Η γιορτή στο Προεδρικό…

Λένε πως οι Μικρασιάτες και μάλιστα οι Σμυρνιοί είναι οραματιστές,
πατριώτες, καλοφαγάδες, αλλά και πεισματάρηδες. Αν η οικογένειά τους έχει
ζήσει και κάποια χρόνια στη νεοκλασική Σύμη, τότε γίνονται και σπουδαίοι, πλην
όμως δύστροποι καπεταναίοι.

Ο Γιάννης Καψής, δημοσιογράφος μια ζωή και πολιτικός από τα γεννοφάσκια του
­ κι ας ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά το ’82, όταν ο Ανδρέας
Παπανδρέου τον τοποθέτησε στο υπουργείο Εξωτερικών ­, φαίνεται ότι πάνω απ’
όλα είναι θαλασσόλυκος!

Και δεν φτάνει που από την αγάπη του στη θάλασσα δεν αφήνει γωνιά του
Αιγαίου που να μην τη γυρνάει με το καΐκι του, στο νέο του βιβλίο που
πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα ­ Α.Α. Λιβάνης» έβαλε
για εξώφυλλο ένα μεγάλο καράβι να πλέει σ’ ένα ήρεμο πέλαγος.

Αυτή η ησυχία, ωστόσο, του εξωφύλλου στο δέκατο κατά σειρά βιβλίο του ­
πολιτικό θρίλερ αυτή τη φορά ­ που έχει τίτλο «Και ο παράδεισος αμάρτησε» και
υπότιτλο «όταν η διαφθορά έγινε εξουσία», ξεγελάει…

Γιατί ο αναγνώστης όσο προχωράει στις σελίδες του παθιάζεται μαζί με τον
συγγραφέα, ο οποίος σ’ αυτή την περίπτωση έχει εγκαταλείψει τη λογική να
παρουσιάζει ντοκουμέντα, καταφεύγοντας στον μύθο για να στηρίξει μεγάλες
αλήθειες.

Στον πρόλογό του ξεκαθαρίζει ότι «τα πρόσωπα που ξεπροβάλλουν ­ μέσα από το
βιβλίο ­ δεν είναι υπαρκτά». Κι όμως ­ τονίζει στη συνέχεια ­ «είναι απόλυτα
πραγματικά». Μάλιστα, «η γραφίδα λειτούργησε σαν χειρουργικό νυστέρι,
κομματιάζοντας πρόσωπα που έζησαν ή ζουν για να τα ανασυνθέσει σε απόλυτα
φανταστικούς ήρωες και ηρωίδες».

Ασφαλώς, όσοι διαβάσουν το βιβλίο του κ. Καψή, που θα παρουσιασθεί στην
Παλαιά Βουλή, την ερχόμενη Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι, θα αναγνωρίσουν
στους ήρωες αυτούς πολλούς πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής.

Αν τους κατονόμαζε ο κ. Καψής, ίσως να προκαλούσε τριγμούς ακόμα και στο
πολιτικό σύστημα. Προτίμησε όμως το πολιτικό θρίλερ και τελικώς πετυχαίνει ­
φωτογραφίζοντας πολλούς ­ να καταγράψει ότι με όσα συμβαίνουν «ο Παράδεισος
ήταν αναπόφευκτο να “αμαρτήσει”, όταν η διαφθορά θα λατρευτεί σαν θεά στον
θαυματουργό καινούργιο κόσμο μας».

«ΤΑ ΝΕΑ» προδημοσιεύουν σήμερα ένα απόσπασμα από το βιβλίο, που αφορά στη
γιορτή της Δημοκρατίας, η οποία γίνεται στο Προεδρικό Μέγαρο. Η φαντασία του
συγγραφέα «ταξιδεύει», συγκρούεται, αλλά και συμπλέει με την πραγματικότητα.
Το αποτέλεσμα; Το κείμενο που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικό…

«Η δεξίωση συνεχιζότανε το ίδιο περίλαμπρη κι ανόητη. Η αλήθεια είναι ότι η
Γιορτή της Δημοκρατίας είχε πάψει να είναι γιορτή της δημοκρατίας. Πολύ πριν η
Δημοκρατία πάψει να είναι δημοκρατία. Αλλά το πλήθος των προσκεκλημένων κάθε
χρόνο μεγάλωνε και περισσότερο.

Κι όμως…

Η πρώτη εκείνη πρόσκληση, για την πρώτη δεξίωση, τους είχε συγκινήσει. Είχαν
νιώσει περηφάνια. Την πρώτη δικαίωση για τα όσα υπέφεραν τα επτά πέτρινα
χρόνια.

Ακόμη θυμότανε ο Φέρης τον Γιάννη Καλαμάτη να κατεβαίνει στητός, αγέρωχος, τα
μαρμάρινα σκαλοπάτια του κήπου. Κι οι εύζωνοι κλαρίνο. Ίδιος θεός του Ολύμπου.
Κι εκείνος είχε πιάσει τον εαυτό του να καμαρώνει… Ακόμη κι ο Χαρίλαος το
ίδιο έδειχνε να νιώθει. Από το Μακρονήσι στο Προεδρικό Μέγαρο. Χρόνια…,
αγώνες κι αίμα πολύ!

Τους έβλεπε όλους τους άλλους, γραμματείς και φαρισαίους, με συγκατάβαση.

­ Αυτό ήταν το λάθος σας… Το λάθος μας… παρατήρησε. Το σύστημα δεν
μπορούσε ν’ ανεχθεί τέτοια αλαζονεία.

­ Κι όχι μόνον;.. μπήκε στη μέση η Άννα.

Κι ήταν μία σπάνια φορά που το πελαγίσιο βλέμμα της είχε σκοτεινιάσει…

­… Το “στιγμιαίο” τούς έσωσε από τον εισαγγελέα… Έπρεπε να διασωθούν κι
από την κοινωνική καταφρόνια…

­…

­ Κι επινοήθηκε η Γιορτή της Δημοκρατίας…, συνέχισε ο Μανώλης…, η κατ’
έτος αναβάπτιση στην κολυμβήθρα κοινωνικής αποδοχής, των πάσης φύσεως
ερπετών… της επταετίας.

­ Πρέπει… να πάψεις να μου κάνεις παρέα…, χαμογέλασε ευχαριστημένος ο
Φέρης. Σου ασκώ κακή επιρροή… Ή… μήπως είσαι εσύ που μ’ επηρεάζεις;

Κοίταξε την Άννα στα μάτια και το βλέμμα του γλύκανε και πάλι… Κοίταξε αλλού
εκείνη, τρομαγμένη, μην και προδώσουν κάτι που δεν υπήρχε…

­ Ποιοι είν’ όλοι αυτοί; Πού βρέθηκαν; ψιθύρισε μ’ έκπληξη ανάμικτη με τρόμο ο
Καλαμάτης.

Το πλήθος της καινούργιας προοδευτικής μπουρζουαζίας συνέχιζε να στριφογυρίζει
ανάμεσα στα δρομάκια του κήπου. Φρόντιζε όμως επιμελώς να περνά κι από την
πασαρέλα ­ τον πλακόστρωτο διάδρομο μπροστά από το περιστύλιο, όπου είχαν
καταφύγει οι “επίσημοι”. Όλοι διψούσαν να δουν και να τους δουν! Ήταν ένα
αξιοπρόσεκτο πλήθος. Κυρίες και δεσποινίδες όλων των ηλικιών, διαστάσεων και
προελεύσεων. Όλες ανεξαιρέτως σφιγμένες σε φρεσκοραμμένες τουαλέτες. Κοντές,
μακριές, μέτριες ήταν αδιάφορο. Εκείνο που είχε σημασία ήταν το ντεκολτέ.
Απαραιτήτως βαθύ ντεκολτέ, ακόμη κι αν το προσφερόμενο θέαμα θα μπορούσε να
προκαλέσει στομαχικές ενοχλήσεις και στον ολιγότερο απαιτητικό ηδονοβλεψία…
Και οι κύριοι των κυριών…

Μέσα στα ταλαιπωρημένα από τον ιδρώτα μαύρα κοστούμια τους αγωνιζόντουσαν να
κρατούν με το ένα χέρι, α λα μπρατσέτα, τη σύντροφό τους. Και με το άλλο, το
ποτήρι του ουίσκι, τυλιγμένο προσεκτικά στο χαρτοπετσετάκι. Απαραιτήτως στο
χαρτοπετσετάκι. Είχε γίνει σύμβολο κι αυτό της κοινωνικής αναβάθμισής τους.

­ Πού βρέθηκαν όλοι αυτοί οι γαλονάτοι; επανέλαβε παραξενεμένος ο Καλαμάτης.

Και γυρίζοντας προς την Άννα:

­ Υπολογίζω ότι αυτοί που διοικούν σήμερα ήταν ευέλπιδες ή νεαροί αξιωματικοί
τα χρόνια της χούντας. Αυτοί δηλαδή που μας είχαν δέσει.

­ Περίμενε, Γιάννη…, και θα γελάσεις…, διέκοψε ο Φέρης.

­ Πώς είσθε, κ. Υπουργέ;

Ο ενδιαφερόμενος για την υγεία του Φέρη αστυνομικός έφερε τα διακριτικά τού
στρατηγού και μία σειρά παρασήμων στην άψογη στολή του.

­ Στρατηγέ μου… Τι έκπληξη… Σας έχω επιθυμήσει…

Και γυρίζοντας στον Καλαμάτη τον “συνέστησε”.

­ Ο στρατηγός, σαν υπαστυνόμος του Γραφείου Τύπου της Μπουμπουλίνας με
συνελάμβανε… Δευτέρα… Τετάρτη και Παρασκευή… Πλην αργιών. Τότε τον
αντικαθιστούσε η χωροφυλακή.

­ Πάντοτε με χιούμορ, υπουργέ μου… Μπράβο σας… Καληνύχτα…

Ο Καλαμάτης είχε μείνει μ’ ανοιχτό το στόμα. Δεν μπορούσε να συνέλθει.

­ Δηλαδή;… Έχουμε χουντικό στρατηγό της αστυνομίας;…

­ Βεβαίως… Κατ’ απαίτησιν του αρχηγού της αντιπολίτευσης και… εις
αντάλλαγμα προσφερθεισών υπηρεσιών… Ποιες ήταν οι επ’ ανταλλάγματι
υπηρεσίες; Ομολογώ πως δεν έμαθα.

­ Ναι, αλλά… Αν θέλουν μπορούν να μας δέσουν και πάλι…

­ Και μήπως δεν μας έχουν; Η Μπουμπουλίνα πέθανε. Ζήτω το Internet… Κι η
Σοφοκλέους!..

Στο περιστύλιο, το “γκρουπούσκουλο” των επισήμων δεν υστερούσε σε τίποτα από
το πλήθος των προσκεκλημένων. Ούτε σε κακογουστιά ούτε σε επιδειξιομανία.
Ενίοτε… ούτε σε φιλοχουντικό ποινικό μητρώο.

Το ενδιαφέρον μονοπωλούσε ο “νεαρός” υπουργός Πανεθνικής Ανασυγκρότησης. Η
αλήθεια είναι ότι τον τίτλο “νεαρός” τον είχε κερδίσει όταν υπουργοποιήθηκε.
Κι έκτοτε φρόντισε, πάση θυσία, να τον κρατήσει. Το ίδιο και το χαρτοφυλάκιο.
Είχε ­ τότε ­ μόλις επιστρέψει από την Αγγλία όπου σπούδαζε καμιά δεκαριά
χρόνια. Αν και κανείς δεν έμαθε ποτέ τι. Κι ορκίσθηκε, σχεδόν αμέσως, εν μέσω
γενικής ευφορίας. Τη δικαιολογούσε η εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Έκτοτε είχε
διατηρήσει τον τίτλο του “νεαρού”. Αλλ’ είχε διαψεύσει όλες τις άλλες
προσδοκίες.

­ Πώς βλέπετε την πορεία των εθνικών μας θεμάτων, κ. Υπουργέ…; Εκφράζονται
ανησυχίες…

­ Δεν είναι αδικαιολόγητες… Αλλά και δεν τις συμμερίζομαι…»