Επιτακτική ανάγκη η δημιουργία σώματος δικαστικής αστυνομίας

<

΄Ηταν το δεύτερο «κρούσμα» σε διάστημα λίγων ημερών. Η αίθουσα του δικαστηρίου
θύμιζε γήπεδο σε αγώνα ντέρμπι. Μπουκάλια με νερό εκτοξεύονταν στον
κατηγορούμενο στη μία δίκη, άγριος ξυλοδαρμός του κατηγορουμένου και του
συνηγόρου του προκάλεσαν την αναβολή της εκδίκασης της άλλης επεισοδιακής
υπόθεσης.

Άμεσος στόχος και στις δύο περιπτώσεις ο δράστης της ασυγχώρητης για τους
οικείους του θύματος ­ και όχι μόνο ασφαλώς ­ πράξης. Έμμεσος να βληθεί η
απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης.

Οι κόρες του αστυνομικού Αχιλλέα Παπαδημητρίου ένιωσαν την ανάγκη να συμβάλουν
στην τιμωρία του πατέρα τους, για τη δολοφονία της μητέρας τους. Ενώ τα
αδέλφια της Βασιλικής Φουντοπούλου, της άτυχης κοπέλας που βρήκε φρικτό θάνατο
από το χέρι του εν διαστάσει συζύγου της, δεν άντεξαν στη θέα του δολοφόνου.

Οι εικόνες των επεισοδίων, με τον κατηγορούμενο Ιωάννη Κουντούρη να
σκαρφαλώνει στα έδρανα για να γλιτώσει από τα χέρια των μαινόμενων αδελφών του
θύματός του, ανέδειξαν ένα πρόσωπο. Τη μητέρα της όμορφης κοπέλας που πέθανε
στις 8 Ιανουαρίου 1997, από ακατάσχετη αιμορραγία. Ο επί 11 χρόνια σύζυγός της
τής είχε καταφέρει 14 μαχαιριές…

«Μη Ηλία…». Η ηλικιωμένη γυναίκα που φωνάζει δίνει την εντύπωση σε όποιον
δεν ξέρει ποια είναι πως ανησυχεί για το θύμα του ξυλοδαρμού. Τρέχει πίσω από
τους εξαγριωμένους αδελφούς της Βασιλικής Φουντοπούλου προσπαθώντας να τους
συγκρατήσει. Όπως αποδεικνύεται σε λίγα λεπτά, πρόκειται για τη μητέρα τους, η
οποία, έχοντας χάσει ήδη ένα παιδί, δεν θυσιάζει κι άλλο.

«Τον άντρα μου, αν ήταν καλά, θα τον θυσίαζα. Μαζί κι εγώ. Να τον σκοτώσουμε
γι’ αυτό που έκανε. Τα παιδιά μου όχι. Δεν τα αφήνω να πάνε φυλακή. Έχουν
οικογένειες, παιδιά, υποχρεώσεις…». Ο πόνος δεν της στερεί την ψυχραιμία.

Μισεί τον δολοφόνο του παιδιού της, αλλά δεν επιτρέπει στους δικούς της γιους
να κάνουν τα ίδια.

Λίγες ημέρες νωρίτερα η οικογένεια Φουντοπούλου είχε εκτελέσει ένα θλιβερό
καθήκον. Την εκταφή της αγαπημένης τους Βασιλικής. Με οξυμμένη την αγανάκτηση
λοιπόν όφειλαν να παρευρεθούν στο δικαστήριο και να αντικρύσουν τον «δήμιο»
της κοπέλας. Και το πρώτο χαστούκι πέφτει στον κ. Φρ. Ραγκούση, συνήγορο
υπεράσπισης του κατηγορουμένου.

«Να συλληφθεί…». Η εντολή του προέδρου του δικαστηρίου προς τους δύο
παρευρισκόμενους αστυνομικούς και η ταυτόχρονη διακοπή της διαδικασίας ­
προκειμένου να ηρεμήσουν τα πνεύματα ­ μάλλον ευνόησε την εκδήλωση των παθών.
Όταν επανήλθαν οι δικαστές στην έδρα, στην αίθουσα βρισκόταν μόνο ο αιμόφυρτος
κατηγορούμενος και οι δικηγόροι. Η αναβολή ήταν επιβεβλημένη. Η επιθυμία του
55χρονου Γιάννη Κουντούρη να παραιτηθεί από το δικαίωμα της έφεσης και να
«κρατήσει» την πρωτόδικη ποινή της ισόβιας κάθειρξης, μη αναμενόμενη.

Στρατοδικείο Αθηνών

Θάνατος προς κάθε κατεύθυνση…

Η αναπαράσταση του Σπύρου Ορνεράκη από τα δραματικά επεισόδια είχε δημοσιευθεί στην πρώτη σελίδα των «ΝΕΩΝ» στις 2-4-1993

Δεν είχαν περάσει ούτε δύο χρόνια και οι μνήμες ήταν ακόμη πολύ νωπές. Πέντε
παιδιά ηλικίας 16 έως 18 ετών βρήκαν τον θάνατο στην άσφαλτο. Δράστης του
θανατηφόρου τροχαίου δυστυχήματος ήταν ο υποσμηναγός Δημήτρης Κουρούπης,
οδηγός του μοιραίου αυτοκινήτου που, τα ξημερώματα της 21ης Ιουλίου 1991, έξω
από την Αθήνα, προκάλεσε την τραγωδία.

Λόγω της ιδιότητάς του ο δράστης κάθισε στο εδώλιο του Διαρκούς Στρατοδικείου.
Η ποινή που του επιβλήθηκε ­ 4 χρόνια, 8 μήνες και 15 ημέρες ­ δεν
ικανοποίησε, όπως ήταν φυσικό, τις οικογένειες των αδικοχαμένων παιδιών. Το
πένθος τους ήταν βαρύ και δεν ήταν δυνατόν να δεχθούν ότι ο νόμος δεν το
συμμερίστηκε. Ο θάνατος σε τροχαίο συνιστά ανθρωποκτονία από αμέλεια,
κατηγορία πλημμεληματικού χαρακτήρα δηλαδή, η οποία, παρά το ολέθριο
αποτέλεσμα, δεν επισύρει ποινές κάθειρξης.

Πολύ σύντομα, και συγκεκριμένα την 1η Απριλίου 1993, προσδιορίστηκε η δίκη του
υποσμηναγού σε δεύτερο βαθμό. Συντετριμμένοι οι γονείς των παιδιών κάθησαν
στην αίθουσα του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου, στο Ρουφ, προετοιμασμένοι να
παρακολουθήσουν ­ ως είθισται ­ τη μείωση της ποινής του.

Ένας πατέρας όμως, ο Θανάσης Ντρούζος, πατέρας του Κωνσταντίνου ­ ενός από τα
θύματα του πολύνεκρου τροχαίου ­ είχε προσχεδιάσει διαφορετικά την εξέλιξη της
δίκης. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου του προέβλεπε το σκάψιμο ενός τάφου, δίπλα
ακριβώς στο μνήμα του γιου του, στο νεκροταφείο της Κορίνθου… Και το
τελευταίο τον ενταφιασμό του εκεί λίγες ώρες αργότερα.

Η δίκη ξεκίνησε και εξελίχθηκε κανονικά. Η ένταση που κυριαρχούσε ήταν
απολύτως δικαιολογημένη και καθόλου ανησυχητική. Ο Θανάσης Ντρούζος καθόταν
από το πρωί αμίλητος, κρατώντας σφιχτά ένα χαρτοφύλακα. Η ώρα είχε φθάσει 7 το
απόγευμα και ο εισαγγελέας είχε μόλις ολοκληρώσει την αγόρευσή του.

Ο Χρήστος Μπάκας, εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του κατηγορουμένου, ετοιμαζόταν
να πάρει τον λόγο όταν μια περίεργη κίνηση τράβηξε την προσοχή των
παρευρισκομένων. Ο Ντρούζος είχε βάλει σε εφαρμογή το φονικό του σχέδιο. Με το
πιστόλι που έκρυβε τόσες ώρες στον χαρτοφύλακα πετάχτηκε από τη θέση του και
άρπαξε από τον λαιμό τον μάρτυρα Φώτη Σακελλαράκη, συνοδηγό του υποσμηναγού το
μοιραίο βράδυ του δυστυχήματος.

Με την κάννη του όπλου κολλημένη στον κρόταφό του τον έσυρε προς την έδρα του
δικαστηρίου. «Θα σας σκοτώσω όλους…» φώναζε αλλόφρων. Έδειχνε αποφασισμένος
να πραγματοποιήσει την απειλή του, αλλά κανείς δεν περίμενε την τραγική
κατάληξη. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, στην προσπάθειά του να τον ηρεμήσει,
ζήτησε από τον αστυνομικό φρουρό ­ από τον οποίο ο Ντρούζος είχε αποσπάσει διά
της βίας το περίστροφο ­ να του ικανοποιήσει τις επιθυμίες. Να πάρει δηλαδή
από τον χαρτοφύλακα την αυτοκόλλητη χαρτοταινία που είχε φέρει μαζί του και να
δέσει πλάτη με πλάτη τους δύο συνηγόρους υπεράσπισης, καθώς και τον
κατηγορούμενο με τον μάρτυρα.

Το ακροατήριο παρακολουθούσε εμβρόντητο. Με τους πρώτους πυροβολισμούς η
αίθουσα άδειασε. Οι δύο δικηγόροι, ο καθηγητής Χρήστος Μπάκας και ο Δημοσθένης
Αβράμης, έπεσαν νεκροί. Ο κατηγορούμενος και ο φίλος του τραυματίστηκαν
σοβαρά. Αμέσως μετά ήρθε η σειρά των δικαστών, οι οποίοι μόλις είδαν τον
κατηγορούμενο να ανεβαίνει στην έδρα και να στρέφει την κάννη του όπλου επάνω
τους, κρύφτηκαν από κάτω. Ωστόσο οι σφαίρες βρήκαν τρεις.

Με τον τελευταίο πυροβολισμό «γράφτηκε» το μακάβριο τέλος, όπως ακριβώς το
είχε σχεδιάσει ο Θανάσης Ντρούζος. Τον άδικο θάνατο των πέντε παιδιών,
ακολούθησε η δολοφονία των δύο δικηγόρων και η αυτοκτονία του «τρελού» από
πόνο πατέρα, του οποίου η σορός τοποθετήθηκε την επομένη δίπλα στο άψυχο σώμα
του παιδιού του.

Ο Παναγιώτης Αθανασόπουλος είναι γενικός γραμματέας της Ένωσης Δικαστών
και Εισαγγελέων.