Μέτρα για να έχουμε επάρκεια ασφαλούς αίματος

Μέτρα για την εξασφάλιση επάρκειας αίματος αλλά και την ασφάλεια του
μεταγγιζόμενου αίματος προτίθεται να πάρει το υπουργείο Υγείας, προκειμένου το
αιμοδοτικό σύστημα να εκσυγχρονιστεί ώστε να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές
υψηλής ποιότητας που θέτουν διεθνείς οργανισμοί για την υγεία.

Για τις προθέσεις του υπουργείου Υγείας στην αποτελεσματική αντιμετώπιση του
θέματος της εξασφάλισης επαρκούς και ασφαλούς αίματος, μίλησε η υφυπουργός
Υγείας κ. Χριστίνα Σπυράκη στην 14η Αμφικτυονία Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών
που έγινε στην Αθήνα. Η κ. Σπυράκη ανέφερε, μεταξύ των άλλων, ότι το υπουργείο
Υγεία έχει στόχο:

­ Την προσέλκυση αιμοδοτών με τη βοήθεια επιστημόνων ειδικών στην επικοινωνία.

­ Τη συνεργασία των υπηρεσιών του υπουργείου με τους συλλόγους και τις ομάδες
εθελοντών αιμοδοτών.

­ Την ενδυνάμωση των μεγάλων Κέντρων Αιμοδοσίας και των Κινητών Συνεργείων
Αιμοληψίας με νοσηλευτές, επισκέπτες και γιατρούς Γενικής Ιατρικής.

­ Την αναβάθμιση των εργαστηριακών υποδομών των υπηρεσιών αιμοδοσίας.

­ Τη μηχανοργάνωση της αιμοδοσίας.

­ Τη θέσπιση νέων μέτρων για την ασφάλεια του αίματος, όπως ο ποιοτικός
έλεγχος, η αιμοεπαγρύπνηση, η διαρκής εκπαίδευση και η καλύτερη διαχείριση του
αίματος μέσω των νέων Νοσοκομειακών Επιτροπών της Ιατρικής των Μεταγγίσεων και
τη δημιουργία Εθνικού Κέντρου Κλασματοποίησης του Αίματος.

Άλλωστε, όπως υπογράμμισε η κ. Βάσω Μαργαριτίδου, «ένα κριτήριο ποιοτικού
εκσυγχρονισμού των νοσοκομείων είναι η αποτελεσματική εθνική αιμοδοτική
πολιτική σε συνθήκες ιατρονοσηλευτικής ψυχολογικής ασφάλειας».

Εν τούτοις, η επάρκεια του αίματος ­ και σε έναν βαθμό η ασφάλειά του ­
εξαρτάται από έναν σημαντικό παράγοντα: τον αιμοδότη. Και όπως τόνισε η
πρόεδρος της Αμφικτυονίας, κ. Ντίνα Πολίτη: «Σύμφωνα με τα δεδομένα των
διεθνών οργανισμών για την αιμοδοσία, η ασφάλεια του αίματος βασίζεται στην
εθελοντική μη αμειβόμενη αιμοδοσία για λόγους δεοντολογικούς και ιατρικούς».
Και πρόσθεσε: «Η απαίτηση του κοινού και ο δικός μας στόχος είναι ο μηδενικός
κίνδυνος στη μετάγγιση, αλλά ο κίνδυνος δεν μπορεί να μηδενιστεί με τις
υπάρχουσες σήμερα συνθήκες. Η ασφάλεια της αιμοδοσίας εξαρτάται από τρεις
παράγοντες: ασφαλείς αιμοδότες, ασφαλές αίμα, λιγότερες μεταγγίσεις».

Στις περισσότερες χώρες ίδιας βαρύτητας με τον έλεγχο του αίματος από τις
υπηρεσίες αιμοδοσίας θεωρείται και η επιλογή ασφαλών αιμοδοτών. Όπως
τονίστηκε, ο ασφαλέστερος αιμοδότης είναι ο εθελοντής μη αμειβόμενος, που
δίνει αίμα τακτικά, χωρίς πίεση. Το ξεχωριστό αυτό άτομο έχει άριστη υγεία,
ελέγχεται συστηματικά και χαρακτηρίζεται από «ασφαλή συμπεριφορά» ­ δηλαδή
διάγει βίο ασφαλή για τον εαυτό του και για τον άρρωστο που θα πάρει το αίμα
του.

Στην Ελλάδα πάνω από το μισό από το αίμα που συγκεντρώνεται προέρχεται από
συγγενείς, το 38,6% από εθελοντές, το 6,2% από τις Ένοπλες Δυνάμεις και το
1,5% ελβετικό (το οποίο θα μπορούσε να σταματήσει να έρχεται αν το υπουργείο
Υγείας έπαιρνε την πρωτοβουλία). Το προφίλ του αιμοδότη είναι άνδρας ηλικίας
45-54 ετών, υψηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου και μένει στην Αθήνα.

Οι γυναίκες είναι ασφαλέστερες αιμοδότριες, όπως ανέφερε στην ομιλία της η κ.
Μαρία Δαμανάκη, αλλά δυστυχώς αποτελούν μόνο το 25% των αιμοδοτών τη στιγμή
που στην Κύπρο, όπως ανέφερε η κ. Π. Ελευθερίου, είναι 35%-40% και την Ιαπωνία
44%. Το ποσοστό δεν είναι παντού το ίδιο ­ στις αγροτικές περιοχές είναι μόνο
12%, ενώ με αιμοληψίες σε γραφεία ανεβαίνει στο 35%-37%.

Η αιμοδοσία, όπως τόνισε η εκπαιδευτικός και προϊσταμένη εθελόντρια κ. Τζένη
Πιτταδάκη, είναι μία ανιδιοτελής προσφορά, είναι η συνειδητή απόφαση να
συντρέξουμε τον άνθρωπο στην ανάγκη του. Αλλά η δημιουργία της αιμοδοτικής
συνείδησης πρέπει να αρχίζει από το σχολείο. Μεταξύ 5 και 18 ετών (ηλικία που
μπορεί να αρχίσει η αιμοδοσία) μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά γι’ αυτό.
Άλλωστε, όπως τόνισε ο δημοσιογράφος κ. Νικήτας Λιοναράκης, «ο εθελοντισμός
είναι η πολιτική του 2000». Εκδόθηκε μνημόνιο από τις εργασίες της
Αμφικτυονίας από τους συμμετέχοντες, στη βάση κοινών αρχών και κωδίκων
δεοντολογίας για την εθελοντική αιμοδοσία.