[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πόσες φορές πρέπει να μας το πει ο άνθρωπος για να το πάρουμε απόφαση;
Ανασχηματισμός δεν γί-νε-ται. Το νέο του εφεύρημα, περί των υπουργών που δεν
είναι «τραπουλόχαρτα» για να τα μοιράζεις όπως θέλεις, απαντάει έμμεσα αλλά
νομίζω με σαφή τρόπο σε όλους εκείνους που ονειρεύονται ανασχηματισμό και
σύντομα. Όχι πως δεν θα γίνει βεβαίως κάποτε, αλλά όσοι τον γνωρίζουν μπορούν
με βεβαιότητα να συνεισφέρουν στη σχετική συζήτηση ότι ο Κ. Σημίτης έχει μία
φυσιολογική αλλεργία για τους συχνούς ανασχηματισμούς. Κατάλοιπο προφανώς της
περιόδου που και εκείνος ήταν υπουργός ­ επί Α. Παπανδρέου ­ και
καρδιοχτυπούσε κάθε φορά (κάθε… έξι μήνες, δηλαδή) που έμπαινε σε λειτουργία
ο μηχανισμός αναδόμησης της κυβέρνησης…

Ντριιιιννν

Πώς γινόταν τότε; Ως εξής: ο Ανδρέας τηλέφωνο στον Λιβάνη, ο Λιβάνης με τον
κατάλογο των βουλευτών υπουργών ανά χείρας στο Καστρί ή στην Εκάλη. Μικρή
διαβούλευση, ωριαίας διάρκειας, του στυλ «πώς σου φαίνεται αυτός, Αντώνη; Έχω
ακούσει καλά λόγια». Ή «άσχημα». Έπειτα, η Αγγέλα να γράφει τον κατάλογο των
νέων υπουργών για τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Κατόπιν τις προς «Παυσανίες»
επιστολές με τα «αγαπητέ φίλε Γιώργο, σ’ ευχαριστώ θερμά για την προσφορά σου
στο Κίνημα» και τα συναφή. Και μετά τα τηλέφωνα. Και οι ατέλειωτες στιγμές
αναμονής των υποψηφίων μπροστά στη συσκευή. Χτύπησε; Δεν χτύπησε. Α, χτύπησε,
ε; Ναι, αλλά ήταν από το καθαριστήριο. Και μετά ο δεύτερος κύκλος,
τηλεφωνημάτων προς τους συν-υποψηφίους προς αναδόμηση. Σε πήραν; Όχι; Τον
Γιάννη τον πήραν. Και ούτω καθ’ εξής. Την έχει περάσει αυτή τη διαδικασία ο Κ.
Σημίτης και ξέρει.

«Εγώ, ο Πάγκαλος»

Αυτό που μάλλον δεν γνωρίζει ο Κ. Σημίτης ή δεν γνωρίζει επακριβώς, διότι τα
μηνύματα (πρέπει να) τα έχει λάβει ήδη, είναι ότι αυτήν τη φορά δεν θα περάσει
καλά με τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Ο πρώην υπουργός έχει αποφασίσει πλέον να λέει
ό,τι σκέφτεται. ΄Η να σκέφτεται μεγαλόφωνα, ας πούμε. Μικρό μόνο δείγμα τού τι
θα λέει από εδώ και πέρα αποτελούν οι τελευταίες συνεντεύξεις του. Η σκέψη του
είναι απλή: υπάρχει μια μερίδα πολιτών που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, αλλά διαφωνούν με
βασικές επιλογές της κυβέρνησης στα εξωτερικά, την οικονομία, το εργασιακό
και, μελλοντικά να δεις, στο ασφαλιστικό. Αυτούς τους πολίτες κάποιος πρέπει
να τους εκφράσει. Κι αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να είναι κανένα από τα
κορυφαία μέλη της κυβέρνησης, αφού αν επιχειρήσει να τα εκφράσει θα τεθεί
αυτομάτως εκτός. Ποιος μπορεί να είναι; «Εγώ», σκέφτεται ο Πάγκαλος. Ε, αυτό
κάνει. Και, μεταξύ μας, μέχρι τώρα καλά το πάει…

«Οι πικραμένοι»

Ο Πάγκαλος είναι ο μοναδικός πονοκέφαλος του Κ. Σημίτη αυτή την περίοδο; Όχι
βεβαίως. Υπάρχουν και διάφοροι πικραμένοι που, είτε γιατί δεν μπορούν να του
τηλεφωνήσουν είτε γιατί δεν μπορούν να τον συναντήσουν, έχουν αποφασίσει να
του κάνουν τη ζωή δύσκολη και τα νεύρα… κρόσσια. Όποιος αυτές τις ημέρες
βρέθηκε στο Περιστύλιο της Βουλής, κατά τη διαδικασία της συζήτησης επί του
προϋπολογισμού, αντιλαμβάνεται επακριβώς τι εννοούμε. Βουλευτές που στο
παρελθόν έφεραν επαξίως ­ και με καμάρι, μέχρι που απαξιώθηκε πλήρως ο όρος ­
τον χαρακτηρισμό του «εξαπτέρυγου», τώρα μιλάνε με τα χειρότερα λόγια για τον
Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του. Στα πηγαδάκια, οι περισσότεροι. Διότι
υπάρχουν άλλοι, που ναι μεν δεν υβρίζουν δημοσίως τον Σημίτη, αλλά κάνουν κάτι
πολύ χειρότερο (κατά τον Σημίτη και τους ανθρώπους του): προσπαθούν να
δημιουργήσουν πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ, μετακινώντας τον Αβραμόπουλο στα «πράσινα»
χωράφια. Αυτό λένε και δείχνουν τον Αλέκο Μπαλτά, φανατικό «εξαπτέρυγο» του Κ.
Σημίτη το πάλαι ποτέ, υφυπουργό ένα μεγάλο διάστημα και νυν ευρωβουλευτή…

Αερομαχίες

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι τα ελληνικά αεροδρόμια είναι τα καλύτερα στον
κόσμο. ότι ο εξοπλισμός τους είναι ο αρτιότερος τεχνικά. Ότι είναι ο πλέον
σύγχρονος και ικανός να λύσει κάθε πρόβλημα. Αλλά από το σημείο αυτό, μέχρι το
να έρχεται μια αμερικανική υπηρεσία και να μας κατατάσσει στις τριτοκοσμικές
χώρες, πάει πολύ. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για την αμερικανική πρεσβεία των
Αθηνών, που με περισσή ευκολία επιτέθηκε στον ελληνικό Τύπο, αλλά ­ θρασύτητα
­ και κατά «υπευθύνων αξιωματούχων της κυβέρνησης»! Όποιος παρακολουθεί έστω
υποτυπωδώς τη διεθνή ειδησεογραφία, γνωρίζει άριστα τι συμβαίνει στις ΗΠΑ. Με
τα αεροπλάνα που πέφτουν εξαιτίας της πολυπλοκότητας τω ν συστημάτων, της
έλλειψης καλής συντήρησης ή και της ανικανότητας των πληρωμάτων. Όπως γνωρίζει
και για το πόσα αεροπλάνα που έχουν πέσει υπάρχει υπόνοια ότι η καταστροφή
τους οφείλεται σε τρομοκρατική ενέργεια. Διότι τα μέτρα ασφαλείας στα
αμερικανικά αεροδρόμια είναι υπερτιμημένα. Και τελικά ανασφαλή. Μη μας λένε
ιστορίες λοιπόν, γιατί όλα αυτά είναι εκ του πονηρού…

Ζαλάδες

Μα, μήπως στη Ν.Δ. τα πράγματα είναι καλύτερα; Έκλεισε δεκαήμερο από την
εξαγγελία του δημάρχου Αθηναίων Δ. Αβραμόπουλου ότι θα το φτιάξει το κόμμα,
και ακόμη να συνέλθουν από την (παρα)ζάλη οι άνθρωποι. Αφήστε δε που παράλληλα
κινήθηκαν και οι λοιποί αμφισβητίες του Κώστα Καραμανλή. Το σκηνικό
ολοκλήρωσαν διάφορα δείπνα και συνάξεις, που πλέον δημιούργησαν την αίσθηση
ότι στο κόμμα της χαράς προμηνύονται θύελλες από εδώ και πέρα. Όχι πως ήταν
ανέφελη η προηγούμενη περίοδος για τον Κ. Καραμανλή, αλλά είναι ακριβές ότι
κανείς δεν τόλμησε να τον αμφισβητήσει, ακόμη και μετά την ήττα στις εκλογές.
Το ότι γίνεται τώρα, έχει προφανώς να κάνει με την προσυνεδριακή περίοδο στην
οποία εισήλθε το κόμμα. Εξ ου και οι «απειλές» Καραμανλή ότι θα ζητήσει από το
Συνέδριο να επαναβεβαιώσει τη στήριξη στο πρόσωπό του. Αυτό καλό είναι να το
λες και να γίνεται, πρόεδρε, αλλά εμπεριέχει και ένα ρίσκο το πράγμα…

Κι αν απεργήσουν;

Ρίσκα πολλά και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος βρίσκεται πλέον στην τελική
ευθεία για την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος. Παραμένοντας δήμαρχος της
Αθήνας. Διότι δεν είναι ό,τι το καλύτερο να του «σκάσει» μια απεργία διαρκείας
των εργαζομένων στην καθαριότητα του δήμου αυτές τις ημέρες. Ούτε και τις
επόμενες, βέβαια. Δεν μπορεί; Ρωτήστε καλύτερα ποιος έχει την πλειοψηφία στο
σχετικό σωματείο και σκεφθείτε πόσο εύκολο είναι και απεργία να γίνει και επί
πολλές ημέρες να διαρκέσει. Ο δήμαρχος, βεβαίως, διατηρεί για τον εαυτό του το
αποκλειστικό προνόμιο να διαλέξει εκείνος την ημέρα που θα παραιτηθεί. Μήπως
όμως θα έπρεπε να το σκεφθεί λίγο καλύτερα; Στην πολιτική, ως γνωστόν, δεν
υπάρχουν άγιοι…

Συγκρατηθείτε!

Πολύ περισσότερο στη διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν άγιοι. Ούτε άγγελοι. Ούτε
συναισθήματα. Υπάρχει η ψυχρή λογική, το συμφέρον, η ιδιοτέλεια και ο
ωφελιμισμός. Αυτά υπαγορεύουν τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας. Ως εκ
τούτου δεν καταλαβαίνω τις διαμαρτυρίες, ακόμη και Ελλήνων πολιτικών, για την
απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υλοποιήσει κανονικά ένα χρηματοδοτικό
πρόγραμμα για την Τουρκία, αδιαφορώντας για τις σφαγές στις τουρκικές φυλακές.
Γιατί, δηλαδή; Όταν η Ε.Ε. εξίσωνε τους δημίους όργανα του στρατοκρατικού
καθεστώτος της Άγκυρας με τους φυλακισμένους αγωνιστές ήταν αυτό συνεπές με
την αλήθεια; ΄Η με το δίκιο; «Αυτοσυγκράτηση και από τις δύο πλευρές» ζήτησε η
Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να αυτοσυγκρατηθούν δηλαδή και οι κρατούμενοι και να δέχονται με ηπιότητα,
καλούς τρόπους και, πάνω απ΄όλα, χωρίς διαμαρτυρίες να τους σκοτώνουν, να τους
καίνε, να τους μαστιγώνουν και να τους βασανίζουν ποικιλοτρόπως. Τόσο δύσκολο
είναι;