ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλέ μου Ναζίμ…

«Οι νικητές σκουπίσανε τα ματωμένα τους σπαθιά

στ΄ άσπρα δίχως ραφές πουκάμισα των νικημένων

Κι η γης που όλοι μαζί την είχαν τραγουδήσει

απ’ των αλόγων τα πέταλα ποδοπατήθηκε

που στα σαράγια του Έρντινε είδανε τη μέρα»

Ναζίμ Χικμέτ

Καλέ μου Ναζίμ διαβάζω το γράμμα σου, την πέμπτη ημέρα απεργίας πείνας, από
τις φυλακές της Προύσας. Ζαλίζεσαι κιόλας από την πείνα – και πού να φτάσεις
τις 60 ημέρες σαν τους απεργούς του Τσανάκαλε και της Ουμρανίγιε της δικής μας
εποχής. Τη συνέχεια την ήξερες κι εσύ, όπως και αυτοί.

«Αδέρφια μου,

σκοπό δεν τόχω να πεθάνω.

Μα αν με σκοτώσουν

Εγώ και πάλι ανάμεσό σας θα συνεχίσω να ζω

Θάμαι στους στίχους του Αραγκόν

Που λένε για τις όμορφες μέρες που θάρθουν

Θάμαι μες του Πικάσο το λευκό περιστέρι

θάμαι στου Ρόμπσον τα τραγούδια…»

Δεν ξέρω αν η τότε κυβέρνηση μιλούσε για «επιστροφή στη ζωή», για «επιχείρηση
στοργής και διάσωσης» όταν οι ορδές της ορμούσαν μέσα στα κελιά να σας
αποτελειώσουν, όπως η τωρινή. Ξέρω όμως ότι πάντα βαφτίζουν τέτοιες
επιχειρήσεις «ανθρωπιστικές» και τον αγώνα των απλών ανθρώπων για ζωή
«τρομοκρατία». Γιατί, όπως το λες κι εσύ, οι άλλοι «φοβούνται την αυγή,
φοβούνται και να βλέπουν και ν’ ακούν και ν’ αγγίζουν, φοβούνται και το σπόρο
και της γης, φοβούνται ν’ αγαπάνε, φοβούνται το νερό που τρέχει, φοβούνται και
τη θύμηση, φοβούνται την ελπίδα» και πάνω απ’ όλα «φοβούνται τα τραγούδια
μας…».

Μόνο, καλέ μου Ναζίμ, που κι εμείς δεν το ‘χουμε καταλάβει και δεν τραγουδάμε
όσο χρειάζεται. Έτσι, παίρνουν το ελεύθερο κάποιοι να μιλάνε για λογαριασμό
μας. Κι όχι πάντα μακριά μας.