Μάρτυρας ο αντίζηλος

Με την κατάθεση του Χρήστου Κόντου, που θεωρείται ένας από τους
σημαντικότερους μάρτυρες, συνεχίζεται σήμερα ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού
Δικαστηρίου της Αθήνας η δίκη του 40χρονου δικηγόρου Γρηγόρη Κούλα, ο οποίος
κατηγορείται για τον στραγγαλισμό της συζύγου του Άντας Σίμου, μέσα στο σπίτι
τους, στην Κηφισιά.

Γρ. Κούλας. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εραστή της συζύγου του, ο οποίος μίλησε «έξω από τα δόντια»

Ο Χρ. Κόντος ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο η άτυχη Άντα Σίμου διατηρούσε
ερωτικό δεσμό και είχε ζητήσει από τον σύζυγό της διαζύγιο, αφού προηγουμένως
είχε πληροφορηθεί από τον ίδιο τον κατηγορούμενο για τις δικές του
εξωσυζυγικές σχέσεις.

Ήταν η πρώτη φορά που οι δύο άνδρες βρέθηκαν στον ίδιο χώρο μετά το έγκλημα.
Εκείνο το πρωί της 11ης Μαΐου του 1999 ο Χρήστος Κόντος περίμενε να συναντηθεί
με την Άντα, σε ένα ραντεβού που είχαν κανονίσει. Ήταν το τελευταίο ραντεβού,
που ποτέ δεν έγινε. Την ώρα που ο Κόντος την περίμενε στον σταθμό της
Κηφισιάς, ο Γρ. Κούλας έγραφε για λογαριασμό όλων με τον πιο τραγικό τρόπο τον
επίλογο αυτής της ιστορίας… Ο μάρτυρας κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του
ήταν ειλικρινής. Δεν προσπάθησε να κρύψει τη σχέση του την Άντα ξεκαθαρίζοντας
ότι όλα μεταξύ εκείνης και του κατηγορουμένου είχαν τελειώσει πολύ πριν
εμφανιστεί ο ίδιος στη ζωή της. Περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια πως όταν ύστερα
από χρόνια συνάντησε την παλιά του συμμαθήτρια Άντα Σίμου, δέθηκε ερωτικά μαζί
της. «Η Άντα ­ κατέθεσε ο Χρήστος Κόντος ­ θεωρούσε ότι την παραμελεί ο
σύζυγός της. Ήταν πεπεισμένη πως είχε και άλλες σχέσεις και πως επιζητούσε
ερωτικές απολαύσεις εκτός σπιτιού. Όταν όμως τον Δεκέμβριο του 1998 εκείνη του
ζήτησε να χωρίσουν, ο Κούλας άρχισε τους ψυχολογικούς εκβιασμούς. Της έλεγε
πως αν τον άφηνε θα χανόταν. Κάποια στιγμή έμαθα και εγώ για τη σχέση της
παλιάς συμμαθήτριας της Άντας, της Δήμητρας Τσιόνα με τον Κούλα (σ.σ.: για τη
συγκεκριμένη μάρτυρα το δικαστήριο έχει διατάξει τη βιαία προσαγωγή της).
Πάντοτε ο κατηγορούμενος με κοιτούσε αφ’ υψηλού. Ήταν ακραίος χαρακτήρας,
απότομος και αλαζονικός. Δεν μπορούσα όμως, να φανταστώ το τέλος…».