Καμιά αγελάδα με σώας τας φρένας;

Είμαι τρελή; Είμαι αγελάδα; Είμαι, τελικά, μια τρελή αγελάδα; Δεν καταλαβαίνω
τίποτα. Τελώ υπό σύγχυση. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Μέχρι χτες,
έβλεπα μια μισότρελη γυναίκα. Τώρα μια θεότρελη αγελάδα. Πλησιάζω το είδωλό
μου. Το παρατηρώ. Το αριστερό μάτι τρελό. Το δεξί αγελαδινό. Σαν γιαούρτι.

Πότε έγινα έτσι; Τι με κατάντησε έτσι; Τι τροφές μου δώσανε και ήρθα κι έγινα,
από άνθρωπος, βοοειδές; Τι σκατά με ταΐσανε; Ποιος με έκανε επικίνδυνη για τη
δημόσια υγεία και δεν με ενημέρωσε αρμοδίως;

Η τηλεόραση; Μήπως έφαγα πολλές ειδήσεις και μου έκατσαν βαριές στο στομάχι;
Μήπως τα πολλά παράθυρα εξουδετέρωσαν το ανοσοποιητικό μου σύστημα; Μήπως η
ροζ ειδησεογραφία κατέστρεψε τα αντισώματά μου;

Εδώ ο κόσμος καίγεται. Καίγεται κυριολεκτικά, Νοέμβριο μήνα. Κι εμείς με τον
Καζαντζίδη ασχολούμεθα άπαντες. Τον Καζαντζίδη, τον Βασιλικό και τα επίμαχα
αποσπάσματα κάποιας εξομολόγησης που φέτος σβήνει αισίως τα είκοσι κεράκια
μιας τούρτας με πολύ περίεργη γεύση.

Καμία αντίρρηση. Κανένα πρόβλημα. Κανένα ­ μέχρις ενός σημείου. Διότι πόσες
φορές να δει ο άνθρωπος τις χήρες του Μανώλη Χιώτη; Πόσες; ΠΟΣΕΣ; Πόσες τη
Βίκυ Μοσχολιού; Την Καίτη Γκρέυ έξω από την Ευελπίδων ­ πόσες; Τις είδαμε, τις
ξαναείδαμε, τις εμπεδώσαμε. Άπασες. Άπασες τις αγαπημένες μου. Τις σπάνιες,
τις υπέροχες κυρίες με τους πλατινέ δίσκους, το πλατινέ μαλλί και το πλατινέ
λαρύγγι. Τις μεγάλες φωνές που είναι σαν νύχτες μαγικές, ονειρεμένες. Φωνές ­
αγάπες λάγνες ξεχασμένες.

Και οι φωνές υψώθηκαν. Και οι κυρίες θύμωσαν. Πικράθηκαν. Βούρκωσαν. Και
τελικά ­ ως ύψιστο μάθημα στις σημερινές ανθυποτραγουδιάρες ­ βγήκαν κρατώντας
σφιχτά η μία το χέρι της άλλης. Βγήκαν και μίλησαν με αγάπη, με εκτίμηση, με
πόνο ­ ναι, με πόνο ­ για τις συναδέλφους τους.

Όλα τα ξέρω. Όλα τα γνωρίζω. Έτσι και πάω στο «Ποιος θέλει να γίνει
εκατομμυριούχος», έτοιμη είμαι να αντιμετωπίσω το Τέρας. Έτοιμη και χωρίς τη
βοήθεια του κοινού.

Ρωτήστε με ό,τι θέλετε για την τουρνέ της Αυστραλίας. Ό,τι θέλετε για το
δαχτυλίδι της Μαίρης Λίντα που της το πήρε, λέει, λέει η Μπέμπα Κυριακίδου.
Για το διαμέρισμα που είχανε μισό-μισό Λίντα και Χιώτης; Ρωτήστε με. Ό,τι
θέλετε. Το μισό του Χιώτη πηγαίνει κατά εν τέταρτον στη χήρα νούμερο τρία και
κατά τρία τέταρτα στα παιδιά του Χιώτη από τη χήρα νούμερο ένα Ζωή Νάχη.

Ζωή να ‘χει αυτός ο εμφύλιος των μεγάλων τραγουδιστών ­ αλλά κάπου γκώσαμε
πια. Έπιασα τον εαυτό μου να κατευθύνεται από την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα
και να σιγομουρμουρίζω «Μαντουμπάλα, αγάπη γλυκιά μου». Ήρθε και ξύπνησε μια
Ινδία μέσα μου. Χαμένοι πήγαν τόσοι Αλμπινόνι που με στούμπωνε η μάνα μου
μικρή. Στράφι οι Ραχμάνινοφ και οι Ντεμπισί. Ανοίγοντας τον καταψύκτη για να
βγάλω τον κιμά, «απ’ τη μέρα που σ’ έχασα λειώνω, το όνομά σου φωνάζω με πόνο
­ Μαντουμπάλα, Μαντουμπάλα!».

Και πας να έρθεις στα ίσα σου. Να ηρεμήσεις. Να διατηρήσεις τις ισορροπίες
σου. Και σου ‘ρχεται καπάκι ο σύζυγος της ηθοποιού Νένας Χρονοπούλου. Και
ξαναμανά ο σύζυγος της Νένας Χρονοπούλου. Να μπαίνει στα δικαστήρια. Να
βγαίνει από τα δικαστήρια. Να κάνουνε τα κοντινά στις χειροπέδες. Να βγαίνει
και η σύζυγος του συζύγου στο τηλέφωνο.

Όχι, λέει, όχι, δεν είναι αληθινό το όπλο που βρέθηκε πάνω στο κομολί δίπλα
στης μαμάς τον τσεβρέ. Ψεύτικο είναι. Σαν φο μπιζού ένα πράγμα. Από αυτά που
έχουμε στα γυρίσματα και κάνουνε μπαμ-μπαμ για να πάει το πλάνο.

Κάποτε θα τελειώσουμε και με την κυρία Χρονοπούλου. Γεροί να ‘μαστε. Γεροί και
τυχεροί και πάμε για άλλα. Για τα επόμενα. Άντε μπράβο! Άντε να δώσει ο Θεός
να παρκάρει καμιά μοντέλα παράνομα στο Κολωνάκι για να κάνουνε Λαμπρή οι
τηλεοπτικές ειδήσεις. Κι εγώ επίσης. Εγώ. Η τρελή αγελάδα.

Στο μεταξύ, γύρω μας, γίνεται το σύστριγγλο. Ένα οικολογικό σύστριγγλο. Μες
στο καταχείμωνο, κυκλοφορούμε με το αμάνικο και τη σαγιονάρα. Κι είμαστε κι
αμέριμνοι. Χαρωποί. Μπράβο, λέει, μπράβο βρε. Γλιτώνουμε και το πετρέλαιο.

Το πετρέλαιο το γλιτώνουμε. Τον πλανήτη δεν τον γλιτώνουμε. Που ήρθε κι έγινε
ο έρμος μια υπέρβαρη τρελή αγελάδα. Ένα βοοειδές θηριωδών διαστάσεων. Κι εμείς
ακούμε για φαινόμενο του θερμοκηπίου και δεν ανησυχούμε. Νομίζουμε ότι κάποιος
φιλανθής καλλιεργεί σε θερμοκήπιο ωραιότατες ορτανσίες.

Ζούμε το πιο εφιαλτικό θρίλερ του πλανήτη. Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Η στάθμη
των υδάτων ανεβαίνει. Οι ρύποι μάς έχουν φτάσει μέχρι το λαιμό. Οι πηγές
ενέργειας δεν ελέγχονται. Το οικοσύστημα δολοφονείται. Κανονικά. Μέρα τη μέρα,
ώρα την ώρα. Κάποιοι τρομάζουν. Κάποιοι τινάζονται ουρλιάζοντας στον ύπνο
τους. Κάποιοι συνειδητοποιούν. Κάποιοι γνωρίζουν! Γνωρίζουν ότι, σε πενήντα
χρόνια, ελλοχεύει ένας κρανίου τόπος. Δεν βαριέσαι. Μήπως θα ζούμε εμείς ­
εμείς ειδικά ­ σε πενήντα χρόνια; Εμείς ειδικά μπορεί να μη ζούμε. Θα ζουν
όμως τα παιδιά μας. Κάτω από συνθήκες που ούτε η Διάσκεψη της Χάγης δεν μπορεί
να διανοηθεί. Μια Χάγη που θα έπρεπε να κρεμόμαστε από τα χείλη της. Κι αντί
γι’ αυτό, κρεμόμαστε από τα χείλη της Νένας Χρονοπούλου.

Κάναμε τον πλανήτη μας τρελή αγελάδα. Μόνο που οι αγελάδες είναι λίγων μηνών.
Ο πλανήτης πολλών αιώνων.

Ποιος έχει το ακαταλόγιστο, λοιπόν; Η αγελάδα; Ο πλανήτης; Εμείς; Ή η παλιά
καλή θεατρική επιθεώρηση: «Γελάς Ελλάς αγελάς»;