ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανοίξτε τις πόρτες

«Ο φόβος χτυπάει την πόρτα. Η πίστη ανοίγει. Έξω δεν είναι κανείς».

Ούτε που θυμάμαι πια που διάβασα αυτή τη φράση. Ερχόταν όμως συνέχεια στο
μυαλό μου καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου Σαββατοκύριακου μαζί με τη φωνή
του Οδυσσέα και τις κραυγές όσων δεν ήθελαν να τον δουν σημαιοφόρο.

Ο φόβος διάχυτος παντού. Προσπάθησαν να τον κρύψουν οι γονείς που τα δικά τους
παιδιά ήρθαν «δεύτερα», πίσω από τον Αλβανό, όμως ήταν πολύ δύσκολο. Βγήκε
μπροστά στις κάμερες ο φόβος τους. Απέκτησε κίνηση με την κίνηση των δικών
τους χεριών. Έγινε δυνατός ήχος, αφού οι λέξεις έχαναν τον ειρμό και γίνονταν
επιθετικές κραυγές. Κάτι πήγαινε να αρθρώσει, όμως πού να σταθεί ο λόγος χωρίς
επιχειρήματα. Γιατί αυτό που ζούσαν μέσα στην καρδιά τους οι γονείς «με τις
ηλίθιες φάτσες», όπως είπε ο υπουργός Πολιτισμού, δεν έχει να κάνει ούτε με
λογική ούτε με επιχειρήματα. Ο φόβος τους πήγε να στηριχθεί για λίγο σε μια
εγκύκλιο που έστειλε στα σχολεία ο προηγούμενος υπουργός Παιδείας, αλλά
κατέρρευσε όταν ο τοποθετήθηκε για το θέμα ο σημερινός υπουργός.

Ο φόβος τους θα έβρισκε συμπόνια και κατανόηση σε ένα σύστημα αυταρχικό,
αντιδημοκρατικό, που θα διέταζε ενδεχομένως εδώ-και-τώρα να διώξουν όλους τους
ξένους από τη χώρα ή να τους ψεκάσουν με ένα «υγρό», από αυτά που τα κάνουν
αόρατα, για να κάνουν τις αναγκαίες δουλειές αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα παραπάνω.

Μόνο που κι εδώ «ατύχησαν». Ούτε και αυτός ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν
συμμερίστηκε τον φόβο τους. Τώρα οι γονείς είναι δέσμιοι του φόβου τους.
Περισσότερο από ποτέ. Στέκονται παγωμένοι από φόβο πίσω από την πόρτα που
χτυπάει ο Οδυσσέας.

Πίσω από την πόρτα όμως δεν είναι μόνοι τους. Τους συνοδεύει το 38% των
Ελλήνων που καταθέτουν σε πρόσφατη δημοσκόπηση την ξενοφοβία τους.

Ίσως, κάποτε να βρουν την πίστη για ν’ ανοίξουν…