Η πατρότητα της δικαίωσης

Αγαπημένε μου Άγγελε, Δέχτηκες μ’ ευγνωμοσύνη, το ξέρω, το δώρο μου τη μέρα
της γιορτής σου. Με ξέρεις εξάλλου τόσο καλά, που δεν είναι δυνατόν να
φαντάστηκες ότι τυχαία έπεσε τέτοια μέρα το παιχνίδι σας με τη Γιουβέντους

Αν πάντως σου γράφω εγώ, που, λόγω παντοδυναμίας, είμαι συνήθως σιωπηλός, δεν
είναι για να σου επιβεβαιώσω τα αυτονόητα, αλλά για να σου διαλύσω ­ επειδή
προφανώς, σε συμπαθώ ­ τις παρανοήσεις. Αν σε βοήθησα ­ και όχι μόνο στο
τέλος, όπως μερικοί ανόητοι συμπατριώτες σου νόμισαν ­ δεν είναι γιατί με
επικαλέστηκες τόσες πολλές φορές. Το ίδιο περίπου έκαναν (όπως βλέπεις,
διαβάζω κι εγώ «ΤΑ ΝΕΑ») και οι υποψήφιοι για την αμερικανική προεδρία και
είδες τι τύχη τους επιφύλαξα. Όχι, Άγγελε, αν σε βοήθησα και μέσω εσού
ευνοήθηκε και η ομάδα σου, είναι γιατί μίλησε στην καρδιά μου η συμπεριφορά
σου και όχι τα λόγια σου. Και μάλιστα, όχι η συμπεριφορά σου απέναντί μου (έχω
πια την πείρα για να γνωρίζω ότι αυτοί που περισσότερο με τιμούν είναι εκείνοι
που λιγότερο με σκέπτονται), αλλά η στάση σου απέναντι στον εαυτό σου και τους
παίκτες σου. Έμεινες ο εαυτός σου, Άγγελε, να τι μ’ αρέσει σ’ εσένα. Αντίθετα
από τον πρόεδρό σου (πώς μου ‘ρθε να του δώσω το ίδιο όνομα!), δεν ένιωσες σε
μια νύχτα κάποιος επειδή σου ‘δωσαν μια θέση και ούτε αισθάνθηκες χρέος σου,
μετά τη νίκη, να δείξεις πόσο μάγκας είσαι (να το ξέρεις μια για πάντα,
άνθρωποι που πάνε να πανηγυρίσουν «αυθόρμητα» με τ’ ανοιχτά τους αυτοκίνητα
στην Ομόνοια, στο δικό μου βασίλειο δεν χωράνε). Σε είδα σε όλη τη διάρκεια
της πορείας σου, και στα δύσκολα που σου ‘βαλα φέτος στην αρχή για να σε
δοκιμάσω, ότι δεν άλλαξες τις φόρμες σου, το γιαπωνέζικο αυτοκινητάκι σου, τη
λιτότητα, αλλά και την ντομπροσύνη σου και κυρίως την εμπιστοσύνη σου «σ’ αυτά
τα παιδιά», τους παίκτες σου.

Στην αρχή (δηλαδή πριν από λίγα λεπτά με το δικό μου μέτρο του χρόνου) είχα
πει να μην ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο ­ έχω τόσα πράγματα να φροντίσω. Μετά
είπα από περιέργεια να δω τι είναι αυτό που κάνει όλους τους λαούς του κόσμου
να τρελαίνονται και σιγά σιγά πιάστηκα στο δίχτυ. Μη νομίσεις βέβαια πως κάθε
γκολ και κάθε Κύπελλο οφείλεται σε μένα, ούτε ότι έχω σταθερούς κανόνες για
τις παρεμβάσεις μου. Στην περίπτωσή σας, για παράδειγμα, εκτός από το
ενδιαφέρον μου για σένα, δεν έκανα και πολλά πράγματα. Τιμώρησα λιγάκι όσους
βιάστηκαν να προδικάσουν, μετακίνησα ελάχιστα το δοκάρι στο τελευταίο λεπτό
του παιχνιδιού σας στο Αμβούργο, όρισα κι έναν Ολλανδό διαιτητή που δεν
καταλαβαίνει από ονόματα, ε, έδωσα και το κάτι παραπάνω για να πετύχει η
ντρίμπλα-πέναλτι του Λυμπερόπουλου που έκρινε την πρόκρισή σας (μπράβο σου που
το προσέχεις αυτό το παιδί, Άγγελε, αξίζει). Τα υπόλοιπα, δηλαδή σχεδόν όλα,
τα ‘κανε η ομάδα σου. Βρήκε ρυθμό, απέκτησε ομοιογένεια, πίστεψε στις δυνάμεις
της κι έχει κι αυτόν τον φοβερό Πολωνό (συγχώρεσέ με, δεν μπορώ να θυμάμαι όλα
τα ονόματα) που μου θυμίζει λίγο, με την αντοχή του στον χρόνο, τον εαυτό μου.

Πρόσεξε όμως, Άγγελε. Η βοήθεια μου και η συμπάθειά μου ποτέ δεν πρέπει να
θεωρούνται δεδομένες. Ήδη κάτι άκουσα για ευνοϊκές κληρώσεις, για τρένα που
πήρανε μπροστά και δεν σταματάνε με τίποτα και για το 80% των συμπατριωτών σου
που αναγνωρίζουν την ανωτερότητα της ομάδας σου. Έχεις δει με τι έντεχνο τρόπο
βασανίζω φέτος την υπερφίαλη Μαντζουρία, αλλά όχι και να της μειώσετε την ίδια
της την ύπαρξη. Αφήστε λοιπόν τους άλλους, συγκεντρωθείτε πάλι στη δουλειά
σας, κατεβείτε γρήγορα απ’ τα καλάμια σας κι εγώ θα δω τι θα κάνω. Στο λέω
καθαρά: δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Εξάλλου ξέρεις την αδυναμία μου: άλλο η
Ευρώπη, άλλο η Ελλάδα ­ εκεί μ’ αρέσει να γίνεται λίγο μπάχαλο. Σε χαιρετώ,

Ο επάνω φίλος σου, Θ (γιατί η Αρχή σας μου απαγόρευσε το πλήρες όνομα) και για
την αντιγραφή.