ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι εκατομμυριούχοι υπουργοί των ΗΠΑ

Οι Αμερικανοί πολίτες ανησυχούν σήμερα για τους εκατομμυριούχους υπουργούς που
διόρισε ο νέος πρόεδρός τους. Με τέτοια χλιδή, πώς να ενστερνίζονται με
ευαισθησία τα κοινωνικά ζητήματα. Το ίδιο όμως ανησυχητικό δεν είναι να
καταλαμβάνουν τέτοιες θέσεις και φτωχοί; Οι οποίοι, ναι μεν γνωρίζουν τις
κοινωνικές ανισότητες, ναι μεν αναρριχώνται επιδεικνύοντας κοινωνικό
προβληματισμό, ναι μεν υπόσχονται αγώνα υπέρ αδυνάτων, πλην όμως χρειάζονται
κι αυτοί “γράσο” για τη λειτουργία της μηχανής τους μέσα στο σύστημα. Και καλά
να έχουν μία προσωπική περιουσία, οικογενειακή ή και εξ αγχιστείας ακόμη. Δικά
τους είναι, όπως θέλουν τα διαθέτουν. Αν το μόνο περιουσιακό στοιχείο είναι η
φιλοδοξία τους; Ο στόχος; Πώς θα προβάλουν τη διάθεσή τους για κοινωνική
προσφορά; Με τι μέσα; Θα επιδοθούν στην πολιτική επαγγελματικά; Ή θα
αποταμιεύουν όλα τους τα χρόνια και στα πρόθυρα της σύνταξης θα ασχοληθούν με
τα κοινά; Πώς θα καλύψουν τις ανάγκες τους; Διεκδικείς ψήφο με τρύπιες κάλτσες
και φθαρμένο κοστούμι; Η βουλευτική αποζημίωση καλύπτει τα ενοίκια, τους
υπαλλήλους, τις μετακινήσεις; Και να προστεθούν σ΄ αυτά οι οικογενειακές
υποχρεώσεις. Μπορούν να ανταποκριθούν στις ­ απαραίτητες για την επιτυχία ­
δημόσιες σχέσεις; Μπορούν να οργανώσουν με επάρκεια μία προεκλογική
εκστρατεία; Ή θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο αυτόν τον ιδιότυπο
“εθελοντισμό”, που γεμίζει τα γραφεία τους, παραμονές των εκλογών, με στρατιές
υπαλλήλων μεγάλων επιχειρήσεων ­ που παραχωρούνται για λίγο από τους εργοδότες
τους ­, με δημόσιους υπαλλήλους και ανέργους; Όσο ασφαλέστερη είναι η επένδυση
τόσο περισσότερους… εθελοντές συγκεντρώνει. Για τους υπόλοιπους ο δρόμος
είναι μακρύς…