Ένα «κατηγορώ» κατά της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ διατυπώνει ο πρώην υπουργός
Αναστάσιος Πεπονής και μάλιστα με πολύ σοβαρές αιχμές για όλο το φάσμα της
κυβερνητικής πολιτικής, από τα εθνικά θέματα, τα ζητήματα δημοκρατίας, την
οικονομία και τις προεκλογικές δαπάνες.


Στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Αναστάσιος Πεπονής, το ιστορικό στέλεχος της
Κεντροαριστεράς, από τους κορυφαίους συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου και από
τους κορυφαίους υπουργούς και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ, ο
οποίος είχε να μιλήσει για όλα αυτά τα ζητήματα από τις εκλογές του περασμένου
Απριλίου, σε πολλές περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα καυστικός.


«Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ», τονίζει, «αποδέχεται και στηρίζει την
αποδυνάμωση του λαού ως πολιτικού σώματος», είναι μία από τις βαριές
κατηγορίες που διατυπώνει.


Μιλάει για τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής στη Νίκαια, ενώ κάνει λόγο
για «νοσηρότητες που κουβαλά ο "εκσυγχρονισμός" της πολιτικής». Τονίζει ότι
αυτοί που δήθεν θέλουν να βάλουν έλεγχο στις προεκλογικές δαπάνες
χαρακτηρίζονται από υποκρισία.


Διακρίνει τον εκσυγχρονισμό των λόγων από αυτόν των έργων. Εκφράζει την
απαισιοδοξία του για τα εθνικά θέματα αφού, όπως επισημαίνει, με τις ρυθμίσεις
που γίνονται ωφελείται η Τουρκία. Και για το κόμμα Αβραμόπουλου προσφεύγει
στον Διονύσιο Σολωμό, ο οποίος έκανε λόγο για λαό «... πάντοτ'
ευκολόπιστο...».






ΕΡ.: Έχετε αποφύγει τις δηλώσεις μετά τις εκλογές. Γιατί;


ΑΠ.: Έχουμε αφθονία πολιτικού λόγου σε όλες τις μορφές του. Νομίζω ότι η
αυτοσυγκράτηση τον καθιστά πιο αξιόπιστο. Εξάλλου σας υπενθυμίζω ότι δεν έχω
τώρα το βήμα της Βουλής, δηλαδή το κύριο βήμα πολιτικού λόγου.


ΕΡ.: Θα έχετε προσέξει ότι στο εσωτερικό των κομμάτων υπάρχουν
διεργασίες.
Τι εκτιμάτε;


ΑΠ.: Δεν είναι εποικοδομητικές. Στα κόμματα είναι ορατοί οι ανταγωνισμοί
προσώπων και προσωπικών ομάδων. Οι περιπτώσεις γνήσιων ιδεολογικών και
προγραμματικών αντιπαραθέσεων είναι οι λιγότερες. Οι περισσότεροι ντύνουν
ιδεολογικά την επιδίωξη συμμετοχής τους στην κομματική εξουσία και, δι' αυτής,
στην κυβερνητική.


ΕΡ.: Εδώ εννοείτε προφανώς το ΠΑΣΟΚ.


ΑΠ.: Όχι μόνο. Σήμερα ασκεί την κυβερνητική εξουσία το ΠΑΣΟΚ, γι' αύριο τη
διεκδικεί η Ν.Δ. Άλλοι πάλι αποβλέπουν σε κάποιο κομμάτι μόνο κυβερνητικής
εξουσίας, σύντομα ή αργότερα, και αναζητούν εύσχημους τρόπους προσκόλλησης σε
κόμμα εξουσίας.


ΕΡ.: Ορισμένοι μίλησαν πολύ για το κόμμα Αβραμόπουλου. Η άποψή
σας;


ΑΠ.: Η μεθοδευμένη επί χρόνια δημόσια ενασχόληση με κάποιο κόμμα-φάντασμα
προσέθεσε ένα ακόμα σύμπτωμα νοσηρότητας στην πολιτική μας κατάσταση. Εκλήθη ο
λαός να εμπιστευθεί εκ των προτέρων μια λύση, για την ώρα μεσσιανική. Και να
επιβεβαιώσει έτσι, περίπου μετά δύο αιώνες, το γνωστό δίστιχο του Σολωμού για
τον λαό τον «... πάντοτ' ευκολοπίστευτο...».


ΕΡ.: Αλήθεια, σας συγκινεί το ΠΑΣΟΚ του 2000;


ΑΠ.: Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλείται τη Νέα Πραγματικότητα. Συμφωνώ.
Είναι υπαρκτή και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Πλειοδοτεί όμως αυτή η ηγεσία στην
πρόθυμη αποδοχή, ακόμα και στην απατηλή εξιδανίκευση, των νοσηρών γνωρισμάτων
αυτής της νέας πραγματικότητας. Έχει παραιτηθεί από την επιβαλλόμενη
αναζήτηση, από τον σχεδιασμό και την οργάνωση αναγκαίων και εφικτών
αντιστάσεων. Αποδέχεται και στηρίζει την αποδυνάμωση του λαού ως πολιτικού
σώματος. Παρασιωπά τις απάνθρωπες συνέπειες του ανεξέλεγκτου και άγριου
οικονομικού ανταγωνισμού για κέρδος, που περιφρονεί τον άνθρωπο. Πρόσφατη
επιβεβαίωση η απειλή από την ασθένεια της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας. Οι
επικίνδυνες ζωοτροφές χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο στον αφηνιασμένο ανταγωνισμό
για μεγάλα κέρδη.


ΕΡ.: Λένε πως οι αριθμοί της οικονομίας ευημερούν...


ΑΠ.: Δεν ευημερούν μόνον οι αριθμοί. Ευημερούν και ορισμένα τμήματα της
αστικής τάξης, τα οποία δεν είναι ολιγάριθμα. Αυτά στηρίζουν την
υπερκατανάλωση. Ένα μέρος τους επιδίδεται στο εύκολο και γρήγορο κέρδος και
στην επιδεικτική σπατάλη. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτά τα τμήματα και τα
στρώματα μικρομεσαίου εισοδήματος μεγαλώνει. Παράλληλα, ανθεί το οικονομικό
έγκλημα, το ορατό και το αόρατο. Το κόστος ζωής αυξάνεται με τη συμβολή και
των τιμολογίων δημοσίων επιχειρήσεων. Οι εργασιακές σχέσεις απορυθμίζονται,
άλλοι υποαπασχολούνται και άλλοι εξαναγκάζονται σε υπερεργασία.


Γίνονται έργα. Ξεκίνησε το Μετρό. Αλλά, παράλληλα, παρακολουθείται με
αδιαφορία η φυσική και αισθητική καταστροφή του ελληνικού χώρου, η χαοτική
πολεοδομική επέκταση, η καταπάτηση δασικών εκτάσεων, ο αφανισμός του
περιαστικού πρασίνου. Η ποιότητα της ζωής των πολλών έπαυσε να αποτελεί
πρωταρχική μέριμνα της κυβερνητικής πολιτικής.


ΕΡ.: Τουλάχιστον, οι εκλογικές δαπάνες και οι δαπάνες των υποψηφίων
πήγαν καλά...
Ήταν υψηλές και ανεξέλεγκτες στις τελευταίες
εκλογές...


ΑΠ.: Τα εξαγγελλόμενα νέα νομοθετικά μέτρα δικαιώνουν τη στάση μας στη Βουλή,
λίγο πριν από τις τελευταίες εκλογές. Χαρακτηρίσαμε τις τροποποιήσεις που είχε
φέρει η κυβέρνηση για ψήφιση ως ανάξιες ακόμα και καταψήφισης. Δεν ήταν
εσφαλμένες, ήταν άχρηστες. Και αποδείχθηκε. Αυτοί που φλυαρούν για διαφάνεια
άραγε δεν κυκλοφορούσαν προεκλογικά στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας;
Τίποτα δεν είδαν;


Ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν τον έλεγχο χρηματοδοτήσεων και δαπανών, αλλά τον
εντοπίζουν στην προεκλογική περίοδο. Υποκρισία.


Από την ώρα που η διαφήμιση πήρε τον ρόλο του πολιτικού λόγου και η διεξαγωγή
της προεκλογικής επικοινωνίας με τους πολίτες ανατίθεται σε κερδοσκοπικές
επιχειρήσεις, όταν για την προσέλκυση του ψηφοφόρου οργανώνονται ξεφαντώματα
σε κεντρικά ξενοδοχεία και σειρά τα τσιμπούσια από συνοικία σε συνοικία,
χρειάζονται χρήματα. Χρήματα άφθονα. Πρόκειται για μια ακόμα νοσηρότητα που
κουβαλά... ο «εκσυγχρονισμός» της πολιτικής.


ΕΡ.: Δηλαδή δεν είστε εκσυγχρονιστής;


ΑΠ.: Είμαι με πράξη και συγκεκριμένη συμβολή σε αρκετά εκσυγχρονιστικά μέτρα
και έργα. Εκτιμώ ως ένα από τα πιο σημαντικά την εισαγωγή του φυσικού αερίου
στην ενεργειακή μας οικονομία και την έναρξη εκτέλεσης του αντίστοιχου έργου
το 1987.


ΕΡ.: Ένας χρόνος κλείνει από το Ελσίνκι. Ένας πρώτος απολογισμός στα
ελληνοτουρκικά;


ΑΠ.: Αποδείχθηκε, νομίζω, ότι τα συμπεράσματα του Ελσίνκι ενθάρρυναν την
Άγκυρα να επιβεβαιώνει τις αξιώσεις της κατά της Ελλάδας και για την Κύπρο. Με
βάση το κείμενο του Ελσίνκι, η τουρκική κυβέρνηση θα ζητεί απ' ευθείας
διάλογο, δηλαδή διαπραγμάτευση για τις αξιώσεις της, επικαλούμενη το άρθρο 33
του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Δεν θα δέχεται την προσφυγή στη Χάγη και πάντως
δεν θα τη δεχθεί, με μοναδικό ζήτημα προς επίλυση την οριοθέτηση της
νησιωτικής υφαλοκρηπίδας. Επίσης, με την πρόσφατη εξέλιξη στο θέμα της
εταιρικής σχέσης της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ίσως οδηγηθούμε σε μια άτυπη
διαιτητική παρέμβαση των ισχυρών μελών της, με συνέπεια τις «αμφίπλευρες»
πιέσεις. Αυτές όμως, ακριβώς γιατί στρέφονται και προς τις δύο πλευρές,
ωφελούν εκείνον ο οποίος έχει αξιώσεις, όχι αυτόν κατά του οποίου εγείρονται.


ΕΡ.: Μετά το Μάαστριχτ και το Άμστερνταμ, έχουμε τώρα τη Συνθήκη της
Νίκαιας.
Ποια η γνώμη σας;


ΑΠ.: Έγινε αποδεκτή η θεσμική αναγνώριση της δεσπόζουσας θέσης των ισχυρών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιορίζονται πιο πολύ η εθνική και η λαϊκή κυριαρχία των
ασθενέστερων μελών της. Επιβεβαιώθηκαν, νομίζω, τα όσα είχα εκθέσει από τις
στήλες των «ΝΕΩΝ» τον Ιανουάριο, αλλά και νωρίτερα. Δεν υποστηρίζω ότι θα
μπορούσε η κυβέρνηση, τώρα στη Νίκαια, να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη.
Διαφωνούσα όμως με τις ρητορείες για ισότιμη τάχα συμμετοχή στα κέντρα
αποφάσεων. Και είχα εισηγηθεί στη Βουλή συγκεκριμένες συνταγματικές ρυθμίσεις.
Συνέδεαν την εθνική μας υπόσταση με τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και
αντιμετώπιζαν τις συνέπειες αυτής της συμμετοχής στη λειτουργία του
πολιτεύματος. Σήμερα, οι εισηγητές της αναθεώρησης προτίμησαν την αποσιώπηση.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από