι πώς ερωτευόταν ο κόσμος τόσα χρόνια. Πριν από το Άγιο, πριν από
αυτό το σπαστικό το Ανήμερο ­ πώς χτυπούσε η καρδούλα του; Αυτοί οι θεσπέσιοι
σφυγμοί πώς βαράγανε μπιέλα; Οι παλάμες πώς ιδρώνανε; Το πανάκριβο σκίρτημα
στο άκουσα της φωνής στο τηλέφωνο ­ πώς το βιώνανε;

Αναρωτιέμαι. Πώς αγαπούσαν οι πατεράδες κι οι μανάδες μας; Πώς παίρνανε τα
μούτρα τους; Έτσι, άντε, γνώριζαν κάποιον και τον ερωτεύονταν; Και μάλιστα όχι
στις 14 Φεβουαρίου, αλλά όποτε τους κατέβαινε στην γκλάβα; Είναι δυνατόν;

Αυτά τα πράγματα θέλουν μια πειθαρχία. Μια ρέγουλα. Έναν έρωτα «στρατιωτάκια
στη γραμμή, κι όλοι κάθονται στη γη». Όχι ο πρώτος τυχών και πέφτουμε τα
ανάσκελα. Δεν το έχουμε αυτό το δικαίωμα.

Δεν θα μου πεις ΕΣΥ, φίλε μου, πότε θα ερωτευτείς. Θα σου πως ΕΓΩ: 14
Φεβρουαρίου. Και για να σου αποδείξω τα δημοκρατικά μου φρονήματα ­ την ώρα
στην αφήνω ανοιχτή. Προαιρειτκή. Θες πρωί; Πρωί. Μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ;
Ελεύθερος ιατρού. Μόνο, θερμή παράκληση: Μέχρι τα μεσάνυχτα να το έχουμε
κλείσει το θέμα. Ξημερώνει η 15η Φεβρουαρίου. Ο χρόνος σας έληξε, λυπάμαι
πολύ!

Κι αν δε τα καταφέρατε, αν δεν σας έκατσε φέτος, του χρόνου πάλι εδώ είμαστε.
Στις 14 Φεβρουαρίου, στο πιο ερωτευμένο ζευγάρι, στο πιο σούργελο τηλεοπτικώς
­ δώρο μια ωραιότατη φριτέζα. Κόκκινη, σε σχήμα καρδούλας!