Πωλήτριες και γκαρσόνια με πτυχία Πανεπιστημίου!

Έχουν πολλά προσόντα, πλούσια βιογραφικά, πάθος και μεράκι για το
αντικείμενό τους αλλά τα όνειρα και τα αποθέματα της υπομονής τους
εξανεμίζονται στο κυνήγι του προσωρινού μεροκάματου. Η Βάνα και ο Αλέξανδρος,
ο Ανδρέας, η Μαρία και ο Δημήτρης είναι πολίτες της ίδιας πόλης, άνθρωποι
άγνωστοι μεταξύ τους, παιδιά της ίδιας γενιάς, που υποφέρουν από το ίδιο
«νόσημα» ­ το σύνδρομο της ανεργίας. Είναι όλοι τους εργαζόμενοι… άνεργοι:
απασχολούνται σε δουλειές που δεν επέλεξαν, αλλά δυσκολεύτηκαν και να βρουν,
με αντικείμενα ξένα προς τις σπουδές και τους στόχους τους! Ελπίζουν πάντως σε
καλύτερες μέρες…

Βάνα Ντόβα: «Έχω ψάξει φανατικά για δουλειά. Έχω ξεκοκαλίσει αγγελίες και έχω κτυπήσει αμέτρητες πόρτες. Έχω βαρεθεί να ακούω: Είστε πολύ καλή, το βιογραφικό σας είναι υπέροχο, θα σας ειδοποιήσουμε»

«Ξεκοκάλισε» αναρίθμητες αγγελίες και κτύπησε αμέτρητες πόρτες αναζητώντας
«φανατικά» δουλειά. Αλλά βαρέθηκε να ακούει «είστε πολύ καλή, έχετε ένα
εκπληκτικό βιογραφικό, θα σας… ειδοποιήσουμε». Η 28χρονη Βάνα Ντόβα
αποφοίτησε από το Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου
Πανεπιστημίου και τελείωσε και δύο δραματικές σχολές.

Ο στόχος της φυσικά και δεν ήταν να δουλέψει στο κατάστημα δώρων όπου σήμερα
απασχολείται, αλλά να βρει μια μόνιμη δουλειά στον χώρο της μετάφρασης:
«Δυστυχώς ο χώρος μας ­ και ιδιαίτερα ο χώρος της λογοτεχνικής μετάφρασης,
όπου έχω ειδικευτεί ­ είναι πολύ δύσκολος σε ό,τι αφορά την επαγγελματική
αποκατάσταση. Ανάλογες δυσκολίες έχει και ο χώρος της υποκριτικής. Μάλιστα από
τις εμπειρίες που απεκόμισα ψάχνοντας για δουλειά, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι
παντού, εκτός από ένα καλό βιογραφικό, είναι απαραίτητες και κάποιες καλές
γνωριμίες».

Η Βάνα κατάφερε κατά διαστήματα να απασχοληθεί σε εργασίες σχετικές με τις
σπουδές της αλλά, όπως δηλώνει, ήταν ευκαιριακές, ενώ δεν έλειψαν και οι
απογοητεύσεις. «Συνεργάστηκα για κάποιες μεταφράσεις με περιοδικά, είχα
κάποιους μικρούς ρόλους σε τηλεοπτικά σίριαλ, αλλά δεν υπήρξε ποτέ κάτι
μόνιμο. Όταν πίστεψα ότι βρήκα κάτι καλό σε έναν εκδοτικό οίκο, ήρθε… η
ανώμαλη προσγείωση. Με εκμεταλλεύτηκαν με τον πιο άσχημο τρόπο! Αφού μετέφρασα
ένα βιβλίο, το κυκλοφόρησαν με εντελώς διαφορετικό όνομα και όταν αναγκάστηκα
να τους κάνω ασφαλιστικά μέτρα επικαλέστηκαν “τυπογραφικό λάθος” χωρίς όμως
και να το διορθώσουν ποτέ. Κάτι τέτοιες τακτικές σε απογοητεύουν οικτρά».

Κάθε αξιοπρεπής δουλειά, είναι μια καλή δουλειά ακόμη και όταν σε βγάζει από
τους στόχους σου. Η Βάνα δεν μπορούσε να παραμένει στην αβεβαιότητα και
αρκείται προσωρινά στις αποδοχές της από το κατάστημα δώρων. «Είχα ανάγκη από
δουλειά. Σίγουρα θέλω να κάνω κάτι σχετικό με αυτά που σπούδασα, αλλά δεν
μπορούσα στο μεσοδιάστημα να μην κάνω τίποτα. Βέβαια τώρα, λόγω ωραρίου, δεν
έχω χρόνο να ψάξω ή να κάνω κάτι ­ έστω περιστασιακό ­ στον τομέα μου. Ελπίζω
ότι θα βρω τον χρόνο. Δεν το βάζω κάτω! Τουλάχιστον προς το παρόν…».

Ελάχιστες ευκαιρίες

Τελείωσε το τμήμα της Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά
στο ίδιο ίδρυμα. Από το τέλος των σπουδών του o Αλέξανδρος Κακούρης έψαχνε μια
μόνιμη δουλειά στο αντικείμενό του αλλά δίχως αποτέλεσμα. «Δυστυχώς οι
ευκαιρίες απασχόλησης που έχει ένας φυσικός είναι λίγες. Περιορίζονται είτε
στην Εκπαίδευση, όπου όμως οι θέσεις είναι ελάχιστες, είτε σε κάποιο
ερευνητικό ινστιτούτο. Εγώ δούλεψα σε φροντιστήρια, ως ωρομίσθιος καθηγητής
στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και σε Στρατιωτικές Σχολές, όμως στάθηκε αδύνατο να
βρω μια μόνιμη θέση εργασίας». Σήμερα ο Αλέξανδρος Κακούρης απασχολείται ως
σύμβουλος σταδιοδρομίας στο Γραφείο Διασύνδεσης του Πανεπιστημίου Αθηνών στο
Τμήμα της Φυσικής. «Είναι θετικό που δουλεύω σε αυτό το Τμήμα, όμως δεν είναι
μια θέση όπου μπορώ να χρησιμοποιήσω τις γνώσεις μου ως φυσικός. Νιώθω
απογοήτευση που δεν κάνω αυτό που σπούδασα, αλλά δεν σταματώ να ελπίζω ­ ίσως
γιατί έχω κάνει και μεταπτυχιακά».

Στο Γραφείο Διασύνδεσης ο Αλέξης Κακούρης συναντά και συμβουλεύει σημερινούς
φοιτητές, που σε λίγο καιρό θα βρεθούν στη θέση του. «Τα παιδιά που τελειώνουν
τώρα το Φυσικό δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συμβουλές ­ ξέρουν ότι όσο περνούν
τα χρόνια τόσο περισσότερο μειώνονται και οι θέσεις των φυσικών. Για να έχει
κάποιος λίγη περισσότερη τύχη, πρέπει να έχει πολύ υψηλές αποδόσεις και να
εξειδικευτεί με master σε κάτι πιο εφαρμοσμένο».

Στα όρια της ανέχειας…

«Τελείωσα τα ΤΕΦΑΑ και τελικά αναγκάστηκα να δουλέψω από αχθοφόρος στο λιμάνι μέχρι πιτσαδόρος», λέει ο Ανδρέας Γαλανός

Είναι ένας εργαζόμενος – άνεργος, κατά δήλωσή του. Έχει κάνει πολλές δουλειές
«του ποδαριού» και ο ίδιος θεωρεί ότι «ζει κοντά στα όρια της ανέχειας». Όταν
τελείωνε τα ΤΕΦΑΑ, ο Αντρέας Γαλανός, είχε αρκετά όνειρα, που σύντομα
διαψεύστηκαν καθώς μια μόνιμη δουλειά στον κλάδο του ήταν πολύ δύσκολο να
βρεθεί: «Αναγκάστηκα να δουλέψω από αχθοφόρος στο λιμάνι, μέχρι πιτσαδόρος
γιατί δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να μείνω έστω και κάποια μέρα χωρίς
μεροκάματο. Πήγα μέχρι και στην επαρχία, όπου για κάποιο διάστημα έκανα τον
προπονητή και τον γυμναστή, όμως δεν ήταν κάτι μόνιμο και τα λεφτά ήταν
ελάχιστα. Πιο πολλά έβγαζα δουλεύοντας ως μπάρμαν τα καλοκαίρια παρά ως
προπονητής».

Σήμερα ο Αλέξης παρακολουθεί επιμορφωτικά σεμινάρια ανέργων και εργάζεται ως
ωρομίσθιος γυμναστής σε σχολεία του Χολαργού. «Ούτε σε αυτή τη θέση έχω κάποια
σιγουριά. Αν για παράδειγμα βρέχει, δεν θα γίνει το μάθημα και η ώρα είναι
χαμένη. Αμείβομαι περίπου με 120.000 δραχμές τον μήνα και δίνω από αυτά τις
50.000 δραχμές στο ΤΕΒΕ. Μου απομένουν να ζήσω μόνο 70.000… Όλα αυτά φυσικά
έχουν αντίκτυπο και στην προσωπική μου ζωή. Πώς μπορείς να φτιάξεις σπίτι, να
κάνεις οικογένεια όταν σχεδόν φυτοζωείς; Κάθε πρωί όταν ξυπνώ και κάθε βράδυ
πριν κοιμηθώ με βασανίζει η σκέψη: γιατί σπούδασα, γιατί σκοτώνομαι στη
δουλειά, γιατί δεν μπορώ να ζήσω σαν άνθρωπος…».

Παντού εκμετάλλευση…

Τέλειωσε πριν από 6 χρόνια τη Φιλοσοφική Σχολή η Μαρία Βλαντή αλλά σήμερα
εργάζεται ως βοηθός λογιστή σε ιδιωτική εταιρεία. «Πάντα έβρισκα δουλειά σε
άσχετους τομείς», λέει η Μαρία. «Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την αποφοίτησή
μου, δεν μπόρεσα να βρω ποτέ κάτι σχετικό με τη Φιλοσοφική. Τα φροντιστήρια
προτιμούν απόφοιτους του κλασικού τμήματος της Φιλολογίας, ενώ και στα
ιδιωτικά σχολεία ισχύει το ίδιο και επιπλέον υπάρχουν και άλλα προβλήματα. Δεν
σε πληρώνουν σύμφωνα με αυτά που καθορίζει το υπουργείο, δεν έχεις δώρα, ούτε
επίδομα αδείας».

Η Μαρία Βλαντή υποστηρίζει ότι γενικά ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι εύκολος.
Θεωρεί ότι υπάρχουν συχνά υπερβολικές απαιτήσεις και το ωράριο είναι
εξοντωτικό. «Εργάστηκα ως υπεύθυνη πωλήσεων σε εταιρεία, όμως ούτε ο μισθός
ήταν ικανοποιητικός, ούτε το περιβάλλον. Μετά βρήκα δουλειά σε βιβλιοπωλείο
αλλά και εκεί το ωράριο ήταν προβληματικό. Γενικά δεν φανταζόμουν ότι θα
αντιμετώπιζα τόσες δυσκολίες στην επαγγελματική μου αποκατάσταση και φυσικά
ότι δεν θα έβρισκα δουλειά στον τομέα μου».

Η τελευταία προσπάθειά της να κάνει κάτι σχετικό με τις σπουδές της ήταν οι
εξετάσεις που έδωσε πριν από μερικούς μήνες για το ΑΣΕΠ. «Περιμένω τα
αποτελέσματα αλλά χωρίς μεγάλες ελπίδες. Δεν είχα τον χρόνο να προετοιμαστώ
κατάλληλα γιατί εργαζόμουν, αλλά και οι εξετάσεις ήταν λίγο περίεργες…
Άλλωστε θα προσληφθεί 1 στους 17 υποψηφίους. Ελπίζω πάντως ότι τώρα, καθώς στη
νέα μου δουλειά έχω ελεύθερα τα απογεύματά μου, θα βρω τον χρόνο και να κάνω
κάποια ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά και να προετοιμαστώ για τις επόμενες
εξετάσεις. Ελπίζω ότι τότε θα γίνει κάτι καλύτερο. Τι άλλο να κάνω; Να
απογοητευτώ και να σκεφτώ ότι τα χρόνια μου πήγαν χαμένα; Δεν θέλω να φτάσω
ποτέ σε αυτό το σημείο. Ακόμη και αν δεν βρω τελικά ποτέ εργασία στον τομέα
μου, πάντα θα πιστεύω ότι αποκόμισα κάτι και από τις σπουδές μου αλλά και από
την αναζήτησή μου για δουλειά».

«Στον Ευαγγελισμό χρειάζονται βοηθούς μικροβιολόγου αλλά δεν προσλαμβάνουν»

Δημήτρης Κωνσταντάς. Σπούδασε βοηθός μικροβιολόγου και οδοντοτεχνίτης και σήμερα εργάζεται σε καφέ. «Θα βρω το χαμόγελό μου όταν θα κάνω κάτι σχετικό με την ειδικότητά μου», λέει

Σπούδασε βοηθός μικροβιολόγου και οδοντοτεχνίτης αλλά σερβίρει καφέδες ­ μια
εικόνα όχι και τόσο ασυνήθιστη στις μέρες μας! Όταν αποφάσιζε να σπουδάσει σε
αυτό τον κλάδο ο Δημήτρης Κωνσταντάς, περίμενε «άλλα πράγματα» ­ όπως
χαρακτηριστικά δηλώνει. Σήμερα στα 24 του χρόνια έχει προσγειωθεί στην
πραγματικότητα. «Η αλήθεια είναι ότι όταν επέλεγα αυτές τις σπουδές, γνώριζα
πως η επαγγελματική μου αποκατάσταση δεν θα ήταν ιδιαίτερα εύκολη. Όμως, ίσως
και λόγω αισιοδοξίας, περίμενα κάτι καλύτερο. Τελικά έπεσα έξω και τώρα έχω
βρεθεί να δουλεύω σε καφέ». Ο Δημήτρης, πάντως, ακολούθησε τη διαδικασία, που
συνήθως κάθε άνεργος ακολουθεί. «Έψαξα σε αγγελίες, χτύπησα διάφορες πόρτες,
απευθύνθηκα στον ΟΑΕΔ, στον Δήμο του Αμαρουσίου ­ όπου είμαι δημότης ­ καθώς
και σε διάφορους φίλους και γνωστούς. Πέρασα και από κάμποσες συνεντεύξεις
αλλά μόνιμη απασχόληση δεν βρήκα. Αυτό από ό,τι έχω καταλάβει τελικά είναι
πολύ δύσκολο».

Μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, ο Δημήτρης Κωνσταντάς απασχολήθηκε για 11
μήνες ως βοηθός μικροβιολόγου στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Μόλις όμως έληξε
η σύμβασή του, έμεινε πάλι χωρίς δουλειά. «Το παράλογο είναι ότι το
συγκεκριμένο νοσοκομείο, όπως και αρκετά ακόμη, έχουν ανάγκη από ειδικότητες
σαν τη δική μου. Μάλιστα ­ τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω ­ δεν πήραν κάποιον άλλο
στη θέση μου. Τέλος πάντων, συνεχίζουμε! Τώρα ψάχνω δουλειά σε άλλο νοσοκομείο
και έχω βάλει και κάποιο γνωστό να μιλήσει. Κατάλαβα ότι έτσι είναι το σύστημα
εδώ. Χρειάζεται το περιβόητο “μέσον” για να γίνει κάτι. Έχω συμβιβαστεί με
αυτή τη νοοτροπία χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι περιμένω οπωσδήποτε κάτι».

Ακριβώς ­ επειδή όπως λέει ­ δεν περιμένει πλέον κάτι, αποφάσισε να δουλέψει
και στο καφέ: «Κουράστηκα να χτυπάω πόρτες και να μου τις κλείνουν κατάμουτρα.
Ύστερα δεν μπορούσα να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα. Τη δουλειά στο καφέ την
ήξερα, την έχω ξανακάνει και μικρότερος. Και τα λεφτά είναι περισσότερα από
τις αποδοχές στο νοσοκομείο που δούλεψα. Όμως αυτή η δουλειά έχει ημερομηνία
λήξης. Και δεν ήταν ο σκοπός μου! Δεν μπορείς να “ξεπουλάς” τα όνειρά σου,
γιατί αυτό που τελικά μετράει είναι να πηγαίνεις στη δουλειά σου με χαμόγελο,
επειδή σ’ αρέσει και την αγαπάς. Αυτό το χαμόγελο θα το βρω όταν εξασφαλίσω
κάτι σχετικό με την ειδικότητά μου».