ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Δικαίωμα στη διαφ(θ)ορά;

Η διάκριση «δεξιός – αριστερός» όσο πάει και ξεθωριάζει. Η διαχωριστική
γραμμή «Έλληνας – Ευρωπαίος» συνέχεια σβήνεται. Η οριοθέτηση «καλός – κακός»
υπόκειται σε δεκάδες παραμέτρους αξιολόγησης και σε μύριες σκοπιμότητες.

Είστε υπέρ ή κατά;

Σκεφτείτε το καλά. Θα περιμένω

Μαν. Αναγνωστάκη, Η απόφαση

Ποιο είναι λοιπόν το κρίσιμο κριτήριο με βάση το οποίο θα επιλέγαμε τον φίλο
μας, τον σύντροφό μας, τον συνεργάτη μας; Κατά τη γνώμη μου δύο είναι τα
στοιχεία-κλειδιά: η εμπιστοσύνη και η εντιμότητα.

Το γιατί (σε) κάποιον πιστεύουμε και (σε) κάποιον άλλον όχι, το πώς
διαισθανόμαστε ότι ο δείνα έχει τις προϋποθέσεις για να «τακιμιάσουμε» ενώ ο
τάδε μάς φαίνεται ύποπτος δεν είναι το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Ίσως να
κουβαλάμε όλοι μνήμες, ίσως το συλλογικό ή φαντασιακό ασυνείδητο να λειτουργεί
επιλεκτικά, ίσως να ‘μαστε παιδιά κοινού «γεννήτορα».

Το ίδιο συμβαίνει με την εντιμότητα, τη στάση συμπεριφοράς που δεν προδίδει,
δεν στήνει, δεν υπονομεύει, δεν εκμεταλλεύεται, δεν κερ(δ)οσκοπεί. Κοιτάζουμε
τον απέναντί μας ίσα στα μάτια και καταλαβαίνουμε τι κρύβει η ψυχή του ή τι
σχεδιάζει ο εγκέφαλός του. Δεν κρεμόμαστε από τα χείλη του, δεν μας
συναρπάζουν τα λόγια του. Τον ξέρουμε. Είναι ένας έντιμος φίλος. Αν όμως έτσι
σκέφτεται και δρα ο καθένας μας, αναρωτιέμαι μήπως οι πολιτικοί έχουν βρει
κάποιον άλλον τρόπο να ανιχνεύουν τους κολλητούς τους, τους παρακοιμώμενους,
τα προβαλλόμενα alter ego τους; Μήπως στη θέση του ανιχνευτή ψεύδους ή
υποκρισίας έχουν βάλει έναν ανιχνευτή κέρδους και άκρατης φιλοδοξίας;

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς το «ποιόν» των διαφόρων πουλέν που κατά
καιρούς επώνυμοι υπουργοί και μεγαλοδιοικητές τοποθετούν σε καίρια πόστα;

Πώς να δικαιολογήσεις τη νομιμοποίηση των παράνομων και «το ξέπλυμα» των
ανήθικων; Πώς να χωνέψεις ότι σε διατάζουν και σου ορίζουν τη ζωή οι εργολάβοι
του ψέματος;

Τελικά τι είδους παράδειγμα (πολιτικό και ηθικό) δίνουμε στη νέα γενιά όταν
δικαιώνουμε τον φαύλο πρώην αξιωματούχο πανεπιστημίου δίνοντάς του την
ευκαιρία να (ξε)πουλήσει και τα οράματα ενός νέου ιδρύματος απλά και μόνο
διότι καθηγητοποίησε τη σύζυγο ενός υπουργού ή όταν προωθούμε σε κυβερνητικές
θέσεις τις φιλεναδίτσες των κομματικών καθοδηγητών;

Με ποιο δικαίωμα μια ψευτο-παρεούλα δέκα αυτοαναγορευθέντων παν-σόφων της
οικονομίας και της πολιτικής κατηγορεί και σπιλώνει κάθε αντίθετη με το
προστύχεμα των πολιτικών άποψη;

Οι πολιτικοί «του ορθού μονοδρόμου» κάνουν πολύ μεγάλη ηθική ζημία καθώς
δημιουργούν τεράστια κοινωνική σύγχυση ως προς την έννοια του «έμπιστου» και
«του πιστού στις αρχές» ενώ ταυτόχρονα απαξιώνουν ως μη χρήσιμη την έννοια του
«έντιμου». Όλοι γνωρίζουμε ότι τα κουκιά και οι περιουσίες δεν μαζεύονται με
φιλοσοφία και καθαρότητα. Χρειάζονται τον άνθρωπο μειωμένης αντίστασης. Δεν
τους ενδιαφέρει το θολό παρελθόν ή το διπρόσωπο παρόν. Προέχει η διευκόλυνση,
η εκδούλευση, «η λάντζα», η συναλλαγή, η ανταλλαγή. Όμως και ο εν λόγω
«μπιστικός» έχει κι αυτός τις απαιτήσεις του. Ζητάει κι αυτός το «κατιτί του»
για να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Κι έτσι βλέπουμε εν μιά νυκτί να
(επι)βραβεύονται «κατ’ επάγγελμα απατεώνες», να τιμώνται καθ’ έξιν πολιτικοί
σαλταδόροι, να εξυμνούνται τα έργα αυτών που έχουν υμνήσει όλα τα καθεστώτα
και όλους τους αρχηγούς.

Από το δικαίωμα στη διαφορά εύκολα περάσαμε στο (κατοχυρωμένο και
επιδιωκόμενο) δικαίωμα στη διαφθορά όπου ο μεν διαφθορέας ομιλεί περί
προσαρμογής στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, ο δε διεφθαρμένος απλώς κρατάει τα
τεφτέρια τού δούναι και λαβείν, και αναμένει προαγωγή.

Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Οι άχρηστες αξίες ­ ντομπροσύνη,
συνέπεια, φιλία ­ και οι άχρηστοι άνθρωποι ­ έντιμοι, καθαροί, ανεξάρτητοι ­
θυσιάζονται για να πάει καλά το κόμμα, η ομαδούλα, η εταιρεία. Αν αυτοί που
έτσι πράττουν νομίζουν ότι μ’ αυτή τη νοοτροπία θα πάει καλά και η Ελλάδα,
γελιούνται.

Αυτουργοί, συνεργοί και σιωπούντες εξαχρειώνουν, εκφαυλίζουν και υποθηκεύουν
το μέλλον της πατρίδας μας. Όλοι μαζί συμβάλλουν στο να γεννηθεί τέρας
δικέφαλον που αφού κατασπαράξει τα ίδια του τ’ αφεντικά θα καταστήσει τη χώρα
μας ακατάλληλη για μη χ(λ)υδαίους. Το ψεύτισμα και η σήψη θα προσβάλει πριν
απ’ όλους τα παιδιά τους. Ούτε αυτό δεν τους συγ-κρατεί;

ΥΓ: Η διαφθορά ποτέ δεν πεθαίνει;

Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.