Ένας παπάς με 300 παιδιά

Αν τον καλέσετε σπίτι σας για ευχέλαιο δεν πρόκειται να ζητήσει χρήματα.
Δεν θα αρνηθεί όμως να πάρει δυο κουτάλια, δυο πιάτα, γιατί όχι ένα τραπέζι
εάν υπάρχει δυνατότητα ή ακόμη και ρούχα και τρόφιμα.

Και μπάσκετ. Ο παπα-Αντώνης ξάφνιασε ευχάριστα τους νεαρούς της Ακαδημίας Πλάτωνος όταν άρχισε να παίζει μαζί τους μπάσκετ. Τους έφερε κοντά του κι εκείνοι το ανταπέδωσαν

Αν και 30 χρόνων ο παπα-Αντώνης χρειάζεται πολλά. Έχει να φροντίσει 300
παιδιά(!) από 4 έως 20 χρόνων από διάφορες χώρες, που βρέθηκαν να ζουν κοντά
στον Άγιο Γεώργιο Ακαδημίας Πλάτωνος.

Μόνος του χωρίς καμία βοήθεια από την Πολιτεία, από τον δήμο, από
εκκλησιαστικούς φορείς (και ας διατυμπανίζουν βοήθειες ­ η υποστήριξη είναι
ηθική, όπως λένε τα παιδιά), ο νεαρός ιερέας ανοίχτηκε στην κοινωνία, ξέφυγε
από τα στενά πλαίσια του κατηχητικού, βγήκε στους δρόμους, στις πλατείες, στα
πάρκα, έπαιξε μαζί τους ποδόσφαιρο και μπάσκετ, μίλησε με τα παιδιά από την
Αλβανία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, το Ιράν, την Αίγυπτο, ακόμη και με αυτά που
είχαν παραβατική συμπεριφορά (μία φράση-ετικέτα για πολλούς νέους στην
περιοχή) και έστειλε το δικό του μήνυμα ζωής.

Στην αρχή πολλοί τον αντιμετώπισαν επιφυλακτικά και κυρίως μέσα στους κόλπους
της Εκκλησίας αφού οι «καθώς πρέπει» κληρικοί αδυνατούσαν να κατανοήσουν αυτόν
τον άλλο τρόπο επικοινωνίας. Αλλά, παρά τις αρνητικές κριτικές των πρώτων
μηνών, ο παπα-Αντώνης κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα. Με τη βοήθεια 18 φίλων
του καθηγητών τα παιδιά που πάνε σχολείο διδάσκονται Γαλλικά, Αγγλικά,
Μαθηματικά, Αρχαία, Γλώσσα, Πληροφορική, Βυζαντινή Μουσική. Παράλληλα όμως τα
παιδιά αυτά έχουν την ευκαιρία να παίξουν μπάσκετ, ποδόσφαιρο, πιγκ πογκ και
μάλιστα με απόλυτη επιτυχία, αφού στις εκδηλώσεις που διοργανώνονται στην
Αθήνα είναι οι καλύτεροι.

Έχουν και δημοσιογραφική ομάδα, η οποία προχθές εξέδωσε το πρώτο τεύχος της
εφημερίδας «Κιβωτός».

«Εγώ από την πρώτη στιγμή που ήρθα εδώ προσπάθησα να κάνω κάτι διαφορετικό
αλλά και ουσιαστικό. Δεν ήθελα να περιοριστώ μόνο στα παιδιά του κατηχητικού.
Και δεν μπορούσα για έναν βασικό λόγο. Έβλεπα γύρω μου δυστυχία, πείνα,
εγκατάλειψη, περίεργες συμπεριφορές. Διαφορές με βάση τη χώρα καταγωγής. Και
προσπάθησα να μεταδώσω τη βασική μου ιδεολογία: πατρίδα μου είναι ο ουρανός.
Έτσι έμαθα αυτά τα παιδιά να λένε τον φίλο τους με το όνομά του και όχι με
βάση τις φυλετικές διαφορές».

Ο παπα-Αντώνης μιλάει και καμαρώνει για το επίτευγμά του, αλλά πολύ
περισσότερο για τα παιδιά που τον πλαισιώνουν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12
τα μεσάνυχτα. Και είναι πολλά τα παιδιά. Ο Μάζεν, ο Ασούρ, ο Αβραάμ, ο
Γιώργος, ο Κώστας, η Ελένη, η Σπυριδούλα, ο Κυριάκος που τον αγαπούν, που τον
σέβονται που αστειεύονται μαζί του, που του φιλούν το χέρι όταν τον συναντούν
στον δρόμο. Και δίπλα στα παιδιά δεκάδες οι εθελοντές, δεκάδες αυτοί που
προσφέρουν ρούχα, φαγητό, διάφορα άλλα υλικά. Που καθαρίζουν τον χώρο. Που
μαγειρεύουν, όπως η κ. Αντωνία Ρογκάκου που κάθε μέρα είναι στην κουζίνα.
Σήμερα (χθες) τα παιδιά θα έτρωγαν κριθαράκι με κρέας. «Καλό φαγητό και
απαραίτητο για δεκάδες παιδιά που δεν έχουν και είναι πολλοί οι οποίοι ζουν
στη διπλανή μας πόρτα».

Και αυτό είναι που χαίρεται ο ιερέας αλλά και τιμούν οι νέοι. «Όταν γνώρισα
τον πατέρα Αντώνιο άλλαξε η ζωή μου. Βρήκα έναν πολύ καλό φίλο», λέει ο
Κυριάκος.

Ο Μάζεν από το Ιράκ ζει στην Αθήνα εδώ και δέκα χρόνια, βρήκε φίλους, βρήκε
παρέες, έμαθε κομπιούτερ. «Αναστατώνει» τους περαστικούς με τα επιφωνήματα
χαράς που βγάζει όταν πετυχαίνει καλάθι. Και όμως κάποτε υπήρχαν παιδιά που
αναστάτωναν την περιοχή με τους καβγάδες (κάποιοι και με τη χρήση ναρκωτικών),
ενώ τώρα έχουν ενταχθεί απόλυτα σε ένα πρόγραμμα που τους έχει φέρει πιο κοντά
στην τοπική κοινωνία.

Έκανε θαύματα σε 2 χρόνια

Σύγχρονη τεχνολογία. Από την πρώτη στιγμή ο παπα-Αντώνης φρόντισε να πάρει κομπιούτερ ώστε τα «παιδιά του» να αποκτήσουν ακόμη ένα εφόδιο για την επαγγελματική τους αποκατάσταση

Ο παπα-Αντώνης Παπανικολάου από την αρχή, εκτός των θεολογικών, είχε εκτιμήσει
ότι αυτά τα παιδιά για να επιβιώσουν πρέπει να βρουν δουλειά.

Η πρώτη του κίνηση ήταν να βρει σχολές όπου οι νεαροί θα μπορούσαν να μάθουν
μία τέχνη. Το πέτυχε για αρκετούς. Σε περισσότερους από 80 νέους βρήκε δουλειά
μέσω του ΟΑΕΔ. Ο ίδιος επισκέφθηκε επιχειρήσεις. Παρακάλεσε. Πήγε όπου
μπορούσε, έστειλε επιστολές και κάτι κατάφερε.

Πέρα από την επαγγελματική αποκατάσταση, ο ιερέας φρόντισε να φέρει σε επαφή
με γιατρούς αυτούς τους νέους. Συνεργάστηκε με τους Γιατρούς του Κόσμου και με
τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Έγιναν εξετάσεις. Όλα πήγαν καλά.

Και όλα αυτά χωρίς τα παιδιά και ο παπα-Αντώνης να έχουν άνετο χώρο. Αν και
απευθύνθηκαν παντού δεν κατάφεραν να βρουν. Ο δήμος τούς έδωσε υποσχέσεις και
πολλοί άλλοι χωρίς αποτέλεσμα. «Μακάρι να μας βοηθήσουν και οι υπεύθυνοι. Ο
απλός ο κόσμος έχει κάνει πολλά και θα συνεχίσει να κάνει. Προσφέρει ό,τι
μπορεί.

Η παρέμβασή μας είναι ουσιαστική και αυτό το ξέρουν όλοι», λέει ο
παπα-Αντώνης, ο οποίος κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να γίνεται δεκτός με
ενθουσιασμό στα σχολεία, αλλά και στα στέκια της νεολαίας. Σε μια περίοδο όπου
η πλειοψηφία των κληρικών επιμένει στον ξύλινο λόγο.