30 Ερωτήσεις ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Στον Πειραιά.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα πάντα.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Δεν έχει τον χρόνο γι’ αυτό.

ΧΑΙΡΕΤΑΙ: Με μικρά καθημερινά πράγματα που αποκτούν μεγέθη και
μεγαλείο.

ΛΥΠΑΤΑΙ: Προτιμά τη δράση από τη λύπη.

Ποτέ του δεν σκέφθηκε ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο εκτός από θέατρο.
Ήταν παιδικό και… χριστουγεννιάτικο όνειρό του. Ο Στράτος Τζώρτζογλου
πιστεύει ότι όσο δύσκολο είναι να είναι κανείς αναχωρητής, σοφός ή άγιος, άλλο
τόσο είναι να είναι και «Ηλίθιος». «Ηλίθιος» είναι το έργο του Ντοστογιέφσκι
που ανεβάζει τώρα με μια εκλεκτή ομάδα συνεργατών στο θέατρο «Καρέζη».

ΕΡ.: Το θέατρο πάνω απ’ όλα…

ΑΠ.: Ακούγεται σαν σύνθημα. Δεν μου αρέσει η συνθηματολογία.

ΕΡ.: Ο ήχος του όπλου ήταν… δυνατός;

ΑΠ.: Ήταν και είναι ακόμα.

ΕΡ.: Τι σας ώθησε στο θέατρο;

ΑΠ.: Η ανάγκη. Ποτέ δεν σκέφθηκα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

ΕΡ.: Ήταν δύσκολο να καθιερωθείτε;

ΑΠ.: Έγινα αμέσως γνωστός, αν αυτό εννοείς.

ΕΡ.: Ο «Ηλίθιος» με δύο λόγια;

ΑΠ.: Τίποτα δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο η απόλυτη αθωότητα.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο είναι να είσαι «Ηλίθιος»;

ΑΠ.: Όσο δύσκολο είναι να είσαι αναχωρητής, σοφός ή άγιος.

ΕΡ.: Τι θέλατε να ήσασταν εάν δεν ήσασταν ηθοποιός;

ΑΠ.: Δεν ένιωσα ποτέ ότι διάλεξα. Το να γίνω ηθοποιός ήταν η μόνη
επιλογή που αναγνώριζα.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε ευχαριστώ;

ΑΠ.: Σε αυτούς που «θα έλεγα», το έχω πει ήδη με πράξεις.

ΕΡ.: Τι σας συγκίνησε πιο πολύ στην καριέρα σας μέχρι τώρα;

ΑΠ.: Το ότι είχα δασκάλους μου σκηνοθέτες για τους οποίους δεν μπορεί
να πει κανείς αν η ζωή τους τούς οδήγησε στο έργο τους ή αν το έργο τους
καθόρισε τη ζωή τους. Τόσο απόλυτα δοσμένοι ήταν σ’ αυτό που έκαναν.

ΕΡ.: Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας;

ΑΠ.: Πώς μπορούμε να την ξέρουμε; Ζω, δεν αξιολογώ σαν ιστορικός. Ίσως
να είναι ο ρόλος του Μίσκιν στον «Ηλίθιο».

ΕΡ.: Η καλύτερη συνεργασία σας;

ΑΠ.: Με τον Κουν στον «Ήχο του όπλου». Με τον Ντασσέν στον «Θάνατο του
Εμποράκου», με τον Βολανάκη στη «Μικρή Πόλη», με την Εύα Μπέργκμαν στο «Και η
μία αγάπη και η άλλη», με τον Αγγελόπουλο στο «Τοπίο», με τον Κακογιάννη στο
«Πάνω κάτω και πλαγίως», τον Βούλγαρη στη «Φανέλα», τη Ρούλα Πατεράκη τώρα.

ΕΡ.: Μεγάλοι ηθοποιοί που σας επηρέασαν;

ΑΠ.: Όλοι όσοι ρίσκαραν. Όσοι δεν βάδισαν με ασφάλεια, όσοι εκτέθηκαν.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που ξεκινάει τώρα το θέατρο;

ΑΠ.: Τίποτα. Τα λάθη μας είναι και αναπόφευκτα και χρήσιμα.

ΕΡ.: Ένα απρόοπτο από την καριέρα σας;

ΑΠ.: Το «απρόοπτο» μου φαίνεται πολύ επιεικής όρος για όσα έχω
συναντήσει δουλεύοντας τα τελευταία 12 χρόνια.

ΕΡ.: Η ελληνική τηλεόραση με δύο λόγια;

ΑΠ.: Συνήθως χρησιμοποιούμε τρία, Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης. Με όποια
δύναμη ή αδυναμία συνεπάγεται αυτό.

ΕΡ.: Κωμωδία ή δράμα;

ΑΠ.: Τι είναι αυτό; Ερώτηση πολλαπλής επιλογής; Στο θέατρο διαλέγω
ρόλους και έργα, όχι κλισέ.

ΕΡ.: Ο κόσμος πηγαίνει θέατρο σήμερα;

ΑΠ.: Πηγαίνει. Όπως πήγαινε 2.000 χρόνια πριν, όπως θα πηγαίνει και
αύριο γιατί η αμεσότητα και η μοναδικότητα της θεατρικής πράξης δεν μπορούν να
υποκατασταθούν από άλλο μέσο.

ΕΡ.: Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά 2001. Μια ευχή;

ΑΠ.: Μέσα από την ταπεινότητα και την αγνότητα αποκτάς μεγαλείο και
πραγματική ελευθερία.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τα Χριστούγεννα των παιδικών σας χρόνων;

ΑΠ.: Ονειρευόμουνα να μη μεγαλώσω ποτέ. Γι’ αυτό έγινα ηθοποιός. Για να
κάνω πραγματικότητα το όνειρο.

ΕΡ.: Αγαπημένο μέρος της Ελλάδας;

ΑΠ.: Επίδαυρος.

ΕΡ.: Μαρία Γεωργιάδου – Αλκιβιάδης Τζώρτζογλου;

ΑΠ.: Ό,τι και να πει κανείς γι’ αυτούς που αγαπά μπορεί να ακουστεί
μικρό ή γελοίο.

ΕΡ.: Αξέχαστο ταξίδι.

ΑΠ.: Όχι ένα. Πολλά ταξίδια. Οι ρόλοι μου.

ΕΡ.: Καλοκαίρι μέσα στον χειμώνα…

ΑΠ.: Δεν έχω πρόβλημα με τον χειμώνα. Έχω μάθει να επιβιώνω όλες τις εποχές.