ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Κάλλιο να σκοτώνεις, παρά να τραυματίζεις»

Οι Ισραηλινοί επίλεκτοι σκοπευτές έχουν αρχές: πριν πυροβολήσουν,
εξασφαλίζουν ότι ο άνθρωπος που θα σκοτώσουν είναι άνω των 12 ετών. Συμβαίνουν
βέβαια και ατυχήματα.

Θέμα ορισμού. Οι τύποι την έχουν άσχημα, δείχνουν πάνω από 12 χρόνων

Οι ερωτήσεις είναι κοφτές, λακωνικές, τα σχόλια είναι περιττά. Ο νεαρός
Ισραηλινός που έχει απέναντί της η Αμίρα Χας, η γνωστή δημοσιογράφος της
Χααρέτζ, απαντά πρόθυμα σε κάθε ερώτηση, φαίνεται ειλικρινής, χαμογελά,
αν δεν φορούσε στολή θα έλεγε κανείς ότι κινείται μεταξύ Ινδίας και Νότιας
Αμερικής. «Οι διαταγές για τις περιπτώσεις που επιτρέπεται να ανοίγουμε πυρ
αλλάζουν καθημερινά, μερικές φορές αλλάζουν και μέσα στην ημέρα», λέει. «Μετά
το λιντσάρισμα, ας πούμε, ήταν πιο επιεικείς. Σε γενικές γραμμές, όμως, δεν
αφήνουν πολλά περιθώρια. Και είναι πάντα σαφείς. Κάποιον που ρίχνει βόμβα
Μολότωφ, τον σημαδεύεις στα πόδια. Όταν τραβήξει όπλο, τον πυροβολείς στο
κεφάλι». Πώς εξηγείται τότε ότι οι περισσότεροι από τους νεκρούς και
τραυματίες φέρουν τραύματα στο άνω μέρος του σώματος; «Η δουλειά ενός
επίλεκτου σκοπευτή είναι σαν του πιλότου, καθαρή, σίγουρη. Στα 100 μέτρα,
είναι πολύ εύκολο. Στα 500, είναι πιο ασφαλές να σημαδεύεις τη μέση του
σώματος απ’ ό,τι το κεφάλι. Στον Λίβανο, η απόσταση απ’ όπου ρίχναμε ήταν 700
με 1.000 μέτρα. Εδώ, είναι συνήθως τα 100. Σ’ αυτές τις συνθήκες, το να ρίξεις
στο κεφάλι δεν είναι πρόβλημα».

Η Ισραηλινή δημοσιογράφος θέλει να μάθει πώς άρχισαν όλα. «Ο πατέρας μου
θύμωσε πολύ όταν ο Σαρόν επισκέφθηκε το Όρος του Ναού. Εγώ το θεώρησα
φυσιολογικό. Οι διοικητές μας, πάντως, μας είχαν προειδοποιήσει δύο μήνες
νωρίτερα ότι περίμεναν ταραχές, ακόμη και πόλεμο. Υπάρχουν σχέδια, απίστευτα
λεπτομερή, ανάλογα με το τι θα αποφασίσουν να κάνουν οι Παλαιστίνιοι. Μέσα σε
λίγες μέρες μπορούμε να ανακαταλάβουμε τα εδάφη που τους έχουν δοθεί». Πόσο
επικίνδυνος είναι ο αντίπαλος; «Σε γενικές γραμμές, οι Παλαιστίνιοι πυροβολούν
στον αέρα. Οι μαχητές της Φατάχ δεν έχουν περάσει από καμιά εκπαίδευση. Όταν
ακούμε στο ραδιόφωνο ότι υπήρξε ανταλλαγή πυρών, βάζουμε τα γέλια. Αυτό που
φοβάται ο στρατός είναι μήπως ο Αραφάτ βγάλει τους αστυνομικούς, που είναι
καλύτερα οπλισμένοι».

Παιδιά έχει σκοτώσει; «Κανένας επίλεκτος σκοπευτής δεν σκοτώνει παιδιά». Κι
εκείνα που έχουν χάσει τη ζωή τους; «Λάθη συμβαίνουν. Πάντως μας απαγορεύουν
να σκοτώνουμε παιδιά». Δηλαδή τι τους λένε; «Να μη ρίχνουμε σε παιδιά κάτω των
12 ετών. Από εκεί και πάνω επιτρέπεται». Καλά, το διεθνές δίκαιο δεν ορίζει το
τέλος της παιδικής ηλικίας στα δεκαοκτώ; «Δεν το ξέρω. Είναι θέμα ορισμού,
προφανώς. Για τον ισραηλινό στρατό, το όριο είναι τα δώδεκα. Εγώ πάντως, όταν
πυροβολώ στο κεφάλι, κοιτάζω ο άλλος να είναι πάνω από είκοσι». Μια τελευταία
ερώτηση: γιατί οι Ισραηλινοί στρατιώτες προτιμούν να σκοτώνουν από το να
τραυματίζουν; «Αν αποφασίσεις να αρχίσεις να τραυματίζεις, θα πληγωθούν
περισσότεροι άνθρωποι, πράγμα που δεν ξέρω αν είναι καλύτερο. Όταν
τραυματίζεις, προκαλείς μεγαλύτερη οργή».