[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε δίπλα σ’ ένα μεγάλο
διυλιστήριο. Μαζί του και πολλοί άλλοι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι… Οι
περισσότεροι είχαν έρθει στην περιοχή πριν από πολλά χρόνια κυρίως από την
Πελοπόννησο ψάχνοντας για δουλειά και ευκαιρίες… Πολλοί δούλεψαν στο μεγάλο
διυλιστήριο.

Ο άνθρωπός μας έβλεπε το διυλιστήριο να μεγαλώνει, τους ανθρώπους να
πληθαίνουν και τον τόπο του να αλλάζει…

Κάποια στιγμή η μυρωδιά από το διυλιστήριο σκέπασε την άνοιξη, αλλά φάνηκε πως
αυτό δεν ενόχλησε πολλούς… Τότε ο άνθρωπός μας πήρε μία κάμερα και άρχισε να
τρέχει γύρω από το διυλιστήριο, στο σχολείο, στις πλατείες, ακόμη και στο
γήπεδο, ψάχνοντας τις χαμένες μυρωδιές…

Χα, χα, είναι τρελός, έλεγαν οι άλλοι που τον έβλεπαν. ”Γίνεται να καταγράψει
η κάμερα τις μυρωδιές;”.

Τα χρόνια περνούσαν και όλοι πλέον είχαν συνηθίσει τον “άνθρωπο με την
κάμερα”.

Μερικοί μάλιστα στήνονταν τα βράδια στην τηλεόραση μήπως και δουν τις μυρωδιές
σε κάποιο κανάλι.

Ένα πρωί μια μεγάλη έκρηξη στο διυλιστήριο ταρακούνησε την πόλη και τους
ανθρώπους της…

Τότε πολλοί έτρεξαν να βρουν τον “άνθρωπο με την κάμερα” για να καταγράψει την
καταστροφή… Τον έψαξαν παντού, αλλά αυτός ήταν άφαντος… Ήρθαν όμως άλλες
κάμερες και τότε πολλοί άρχισαν να φωνάζουν για το διυλιστήριο… Ήρθαν και οι
επίσημοι που διαβεβαίωσαν ότι το διυλιστήριο θα πληρώσει… Εννοούσαν σε
χρήμα…

Μάλιστα λίγες μέρες μετά γιορτάστηκε μια γενναιόδωρη προσφορά του διυλιστηρίου
στην τοπική ποδοσφαιρική ομάδα!

Το 2000 ο “άνθρωπος με την κάμερα” συμπλήρωσε ακριβώς 13 χρόνια προσπάθειας.

Το 2000 άρχισαν και οι προσπάθειες του διυλιστηρίου να μεγαλώσει κι άλλο. Να
επεκταθεί στην πόλη.

Ένα φθινοπωρινό βράδυ στη Θεσσαλονίκη οι λίγοι τυχεροί του φεστιβάλ
κινηματογράφου είδαν το ντοκιμαντέρ του ανθρώπου με την κάμερα, του Φίλιππου
Κουτσαφτή… Είδαν ότι κατάφερε να καταγράψει τις χαμένες μυρωδιές…

Στην πόλη του, την Ελευσίνα, συνεχίζεται η προσπάθεια επέκτασης του διυλιστηρίου…