ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαφάλντα

­ Κοίτα, Φελίπε, εδώ σ΄ αυτό το απλό φύλλο εφημερίδας μπορείς να δεις τις δύο
αντίθετες πλευρές της ζωής. Απ΄ τη μία μεριά αυτός ο γιατρός που εργάζεται για
το καλό της ανθρωπότητας κι απ΄ την άλλη αυτός ο εγκληματίας. Τι λες;

­ Πως τη ζωή θα έπρεπε να την τυπώνουν μόνο από τη μια μεριά.

Η Μαφάλντα ήταν η δική μου “ηρωίδα”. Μια μικρούλα, πανέξυπνη, σαρκαστική, που
παρατηρούσε τα πάντα και τα σχολίαζε με την ωριμότητα απαισιόδοξου ενηλίκου
που… τα έχει δει όλα. Παρέα της ο Μιγκελίτο με τις παιδικές απορίες, ο
Φελίπε με τις οξυδερκείς παρατηρήσεις, ο συμφεροντολόγος Μανολίτο και η
“νοικοκυρούλα” Σουζανίτα.

Έχω ακόμη κολλημένα στο “κάδρο των αναμνήσεων” σκιτσάκια του Κίνο, του
“μπαμπά” της Μαφάλντα και της παρέας της. Κι όταν η πραγματικότητα γέρνει προς
τη μεριά της απαισιοδοξίας ­ όπως τώρα που ένα παλικάρι χάθηκε για οκτώ
δολάρια, που πάνω από 50 μετανάστες πνίγηκαν στα αμπάρια του τσακισμένου
πλοίου, όταν ένα μωρό πετιέται στα σκουπίδια ­ ρίχνω μια κλεφτή ματιά προς τα
κει για να δανειστώ τη δική της ώριμη – παιδική οπτική.

Να, λόγου χάρη όταν ρωτάει τον φαρμακοποιό: “Μπορείτε να μου πείτε αν υπάρχει
κάποιο εμβόλιο κατά του μίσους; ” και μη παίρνοντας καμία απάντηση σχολιάζει:
“Πόσα κενά έχει να γεμίσει ακόμη η επιστήμη, Φελίπε, πόσα κενά…”.

Η Μαφάλντα μισεί τη σούπα ­ μισεί όλα αυτά που “καταπίνουμε” ­ και κάθε φορά
που βλέπει ειδήσεις, κοιτάζει τη γήινη σφαίρα της και μονολογεί: “Μου
αδυνατίζει συνέχεια με όλες αυτές τις στενοχώριες”.

Και η δική μου η “γη” αδυνατίζει Μαφάλντα και το κακό είναι ότι δεν της αρέσει
κι αυτής η σούπα…