Ονειρεύτηκα ότι πετούσα ­ κατά κάποιον τρόπο ταξίδευα τον εαυτό μου.


Ουρανός και γη και άνθρωποι. Χαρούμενα παιδιά σε καταπράσινες πλαγιές. Ποτάμια
με καθαρά νερά. Γονείς νέοι σαν ερωτευμένα ζευγάρια.


Ο Ήλιος και το Φεγγάρι.


Το φως και η μυστική μαγεία της νύχτας.


Το τραγούδι που σου χαρίζεται από τον άνεμο. Άνθρωποι αθώοι στην ομορφιά της
πλάσης.


Αυτή η θέα θα μπορούσε να σηκώσει όλο το βάρος από τις πλάτες του Άτλαντα.


Με τον πιο φυσικό τρόπο ακούμπησα στο κλαδί ενός δέντρου.


Ένα σπουργίτι ήρθε πετώντας δίπλα μου. Στάθηκε μια στιγμή και ξαναπέταξε.


Τσίμπησε το σπυρί ενός σταριού που έπεσε στο χώμα και πέθανε.


Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά και είδα τους ανθρώπους ανυπεράσπιστους.


Η νιότη τους έφευγε κι ας άνθιζαν δίπλα τους τ' αγριολούλουδα, οι καμπανούλες,
τα κυκλάμινα κι ας ξεπετάγονταν στην άκρη των κλαδιών κορφούλες πράσινων
φύλλων.


Η αφέλεια χάθηκε και άκουσα τη «μυστική βοή» της απειλής.


Ο αγέρας συνέχιζε μ' ένα πικραμένο τραγούδι και μετά αυτό έγινε φοβερό.


Να ξυπνήσω...


Αλλά από το όνειρο μπορείς να ξεφύγεις, ξυπνάς και διώχνεις το δυσάρεστο.


Με την πραγματικότητα δεν είναι και τόσο εύκολα τα πράγματα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από