Τούτες τις γιορτινές μέρες του Δεκέμβρη λατρεύω, όσο τίποτα, το περπάτημα στη
μικρή μεγαλούπολή μας ­ περισσότερο όταν έχει κρύο και συννεφιά. Περπατώ χωρίς
να κοιτώ το ρολόι, χωρίς προορισμό, χωρίς ανάγκη για τις συνήθεις
ψυχοτονωτικές ενέσεις του «shopping therapy». Και καθώς τα βήματα
πολλαπλασιάζονται και τα πόδια κατηφορίζουν από τους σικ πεζόδρομους με τις
αστραφτερές βιτρίνες της Τσακάλωφ, της Μηλιώνη και της Βουκουρεστίου στα
δρομάκια με τα πανέρια και τους πλανόδιους, στις μυρωδιές της αγοράς και στις
μικρές πλατείες του Ψυρή, το άγχος σκορπά και διαλύεται στον χειμωνιάτικο
αέρα. Μένει μόνο στην ψυχή η αγαπημένη μυρωδιά από τα ψητά κάστανα στις γωνίες
(αχ, αυτές οι παιδικές αναμνήσεις...) και τα φανταχτερά λαμπάκια που
αναβοσβήνουν στους πλαστικούς αγιοβασίληδες της Αθηνάς. Έτσι, ξαλαφρωμένη
ήμουν, όταν ανυποψίαστη βρέθηκα μπροστά στη φωτεινή αφίσα σε μια στάση του
τρολεϊ, στην οδό Σταδίου. Ήταν η διαφημιστική προαναγγελία για ένα
κινηματογραφικό έργο της σεζόν. Ο τίτλος ήταν μάλλον κοιντότοπος ­ «Η
ονειρεμένη ζωή» ­ το ίδιο και η εικόνα, το όμορφο αγγλοσαξονικό ζευγάρι με τα
δύο ξανθά παιδάκια στην κλασική χριστουγεννιάτικη πόζα στον καναπέ του αστικού
σαλονιού τους. Η ερώτηση, όμως, στο κάτω μέρος της αφίσας με κτύπησε κατάστηθα
σαν γροθιά: «Έχετε σκεφθεί ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σας αν είχατε κάνει
διαφορετικές επιλογές;».


Να, λοιπόν, μια καλή ερώτηση λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου, του αιώνα,
της χιλιετίας... Για να αναπολήσουμε ­ σε ένα οδυνηρό φλας μπακ ­ τα διλήμματα
που αντικρύσαμε σε εκείνα τα χρόνια που καθορίζουν τις ζωές μας... Και να
δικάσουμε σήμερα τις αποφάσεις που πήραμε τότε. Με την απόσταση του χρόνου να
είναι ο πιο αυστηρός δικαστής.


Πώς θα ήταν, άραγε, η ζωή μας εάν σ' εκείνο το ξενύχτι της περισυλλογής στο
εφηβικό κρεβάτι είχαμε αποφασίσει να διαλέξουμε άλλο επαγγελματικό δρόμο; Ή
εάν ο εγωισμός της νιότης ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα δεν μας είχε σπρώξει σε
τελεσίδικο αποχωρισμό από κάποιον ξεχωριστό άνθρωπο; Δεν θα το μάθουμε,
μάλλον, ποτέ. Ίσως, όμως, και να μην έχει τελικά σημασία...


Η μουσική από τους υπαίθριους βιολιστές με έφερε πίσω στο τώρα. Ξανάρχισα να
περπατώ, σιγοτραγουδώντας στο μυαλό το αγαπημένο μου γαλλικό κομμάτι: «Non,
rien de rien! Non, je ne regrette rien!». Η ζεστασιά της χριστουγεννιάτικης
Αθήνας με ξανακύκλωσε προστατευτικά στην αγκαλιά της...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από