30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΚΚΟΤΟΥ

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟ
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Τον Μάη της αμφισβήτησης.

ΑΓΑΠΑ: Με πάθος τα παιδιά και τα… παγωτά.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα καλοκαίρια στο Αιγαίο.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Ποτέ.

ΑΚΟΥΕΙ: Απόψεις και μουσική.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Συνέχεια.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ένα αύριο διαφορετικό.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Τον Μάη της αμφισβήτησης.

ΑΓΑΠΑ: Με πάθος τα παιδιά και τα… παγωτά.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα καλοκαίρια στο Αιγαίο.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Ποτέ.

ΑΚΟΥΕΙ: Απόψεις και μουσική.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Συνέχεια.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ένα αύριο διαφορετικό.

Πριν από πέντε χρόνια το κλάμα ενός παιδιού της έδωσε το… έναυσμα. Σήμερα
το γέλιο των παιδιών είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή της.

Η κ. Μελίνα Κόκκοτου, αναπληρώτρια διευθύντρια του Συλλόγου Ελλήνων
Εθελοντών του παιδιατρικού νοσοκομείου της Βοστώνης, πιστεύει στην «ανιδιοτελή
προσφορά» με γνώμονα την καρδιά. Όσο για τον εθελοντισμό στα ελληνικά
νοσοκομεία, το μόνο που χρειάζεται, κατά τη γνώμη της, καθώς η ίδια έχει
σπουδάσει διοίκηση νοσοκομείων, «είναι οργάνωση».

ΕΡ.: Πόσα χρόνια μετράτε στον εθελοντισμό;

ΑΠ.: Πέντε.

ΕΡ.: Πόσοι είναι οι Έλληνες εθελοντές του παιδιατρικού νοσοκομείου της
Βοστώνης;

ΑΠ.: Τα μέλη φτάνουν σήμερα τα δεκατέσσερα.

ΕΡ.: Ποια η ηλικία του νεώτερου μέλους του συλλόγου;

ΑΠ.: Μια κοπέλα 19 ετών. Το μεγαλύτερο μέλος είναι 75 ετών.

ΕΡ.: Τι είναι για εσάς την ίδια ο εθελοντισμός;

ΑΠ.: Στάση ζωής.

ΕΡ.: Πώς έγινε η πρώτη σας «συνάντηση» με τον εθελοντισμό;

ΑΠ.: Τυχαία, όπως συμβαίνει με καθετί σημαντικό. Ένα επίμονο παιδικό κλάμα από
το διπλανό διαμέρισμα. Η πρώτη συνάντηση με τους Έλληνες γονείς της μικρής. Η
πρώτη μου φροντίδα σε ένα άρρωστο παιδί που ταξίδεψε στη Βοστώνη αναζητώντας
κάτι λιγότερο από ένα θαύμα.

ΕΡ.: Η «ψυχή» του συλλόγου;

ΑΠ.: Η κ. Βασιλεία Πάπας.

ΕΡ.: Και η πηγή της έμπνευσής του;

ΑΠ.: Η ίδια.

ΕΡ.: Βοστώνη: «φυτώριο» Ελλήνων εθελοντών;

ΑΠ.: Και όχι μόνο.

ΕΡ.: Ο σύλλογος συνεργάζεται με άλλους φορείς;

ΑΠ.: Στηρίζεται και στη συνεργασία.

ΕΡ.: Με το «Philoxenia House», τον ξενώνα της Επισκοπής Βοστώνης;

ΑΠ.: Στρατιώτες στον ίδιο αγώνα.

ΕΡ.: Εθελοντισμός: θέμα παιδείας ή κουλτούρας;

ΑΠ.: Θέμα ψυχής.

ΕΡ.: Η έννοια του εθελοντισμού στην Ελλάδα και την Αμερική;

ΑΠ.: Σε όλο τον κόσμο η έννοια είναι η ίδια: η ανιδιοτελής προσφορά.

ΕΡ.: Νομίζετε ότι οι Έλληνες μπορούν να… φτάσουν τους Αμερικανούς σε
εθελοντισμό;

ΑΠ.: Θα τους ξεπεράσουν.

ΕΡ.: Οι μεταπτυχιακές σας σπουδές στο Χάρβαρντ ήταν στη διοίκηση νοσοκομείων.
Πώς μπορεί να ενταχθεί ο εθελοντισμός στη διοίκηση ενός νοσοκομείου;

ΑΠ.: Θα κάνουμε τη θεωρία πράξη.

ΕΡ.: Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να γίνουν στη χώρα μας για το θέμα αυτό;

ΑΠ.: Οργάνωση, οργάνωση, οργάνωση.

ΕΡ.: Η σημαντικότερη διαφορά ενός αμερικανικού και ενός ελληνικού νοσοκομείου;

ΑΠ.: Εκτός από τον εθελοντισμό, η υποδομή και η τεχνολογία.

ΕΡ.: Ο εθελοντισμός είναι υπόθεση…

ΑΠ.: Ατομική, οικογενειακή και βέβαια συλλογική.

ΕΡ.: Είστε μέλος άλλων εθελοντικών οργανώσεων;

ΑΠ.: Η καρδιά μου ανήκει στα παιδιά.

ΕΡ.: Ποια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή ενός εθελοντή;

ΑΠ.: Τι άλλο από το γέλιο ενός παιδιού;

ΕΡ.: Η επαφή με τους Έλληνες στην Αμερική είναι για εσάς…

ΑΠ.: Μια «άλλη» εμπειρία.

ΕΡ.: Κουβέντα – σχόλιο που ακούσατε από γονείς ή παιδιά και δεν ξεχνάτε
ποτέ…

ΑΠ.: Δεν ξεχνάω τίποτα και από κανέναν.

ΕΡ.: Έχει τύχει να σας βοηθήσει εθελοντής;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Προσωπικότητες στον ανθρωπισμό που αποτέλεσαν (ή αποτελούν) τη δική σας
πηγή έμπνευσης;

ΑΠ.: Οι καθημερινοί άνθρωποι.

ΕΡ.: Πόσο συχνά επισκέπτεσθε την Ελλάδα;

ΑΠ.: Δεν λείπω ποτέ.

ΕΡ.: Ποια είναι η αγαπημένη σας ελληνική «γωνιά»;

ΑΠ.: Η Ελλάδα ολόκληρη.