ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον… ψυχίατρο

Σα να γεννήθηκαμε κουρασμένοι…

Πρόσωπα σκυθρωπά, χαρακτηριστικά τραβηγμένα, εναγώνιο ψάξιμο της επιτυχίας.

Η εργασία που κατέληξε δυσβάστακτο άχθος και καθημερινή βάσανος.

Η εντατικοποίηση στο ζενίθ.

Το τρέξιμο να προλάβουμε… τον εργοδότη προτού μάς κρίνει ανεπαρκείς, τον
συνάδελφο προτού μάς βάλει καμιά τρικλοποδιά, την καριέρα προτού μάς πάρουν τα
χρόνια, τη νεότητα προτού την πνίξουν τα γηρατειά, τα γηρατειά προτού έρθουν
και βρεθούμε απροετοίμαστοι…

Οι είκοσι τέσσερις ώρες της ημέρας δεν φτάνουν!

Το σύγχρονο προλεταριάτο δεν ζητάει ψωμί και Παιδεία (τέτοια συνθήματα ίσως
ακούγονται από κεκτημένη ταχύτητα). Γιάπηδες είμαστε που παλεύουμε για το
κομπιούτερ μας και το DVD μας…

Για μια ζωή comme il faut, την εικόνα μας, σα να το χρωστάμε στους άλλους.

Κάτι είχαμε ακούσει για ευτυχία ­ για τις στιγμές της, έστω ­ μα πέρασε καιρός
από τότε.

Απομείναμε να μακαρίζουμε εκστασιασμένοι άλλες εποχές που φαίνεται πως πέρασαν
ανεπιστρεπτί. Τότε που «μύριζε βασιλικός και οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμη να
γελούν μέσα στις φτωχικές αυλές, λιπόσαρκοι από το άδειο στομάχι, πλην όμως
ευτυχείς».

Εικόνες που φαντάζουν αφελείς μέσα στην απλότητά τους…

«Μία καλύβη και το… αγόρι μου»; Μπα, πείραμε διαζύγιο. Τα σύγχρονα παραμύθια
μισούν τα χάπι εντ και η καλύβη ταιριάζει πια μόνο σε Αλβανούς μετανάστες.

Η ευημερία είναι το σημάδι των καιρών και πρέπει να είμαστε εν γρηγόρσει, να
την αδράξουμε.

Κι αν καμιά φορά νιώθουμε καταπονημένοι, με «κομμένα» τα πόδια και τις αντοχές
­ κατάθλιψη το λένε, ασθένεια κι αυτή της εποχής…

Ο ψυχίατρος να ‘ναι καλά και η ζωή μπορεί να συνεχίσει να τραβάει τούτη εδώ
την ανηφόρα…