Ένας άντρας και μία γυναίκα

­ Γεια.

­ Γεια.

­ Τι έγινε;

­ Άργησες.

­ Τα παιδιά;

­ Κοιμήθηκαν.

­ Ο λαιμός του μικρού;

­ Ξαναπήρα τον παιδίατρο.

­ Τι λέει;

­ Να συνεχίσουμε την αγωγή, λέει. Άργησες.

­ Μην ξεχάσω. Για το συνάχι, μην τους ξαναδώσεις Ντιμετάπ.

­ Ξέρω.

­ Απαγορεύτηκε.

­ Ξέρω.

­ Το είπαν στις ειδήσεις.

­ Είπαμε ξέρω, δύο μπουκάλια πέταξα. Άργησες.

­ Με τσακίσανε και τα παπούτσια.

­ Δεν τα πάτησες πρώτα λίγο μες στο σπίτι…

­ Πας και μου παίρνεις κάτι παπούτσια…

­ Ας ήσουνα εκεί να τα δοκιμάσεις.

­ Πήρε κανείς;

­ Ο Δημητρίου, αργήσαμε λέει, τη δόση της ασφάλειας.

­ Άμα είναι να στα πάρουνε, σε κυνηγάνε. Άμα είναι να δώσουνε, η κλήση σας
προωθείται, οι μαλάκες.

­ Πήρε και η Τούλα για το Σάββατο σπίτι τους.

­ Οι ίδιοι και οι ίδιοι θα ‘ναι;

­ Δεν ρώτησα.

­ Τα ρωτάνε αυτά τα πράγματα…

­ Αφού οι ίδιοι και οι ίδιοι θα ‘ναι, τι τα ρωτάνε…

­ Βαριέμαι.

­ Ναι, αλλά εγώ έχω πήξει εδώ μέσα.

­ Κι άμα πάμε στην Τούλα, θα ξεδώσεις δηλαδή;

­ Εδώ για να ξεδώσω, πήγα λαϊκή…

­ Μην αρχίσεις μετά να με κλωτσάς κάτω από το τραπέζι, «πα να φύγουμε»…

­ Να σου ζεστάνω να φας;

­ Η μάνα μου πήρε;

­ Η μάνα σου δεν θα ‘παιρνε;

­ Βγήκαν τα αποτελέσματα για το ζάχαρό της;

­ Της μάνας σου δεν θα βγαίνανε;

­ Και;

­ Δεν είναι καλά. Ως συνήθως.

­ Τι ως συνήθως;

­ Λέω, δεν είναι καλά.

­ Όχι. Λες «δεν είναι καλά ως συνήθως».

­ Τι θέλεις τώρα, για να καταλάβω;

­ Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχεις με τη μάνα μου.

­ Να σου ζεστάνω να φας;

­ Δεν σου ‘κανε τίποτα η μάνα μου.

­ Δεν το αντέχω αυτό το πράγμα, βραδιάτικα…

­ Τι παράπονο έχεις…

­ Από το πρωί στο πόδι, δεν το αντέχω…

­ Γιατί, εγώ δεν είμαι από το πρωί στο πόδι;

­ Εσύ βγαίνεις έξω, αλλάζεις παραστάσεις.

­ Σιγά τις παραστάσεις. Από τη μούρη του προϊσταμένου, στη σφραγίδα και το
χαρτόσημο.

­ Τέλος πάντων, μην αρχίζουμε πάλι.

­ Δεν αρχίζουμε πάλι, εσύ αρχίζεις πάλι.

­ Πάω μέσα…

­ Από την ώρα που πάτησα το πόδι μου «άργησες κι άργησες».

­ Αφού άργησες;

­ Αφού ήταν πήχτρα η Σταδίου;

­ Πάλι;

­ Όχι. Άκυρο. Δεν ήταν πήχτρα η Σταδίου. Έχει προσωπικά μαζί σου η Σταδίου και
το κάνει για να σου σπάσει τα νεύρα.

­ Τώρα είναι χιούμορ αυτό;

­ ΤΟΤΕ ήταν χιούμορ αυτό;

­ Πότε ΤΟΤΕ;

­ Όταν πρωτογνωριστήκαμε…

­ Τόσο ΤΟΤΕ!

­ Ό,τι έλεγα, εσύ χα χα χα και χα χα χα…

­ Εν πάση περιπτώσει να ζεστάνω ή να μη ζεστάνω;

­ Τι έχουμε;

­ Κρέας με κριθαράκι.

­ Μοσχαρίσιο;

­ Ηλίθια είμαι; Θα ‘βαζα την τρελή την αγελάδα μες στο σπίτι μας; Κατσίκι.

­ Άντε να πούνε τίποτα και για τρελά κατσίκια…

­ Κι αυτό σαν να γυάλιζε λίγο το μάτι του…

­ Άσε, δεν πεινάω.

­ Με άδειο στομάχι;

­ Τσίμπησα μια τυρόπιτα.

­ Δεν θες, δηλαδή;

­ Μου δίνεις το τηλεκοντρόλ;

­ Εγώ πάω για ύπνο…

­ Να πας…

­ Καληνύχτα.

­ Καληνύχτα.

­ Τι;

­ Τίποτα. Καληνύχτα, λέω.

­ Α. Τίποτα. Καληνύχτα.

Καληνύχτα. Τίποτα. Αυλαία.