ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για να βλέπει η μάζα…

Πώς το λένε, ότι η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις; Τα πρόσωπα, στη φωτογραφία,
από τη «δημοπρασία ορφανών», που δημοσιεύτηκε σε αγγλική εφημερίδα, τα λένε
όλα:

Το παιδί, είναι ένας μικρούλης 7-8 χρόνων. Περπατάει δειλά στην πασαρέλα με το
κεφάλι σκυφτό, λυπημένο, σκεφτικό. Τα χέρια κολλημένα στο σώμα. Φιγούρα
μοναχική, ξένη.

Οι ενήλικοι είναι πελάτες του εμπορικού κέντρου του Νάσβιλ, στο Τενεσί των
ΗΠΑ. Κάθονται άνετα στο κάθισμά τους, δίπλα τους σακούλες. Κεφάτοι και
συγκαταβατικοί προς το παιδί, χειροκροτούν ­ ίσως και βγάζουν τη γνωστή ιαχή
που έγινε και στην Ελλάδα μόδα. Αν τους αρέσει το παιδί μπορούν να το
υιοθετήσουν.

Το παιδί εκθέτει τον εαυτό του στα αδηφάγα βλέμματα των θεατών που είναι
φανερό ότι απολαμβάνουν ακόμη ένα «ριάλιτι σόου». Εκθέτει τη ζωή του ­ την ήδη
στιγματισμένη από βία, πόνο και εγκατάλειψη ­ ελπίζοντας σπαραχτικά να
προσελκύσει το ενδιαφέρον κάποιων, ώστε να μπορέσει να υπάρξει. Με τον μόνο
θεμιτό τρόπο για ένα παιδί: μια οικογένεια που να τον θελήσει. Αφήνεται να τον
τυλίξουν μέσα σε καινούργια ρούχα, χαμογελάει όταν του φοράνε γυαλιστερά
παπούτσια, επιτρέπει ακόμη και να το… μακιγιάρουν ώστε να γίνει ένα προϊόν
δελεαστικό. Δέχεται την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και πάντα λέει ευχαριστώ.
Με μόνη ελπίδα να ακούσει το γκονγκ: «ο Τζέισον… κατακυρώνεται στον κύριο με
το μπλε σακάκι».

Η σειρά των πραγμάτων είναι η εξής: πρώτα στοιβάζεις κουταβάκια σε
βιτρίνες-κλουβιά ώστε να εξοικειώνονται οι άνθρωποι στον βασανισμό. Μετά
ανακατεύεις στην κουλτούρα μεγάλες ποσότητες «ριάλιτι σόου» ώστε να
εξοικειώνονται οι άνθρωποι στη μετατροπή του συναισθήματος σε θέαμα. Μετά
μπορείς να βάλεις στις βιτρίνες παιδάκια. Η απρόσωπη κοινωνία της μάζας απλώς
θα βλέπει.