ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το στρατόπεδο του Ανθρώπου

Πόσο επιλεκτικοί μπορούμε να είμαστε άραγε απέναντι στην άσκηση ωμής βίας;
Έχουμε δικαίωμα να «διογκώνουμε» ή να «υποβαθμίζουμε» κατά περίπτωση την
ανθρώπινη κτηνωδία;

Το φθινόπωρο της Παλαιστίνης (σκίτσο από την εφημερίδα «Asharq al – Awsat»)

Η εικόνα ενός παιδιού που δολοφονείται από στρατιώτες, οι οποίοι περίπου
κάνουν σκοποβολή πάνω του, με συγκλονίζει, με εξοργίζει, μου γυρίζει το
στομάχι, με απελπίζει. Πρέπει άραγε να συνυπολογίσω στην αντίδρασή μου την
πολυπλοκότητα αυτής της σύγκρουσης, πρέπει η συγκίνηση και η οργή μου να
μετριαστούν από το γεγονός ότι κάποιος οδήγησε το παιδί σ’ εκείνο το σημείο,
κάποιος το ξεσήκωσε, κάποιος του έδωσε την άλφα ανατροφή αντί για τη βήτα;
Βλέπω τη σκηνή του φόνου και βάζω τα κλάματα: σημαίνει αυτό σώνει και καλά ότι
είμαι ένας αφελής, άκριτος, φανατικός υποστηρικτής της παλαιστινιακής
υπόθεσης;

Η εικόνα ενός νεαρού άνδρα που λυντσάρει ένα συνάνθρωπό του και στη συνέχεια
επιδεικνύει τα ματωμένα χέρια του στο αλαλάζον πλήθος με συγκλονίζει εξίσου
(ναι: εξίσου) με την προηγούμενη. Ο Χάντιγκτον θα επέχαιρε, «σας τα΄πα», θα
έλεγε, «οι Άραβες είναι απολίτιστοι, η σύγκρουση των πολιτισμών είναι
αναπόφευκτη», εγώ όμως είμαι με τη Χάνα Άρεντ και τη θεωρία της για την
πεζότητα του κακού, όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί για το καλύτερο και για το
χειρότερο. Βλέπω τα ματωμένα χέρια αυτού του ανθρώπου και ντρέπομαι που ζούμε
στον ίδιο κόσμο: σημαίνει άραγε αυτό ότι αγνοώ τις θυσίες που κάνει τα
τελευταία πενήντα χρόνια ο παλαιστινιακός λαός, ότι εξισώνω τον θύτη με το
θύμα, ότι είμαι ένας αμετανόητος πράκτορας του σιωνισμού και του αμερικάνικου
ιμπεριαλισμού;

Τα πράγματα είναι απλά, και ταυτόχρονα πολύ σοβαρά, γράφει ο Πιερ Ζωρζ στη
«Μοντ». Οι εικόνες αυτές υπάρχουν, δεν μπορεί κανείς ούτε να τις αρνηθεί ούτε
να τις κρύψει, και αποκαλύπτουν τον παραλογισμό των ανθρώπων που είναι
παγιδευμένοι σε μια κλιμακούμενη βία. Οι εικόνες αυτές μοιάζει να ζητούν κι
άλλες εικόνες, όπως το αίμα ζητά κι άλλο αίμα, σε ένα διαρκή πλειστηριασμό
όπου δεν υπάρχει όριο, αλλά ούτε και έπαθλο. Ανάμεσα στις δύο αυτές εικόνες,
ανάμεσα σε χίλιες εικόνες μιας σύγκρουσης χωρίς έλεος και χωρίς διαφαινόμενη
διέξοδο, δεν έχω άλλο στρατόπεδο από εκείνο του Ανθρώπου, Παλαιστίνιου ή
Ισραηλινού. Και δεν έχω άλλη σημαία από εκείνη της ειρήνης. Δεν διστάζω να
πάρω θέση: στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση, το δίκιο είναι με τους
Παλαιστίνιους ­ αρκεί να δει κανείς πού ανήκουν τα πτώματα των τελευταίων
ημερών. Η πολιτική θέση, όμως, δεν δικαιολογεί την επιλεκτική ευαισθησία.

Το περασμένο Σάββατο, στην πρώτη σελίδα της ιταλικής εφημερίδας «Μανιφέστο»,
δημοσιεύτηκε το ακόλουθο κείμενο: «Αν ήμουν Ισραηλινός, θα καταδίκαζα τους
Ισραηλινούς που βομβαρδίζουν τους Παλαιστίνιους. Αν ήμουν Παλαιστίνιος, θα
καταδίκαζα τους Παλαιστίνιους που λυντσάρουν τους Ισραηλινούς. Αν ήμουν η
πρώτη σελίδα του χθεσινού Μανιφέστο, θα είχα αφιερώσει δύο λόγια παραπάνω για
να λυντσάρω το λυντσάρισμα. (Ύαινα)» Εκείνοι, τουλάχιστον, έκαναν την
αυτοκριτική τους.