30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ

ΓΛΥΠΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αίγυπτο με τα σπουδαία μνημεία.

ΖΕΙ: Στην Αθήνα με τον λευκό Παρθενώνα και τις πολλές κακόγουστες
πολυκατοικίες.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Σε ό,τι το αντιπολεμικό.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Κάθε χρόνο στο νησί του, τη Σύμη.

ΑΚΟΥΕΙ: Το κελάιδισμα των πουλιών και το θρόισμα των φύλλων.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Ό,τι δείχνει και είναι ψεύτικο.

Ο Αντώνης Μαυρίκιος, ο συμιακής καταγωγής γλύπτης που γεννήθηκε στην
Αίγυπτο, όπως και τόσοι άλλοι Έλληνες της διασποράς, έχει ανοίξει ένα
εκθετήριο έργων του στην Παλλήνη, το οποίο επισκέπτονται καθημερινώς μαθητές
απ’ όλη την Ελλάδα. Ο κ. Μαυρίκιος «ο ένας εκ των δύο, μαζί με τον Γαΐτη, της
ομάδας κρούσης, η οποία προκάλεσε το ρήγμα με παλιές σχολές», όπως έγραψε ο
Άγγελος Προκοπίου, συνεχίζει να δημιουργεί στο εργαστήρι του. Όσο για τις
εκθέσεις του, κι αυτές συνεχίζονται. Έχουν ξεχωρίσει πάντως εκείνες στις
οποίες συμμετείχε ­ στο Παρίσι και στη Στοκχόλμη.

ΕΡ.: Ξεκινήσατε τη γλυπτική;

ΑΠ.: Το 1932.

ΕΡ.: Στη Σχολή Καλών Τεχνών;

ΑΠ.: Μετά το Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας πήγα κατ’ ευθείαν στα εργαστήρια.

ΕΡ.: Διακριθήκατε;

ΑΠ.: Έπαιρνα συνεχώς βραβεία προτομής, κορμού, γυμνού και συνθέσεως. Στα τρία
χρόνια τα είχα πάρει όλα.

ΕΡ.: Εργαστήκατε και στη Σχολή…

ΑΠ.: Ήμουν βοηθός στον διευθυντή της Σχολής Κώστα Δημητριάδη. Μου έδωσαν και
ένα πολυνίκειο έπαθλο.

ΕΡ.: Όταν τελειώσατε;

ΑΠ.: Δούλευα ψάχνοντας για προτομή.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Έτσι, γινόταν εκείνη την εποχή… Ασφαλώς με προβλημάτισε που εκείνη την
εποχή υπήρχε αυτό το κλίμα…

ΕΡ.: Σας πείραζε αυτό;

ΑΠ.: Ασφαλώς, εγώ ήθελα να υπηρετώ την τέχνη. Σπούδασα την αρχιτεκτονική για
τα προς το ζην.

ΕΡ.: Στο εξωτερικό πήγατε;

ΑΠ.: Αρκετές φορές. Στο Παρίσι, στη Σχολή «Des Beaux Arts».

ΕΡ.: Σας τίμησαν;

ΑΠ.: Μου επέδωσαν τιμητική διάκριση.

ΕΡ.: Τι θέματα σας συγκίνησαν όλες αυτές τις δεκαετίες;

ΑΠ.: Πολλά, κυρίως η καμπύλωση του Παρθενώνα. Έπρεπε να δοθεί μια σωστή
ερμηνεία.

ΕΡ.: Η τύχη της μελέτης σας;

ΑΠ.: Τη βρίσκεις ακόμα και στο… Internet.

ΕΡ.: Τεχνοτροπία σας;

ΑΠ.: Θα έλεγα ερευνητική…

ΕΡ.: Πού συναντά κανείς αριστουργήματα;

ΑΠ.: Σε έργα που μπορεί να είναι ένας Κούρος ή κάτι αφηρημένο…

ΕΡ.: Έργα σας βρίσκονται;

ΑΠ.: Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, στο Κάιρο, στην Εθνική Πινακοθήκη, ακόμα και
στο Α’ Νεκροταφείο…

ΕΡ.: Τελευταίο έργο σας;

ΑΠ.: Αυτό που έφτιαξα στο βουνό της Σύμης, στη μνήμη τριών πατριωτών που
εκτελέσθηκαν επί Κατοχής.

ΕΡ.: Ήταν δύσκολο;

ΑΠ.: Εργάστηκα πολύ καιρό μέσα στη ζέστη, αντικρύζοντας τον ήλιο.

ΕΡ.: Αμειφθήκατε;

ΑΠ.: Απλόχερα από το Αιγαίο που με ενέπνευσε.

ΕΡ.: Θυμάστε;

ΑΠ.: Όταν εκπροσώπησα το Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο στην επιτροπή για την
ανέγερση του ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη. Και όταν
μετείχα στην κριτική επιτροπή για το μνημείο Πεσόντων στον Κορυδαλλό.

ΕΡ.: Έργα σας;

ΑΠ.: Η ενότητα πέντε γλυπτών με τον γενικό τίτλο «Ο άνθρωπος, πλάσμα μοναχικό
και αδύναμο», μία άλλη ενότητα με τον γενικό τίτλο «Συνύπαρξη» που
περιλαμβάνει επτά γλυπτά, μία μεγάλη σειρά από γλυπτά, πολλές προτομές.

ΕΡ.: Ζωγραφίζετε κιόλας…

ΑΠ.: Ξεχωρίζουν η ενότητα με θέμα «Ρύπανση» και μια άλλη με θέμα «Διάστημα».

ΕΡ.: Βιβλία σας;

ΑΠ.: Ένα από αυτά που θα έλεγα ότι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι «η
αισθητική ανάλυση της καμπύλωσης του Παρθενώνα».

ΕΡ.: Δάσκαλό σας;

ΑΠ.: Ο Πικιώνης… Πολλοί…