ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αγάπη δεν μοιράζεται

Ολντ Τράφορντ Μάντσεστερ.

Αγαπητή Γιουνάϊτεντ. Χαίρομαι που μαθαίνω νέα σου και είσαι καλά ­ τι καλά,
θαυμάσια μπορώ να πω, σ’ αυτόν τον σκληρό και κακοτράχαλο δρόμο που είναι το
αγγλικό ποδόσφαιρο, για σένα ειδικά που δεν σε νοιάζει μόνο το σπίτι σου αλλά
και όλα να πηγαίνουν πρίμα και μακριά από αυτό. Η Γιουνάιτεντ είσαι εσύ, η
ομάδα με τους πιο πολλούς οπαδούς και έξω από το νησί ­ τους πειράζει αυτό στο
νησί; Δεν ξέρω.

Πόσες φορές, σκεφτόμουν τις προάλλες (υποψιάζεσαι, φαντάζομαι, την αφορμή)
σηκώσαμε αγκαλιά κύπελλα, έξαλλα πανηγυρίσαμε πρωταθλήματα, λιγκ-καπ,
μεταγραφικούς θριάμβους και τα τρόπαια κόντρα σε Ευρωπαίους εταίρους ­ που θα
ήθελα να θίξω και αυτό το θέμα, δεν γίνεται αλλιώς.

Άλλωστε πιστεύω είναι οι σταθερές σχέσεις που μετράνε πιο πολύ και είμαι
σίγουρη πως θα καταλάβεις.

Πόσο κοντά μάς είχε φέρει ο Ερίκ Καντονά (ένας Γάλλος, για φαντάσου!) δεν
πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, μήπως θα μπορούσα ποτέ να σβήσω τις συγκινήσεις από
τις αποκρούσεις του Σμάιχελ; Ή το δέσιμό μας, παρά εκείνα τα φρικτά ταμπού
«δεν γίνεται να είσαι Παναθηναϊκός και Γιουνάιτεντ», και, αυτό, αγαπημένη
Γιουνάιτεντ, μας φέρνει στο θέμα. Γιατί το θέμα είναι πως οι παράλληλες
σχέσεις, είναι γραφτό, δεν έχουν μέλλον. Δεν γίνεται να υπάρχουν μαζί. Αργά ή
γρήγορα πρέπει να πάρεις θέση. Και τώρα, δεν μπορώ, παρά να πάρω θέση,
αγαπημένη Γιουνάιτεντ (το τέλος μιας σχέσης ποτέ δεν ακούγεται καλό και
κοινότοπο όπως, ίσως, κάποια συνθήματα που θα ακούσεις, αλλά η αγάπη δεν
μοιράζεται. Αντίο Γιουνάιτεντ. Και μην υποτιμήσεις ποτέ την αληθινή αγάπη…

ΥΓ:… Να δεις τελικά, που είχαν δίκιο εκείνοι με τα ταμπού ­ τελικά δεν
γίνεται να υποστηρίζεις δυο μεγάλες ομάδες. Κάποτε θα συναντηθούν.