ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γυναίκες μόνες…

Γλεντούν ξέφρενα (η θλίψη που κραυγάζει) καθισμένες στην μπάρα, τακτικοί
θαμώνες των γνωστών ποτάδικων της πόλης. Στην πλειονότητά τους, μεταξύ 30 και
40, αξιόλογες και καλοβαλμένες, άλλες εγκαταλελειμμένες στη σιγουριά αυτού
που-δεν-πρόκειται-πια-να-έρθει.

Γυναίκες ώριμες που γνωρίζουν τι θέλουν, αλλά γυναίκες μόνες…

Τις συναντά κανείς όλο και πιο συχνά. Δίχως άνδρες, δίχως το άλλο τους μισό…

Τριγύρω δεκάδες αρσενικά να αδιαφορούν. Να μη γυρίζουν καν να τις κοιτάξουν.
Σαν να μην έμαθαν ποτέ να φλερτάρουν. Οι επίμονες ματιές και η ανταλλαγή
χαμόγελων με νόημα, έννοιες άγνωστες.

Άφαντα ακόμη και τα πασίγνωστα «καμάκια», που μπορεί να μην έπειθαν, μα
τόνωναν τη γυναικεία ματαιοδοξία. Φαίνεται πως γέρασαν χωρίς να φροντίσουν να
διδάξουν επιγόνους.

Τι να φταίει άραγε που ο Αδάμ απώλεσε ΚΑΙ τον Παράδεισο ΚΑΙ την Εύα;

Είναι που οι κυρίες έκαψαν τα σουτιέν και φόρεσαν παντελόνια;

Μήπως το πέρασμα στην αντεπίθεση διατάραξε την ισορροπία των ρόλων;

«Η μοναξιά του σχοινοβάτη» της μεγαλούπολης;

Η ζωή που είναι… πανάκριβη για να τη μοιραστείς με άλλον;

Η ­ κατά μόνας ­ ικανοποίηση μέσω των ερωτικών chats του Ίντερνετ;

Η αμαρτία που έγινε στιγμιαία ευχαρίστηση ­ λόγω έλλειψης χρόνου ­ και μετά…
ο καθένας στο καβούκι του;..

«Οι καλοί άνδρες της ηλικίας μας είναι “κλεισμένοι”» ο αφορισμός πάσχουσας
φιλενάδας.

Την ίδια στιγμή προσπαθούσε να κρύψει πληρωμένο e-mail.

Το έστελνε σε εφημερίδες ευκαιριών: «Δεσποινίς ετών 39, μόνη, ψάχνει…»