Το «Τσακάλι» επιστρέφει

Τότε και τώρα: ο Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες, γνωστός και ως Κάρλος το Τσακάλι, έξι χρόνια ήδη στη φυλακή, επιμένει ότι δεν μετανιώνει για τις πράξεις τους. Πάνω, το «Τσακάλι» κατά τη δεκαετία του ’70

Στις 23 Νοεμβρίου οι δύο πρώην σύντροφοι από τον κόσμο της τρομοκρατίας,
άσπονδοι εχθροί σήμερα, αναμένεται να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον στο
δικαστήριο. Είναι ο Χανς Γιοακίμ Κλάιν και ο Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες, γνωστός
και ως… Κάρλος το Τσακάλι. Το όνομά του δευτέρου θυμίζει περισσότερα. Επί
δύο δεκαετίες ήταν ο πιο διαβόητος τρομοκράτης διεθνώς. Ένας προκλητικός
δολοφόνος που σκορπούσε τον φόβο. Ανέλαβε την ευθύνη για τον θάνατο 83 ατόμων
και συνδέθηκε με τις πλέον βίαιες αεροπειρατείες της εποχής του Ψυχρού
Πολέμου. Από το 1994, οπότε εγκλείστηκε στη φυλακή La Sante του Παρισιού,
ελάχιστα ακούστηκε.

Τις ημέρες αυτές πολλοί τον θυμήθηκαν. Ανάμεσά τους και ο Χανς Γιοακίμ Κλάιν,
ο οποίος τον κατηγορεί ότι ψεύδεται όταν τον εντάσσει στους δολοφόνους της
επίθεσης κατά τη διάσκεψη του ΟΠΕΚ στη Βιέννη το 1975, οπότε σκοτώθηκαν τρεις
άνθρωποι, ένας τοπικός υπάλληλος, ένας Ιρακινός σωματοφύλακας και ένας
Αυστριακός αστυνομικός. Ο Κλάιν δεν αρνείται ότι συμμετείχε στην επιχείρηση.
Ήταν μεταξύ των έξι κομάντο που εισέβαλαν πάνοπλοι στον χώρο της διάσκεψης και
κατάφεραν, κρατώντας ομήρους 35 άτομα ­ μεταξύ των οποίων και υπουργοί
πετρελαίου από 11 χώρες του ΟΠΕΚ ­, να διαφύγουν στο Αλγέρι. Οι όμηροι τελικά
απελευθερώθηκαν, όμως οι δράστες εξαφανίστηκαν. Το ένα από τα θύματα σκοτώθηκε
από τον Κάρλος.

Το δεύτερο ­ όπως πιστεύεται ­ από την Γκαμπριέλα Τίντμαν, η οποία πέθανε από
καρκίνο πριν από πέντε χρόνια. Για τον τρίτο νεκρό ­ κατά τον Κάρλος ­
ευθύνεται ο Κλάιν, ο οποίος όμως το αρνείται. Σε ένα μήνα περίπου οι δύο πρώην
συνεργοί τρομοκράτες θα συναντηθούν και πάλι, στο δικαστήριο αυτήν τη φορά, με
τον Ραμίρεζ σε ρόλο μάρτυρα κατηγορίας. Ο Κλάιν εκπροσωπεί σήμερα τον χαμένο
σύνδεσμο μεταξύ των τρομοκρατών που κατέληξαν είτε στη φυλακή είτε στο χώμα
και των πολιτικών «επαναστατών» της εποχής, τον σημερινό Γερμανό υπουργό
Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ και τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, μέλος του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος μετά τη σύλληψη του Κλάιν πριν από δύο
χρόνια, παραδέχθηκε ότι γνώριζε πού κρυβόταν καθώς και ότι τον στήριζε
οικονομικά.

Δύο χρόνια μετά την επίθεση στη Βιέννη, το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» έλαβε
ένα πακέτο με το προσωπικό όπλο του Κλάιν, συνοδευόμενο από μία επιστολή στην
οποία ο σημερινός κατηγορούμενος αποκήρυττε την τρομοκρατία και κατέγραφε μια
λίστα από εβραϊκούς στόχους, ως πιθανούς να δεχθούν χτύπημα από τον Κάρλος. Η
οριστική ρήξη ακολούθησε το 1979, όπου ο Κλάιν στο βιβλίο του «Επιστροφή στην
Ανθρωπότητα», εξέφραζε τη λύπη του για τις πράξεις του χαρακτηρίζοντας τον
Ραμίρεζ «μεγαλομανή δολοφόνο».

Απομόνωση

Χανς Γιοακίμ Κλάιν: παραδέχεται τη συμμετοχή του στην τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη

Μέχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί αν οι γαλλικές αρχές θα επιτρέψουν στον
τελευταίο να μεταβεί στη Γερμανία για να καταθέσει τον Νοέμβριο ή θα το κάνει
από το Παρίσι, όπου εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για τη δολοφονία δύο Γάλλων
πρακτόρων των Μυστικών Υπηρεσιών και ενός Λιβανέζου πολίτη, το 1975. Πρόσφατα,
απαντώντας γραπτώς σε ερωτήσεις γαλλικού περιοδικού, σε αντίθεση με τον άλλοτε
υφιστάμενό του, εμφανίστηκε αμετανόητος. Μίλησε ανοιχτά για την περίοδο της
βασιλείας τού τρόμου του και περιέγραψε τα χρόνια της κοκαΐνης, των γυναικών
και των βομβιστικών επιθέσεων ανακαλώντας την προδοσία από τα σοσιαλιστικά και
αραβικά κράτη που τον προστάτευαν και τον χρηματοδοτούσαν κατά τις δεκαετίες
’70 και ’80. Εξέφρασε παράπονα για τις συνθήκες κράτησής του: «Απόλυτη
απομόνωση, απαγόρευση επισκέψεων, ακόμη και μαθημάτων γαλλικών…». Το όνομά
του συνδέθηκε επίσης με τη σφαγή 11 Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς
Αγώνες του Μονάχου το 1972. Διερευνάται επίσης ενδεχόμενη συμμετοχή του σε
τέσσερις τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις στη Γαλλία.

Ιδιωτικός στρατός τρομοκρατών «προς ενοικίαση»

Απαντώντας στο περιοδικό «Le Vrai Papier Journal», o Ραμίρεζ, άλλοτε εύθυμος
και άλλοτε να αφήνεται στην αντιιμπεριαλιστική ρητορική του, τόνισε: «Οι
παράπλευρες απώλειές μας (κατά τη ΝΑΤΟϊκή φρασεολογία) δεν είναι τίποτα
μπροστά στον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, για να μην αναφερθούμε στους
άλλους άγριους πολέμους που κηλίδωσαν τη γαλλική σημαία με αίμα αθώων».

Ο Ραμίρεζ είχε ιδιωτικό στρατό τρομοκρατών «προς ενοικίαση» και επιχειρούσε
εκτός Ανατολικής Ευρώπης. «Μπορούσαμε να κινούμαστε ελεύθερα σε όλες τις
σοσιαλιστικές χώρες, σε 10 κάτω από τη Σαχάρα, στην πλειοψηφία των αραβικών
κρατών και σε τέσσερα ασιατικά… Οι ενέργειές μου όσο και οι επιχειρήσεις που
συνεχίζουν να εκτελούνται από συντρόφους μου παίζουν κάποιο ρόλο, μικρό μεν
αλλά όχι αμελητέο, στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού». Ωστόσο, παραδέχθηκε ότι
οι ημέρες κατά τις οποίες προστατευόταν, μεταξύ άλλων, από τον συνταγματάρχη
Καντάφι της Λιβύης, τον πρόεδρο της Συρίας Χαφέζ αλ Άσαντ και τη μυστική
αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας Στάζι τελείωσαν χάρη στις εξυπηρετήσεις που
παρείχαν τα αραβικά και πρώην σοσιαλιστικά κράτη στη Δύση τα τελευταία χρόνια.
«Από την άφιξη στο Κρεμλίνο του Γιούρι Αντρόποφ, οι χώρες του Συμφώνου της
Βαρσοβίας έγιναν εχθρικές απέναντι στους επαναστάτες. Τα αραβικά κράτη,
υποκύπτοντας στο ραβδί της “αντιτρομοκρατίας” των Γιάνκηδων και στο καρότο της
“οικονομικής βοήθειας”, αναγκάστηκαν να προδώσουν τους στρατευμένους στα εδάφη
τους. Η Συρία είναι το καλύτερο παράδειγμα».

Η προδοσία

Η CIA και οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας ανέλαβαν να τον δολοφονήσουν και
εκείνος αναζήτησε καταφύγιο στο Σουδάν. Ωστόσο, οι ανώτατοι ηγέτες της
ισλαμικής επανάστασης της χώρας, που του παρείχαν προστασία, τον πρόδωσαν. Ο
τρόπος της ζωής του, πολύ αλκοόλ και γυναίκες, τους ανησύχησε και κατέληξαν
ότι δεν τον εμπιστεύονταν. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι Σουδανοί τον πρόδωσαν
«αντί χρημάτων». Το 1994 Γάλλοι πράκτορες τον απήγαγαν με τη βοήθεια τοπικών
αξιωματούχων και τον μετέφεραν στο Παρίσι για να δικαστεί.

Φοβάται μήπως τον σκοτώσουν;

«Ο Ζαν Μπαλουτί (πρώην υποδιευθυντής των γαλλικών υπηρεσιών ασφαλείας) δήλωσε
ότι έχει επιχειρήσει 33 φορές εναντίον μου! Πόσες επιπλέον προσπάθειες έχουν
γίνει από άλλες χώρες… Δεν φοβάμαι για τη ζωή μου. Είμαι μουσουλμάνος!».

Τι θα ήθελε να χαραχτεί στον τάφο του;

«Κάτω από το όνομά μου, αυτό: Σαλίμ Σαλιόμ Μοχάμεντ ­ Χαμπίμπ Αλλάχ». Σε
επιστολή του στο περιοδικό «Jeune Afrique» πριν από δύο χρόνια, ο Ραμίρεζ
ονόμασε τον Οσάμα μπιν Λάντεν διάδοχό του στον αγώνα κατά της «ιμπεριαλιστικής
επιθετικότητας» και χαιρέτισε τον Σαουδάραβα πολυεκατομμυριούχο ως τη νέα
μάστιγα της Δύσης.