Η πρόκληση του 2001 για επιχειρήσεις, καταναλωτές

Ο Παναγής Καρέλλας είναι Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών

Όπως είναι γνωστό, η χώρα μας εντάσσεται στο μεταβατικό στάδιο προσαρμογής την
1/1/2001 και την ίδια ημερομηνία «κλειδώνει» η ισοτιμία δραχμής προς το ευρώ.

Αυτό όμως που τώρα φαντάζει ως θεωρητική διαδικασία σε λίγους μήνες θα
διαπιστώσουμε πως είναι ένα πολύ σύνθετο και οικονομικά δυσβάσταχτο γεγονός,
ιδιαίτερα για τους μικρούς επιχειρηματίες, τους εμπόρους και βέβαια τους
καταναλωτές.

Αυτό συμβαίνει γιατί η μεταβολή αυτή δεν είναι απλώς μια «τεχνική μετάπτωση»
από το ένα νόμισμα στο άλλο, αλλά πρόκειται για μια τεράστια διαδικασία που
απαιτεί προσαρμογή, αναμόρφωση και εξοικείωση όλων των εμπλεκομένων στο
καινούργιο οικονομικό περιβάλλον που θα δημιουργηθεί. Δεν αποτελεί δηλαδή
μονομερή διαδικασία των οικονομικών μηχανισμών της κεντρικής εξουσίας
(οικονομικές υπηρεσίες – τράπεζες, χρηματιστήριο κ.λπ.) αλλά πολυεπίπεδη
διαδικασία που θα πρέπει να τύχει συναντίληψης από τους καθημερινά
συναλλασσόμενους σε όλο το εύρος της οικονομικής μας ζωής.

Στους συναλλασσόμενους πρέπει να εντάξουμε και τον καθημερινό πολίτη που δεν
έχει ούτε ιδιαίτερες γνώσεις, ούτε δυνατότητα καταφυγής σε αυτοματοποιημένα
συστήματα μετατροπής.

Η εκλαΐκευση λοιπόν είναι απαραίτητη σε ό,τι προτείνουμε ως στρατηγική
ενημέρωσης προκειμένου ο πολίτης να μην καταστεί αρνητικός παράγοντας στις
συναλλακτικές του σχέσεις.

Το νέο σκηνικό που θα δημιουργηθεί μετά τη μεταβολή των δεδομένων από δραχμές
σε ευρώ θα επιφέρει αλλαγές που θα επιβαρύνουν με κόστος τις επιχειρήσεις.
Βέβαια οι οργανισμοί, οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις δημόσιου και
ιδιωτικού τομέα έχουν τη δυνατότητα, τα στελέχη, τους μηχανισμούς και την
αυτοματοποίηση για τη μετεξέλιξη αυτή. Όμως οι μικρές επιχειρήσεις και
ιδιαίτερα οι επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου και παροχής υπηρεσιών θα
χρειαστούν την ιδιαίτερη φροντίδα και προσπάθεια.

Οι αλλαγές που θα πρέπει να επιφέρουν στον εξοπλισμό τους στις ταμειακές ή
λογιστικές μηχανές, στους Η/Υ, στις συσκευασίες, στους τιμοκαταλόγους, στα
βιβλία τους κ.λπ., θα επιφέρουν μεγάλη και ίσως δυσβάσταχτη δαπάνη που αν
συνδυαστεί με τις ώρες ενημέρωσης, μελέτης και εκμάθησης, γίνεται ακόμη
μεγαλύτερη.

Παράλληλα, θα καταστεί αναγκαία η μετατροπή όλων των μηχανισμών που
διευκολύνουν τους καταναλωτές και ενεργοποιούνται με κέρματα (αυτόματοι
πωλητές εισιτηρίων, γραμματοσήμων, αναψυκτικών κ.λπ.) ή κάρτες (κινητής και
συμβατικής τηλεφωνίας κ.ά.) Ως εκ τούτου, θα υπάρξει αξιοσημείωτη επιβάρυνση
στους κατόχους ή διαχειριστές αυτών των μηχανημάτων με συνέπεια την αύξηση του
κόστους λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων.

Το εύρος λοιπόν των μεταβολών είναι τεράστιο και το κόστος δυσβάσταχτο γιατί
όλη αυτή η διαδικασία που αναφέρουμε θα πρέπει να εντάσσεται σε παράλληλες
δράσεις που θα έχουν στόχο την ενημέρωση και τη σωστή λειτουργία.

Έτσι λοιπόν, είναι απαραίτητο να αρχίσουν εκλαϊκευμένα ενημερωτικά προγράμματα
και να λειτουργήσουν άμεσα μηχανισμοί παρέμβασης και στήριξης γιατί θα είναι
πολύ δύσκολο να επιτευχθεί αυτή η προσαρμογή εάν αφεθούμε μόνο στη δεκτικότητα
των επιτηδευματιών χωρίς να τους κινητροδοτήσουμε.

Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμη που ο περιορισμένος χώρος
δεν μας επιτρέπει να αναδείξουμε, θα πρέπει να υπάρξει άμεσα ρύθμιση που να
καθορίζει τα κίνητρα της απαλλαγής και τις προϋποθέσεις.

Θεωρώ ότι μια ρύθμιση που θα έδινε το δικαίωμα στις επιχειρήσεις για δύο (2)
τουλάχιστον χρόνια (2001-2002) να περιλάβουν τις δαπάνες αυτές στα έξοδα θα
ήταν λογική. Με παράλληλη δημιουργία αποθεματικού για την αντιμετώπιση
μελλοντικών υποχρεώσεων που θα προκύψουν από την προσαρμογή.

Προτείνω επίσης, στην ίδια περίοδο να λειτουργήσει η επιχείρηση υπό καθεστώς
νέας επιχείρησης προκειμένου να δοθεί το δικαίωμα της απόσβεσης. Να μην
καθοριστεί κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου μια ημερομηνία
καταληκτική αλλά να δίδεται το δικαίωμα στις επιχειρήσεις μέσα στο χρόνο αυτό
να δηλώνουν την έναρξη προσαρμογής όταν οι ίδιες θα είναι έτοιμες.