ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο στοιχειώδης σεβασμός σε κανόνες ασφαλείας

Ταξίδευε με δύο φίλες της, ποντιακής καταγωγής. Έμπαιναν για πρώτη φορά σε
πλοίο. Κάθησαν στο σαλόνι και έστησαν ψιλοκουβεντούλα. Απορροφημένες, ούτε
πήραν πρέφα πως η τηλεόραση του πλοίου έδειχνε εκείνη την ώρα βίντεο με
πληροφορίες για τους τρόπους και τα μέσα διάσωσης που έπρεπε να
χρησιμοποιήσουν σε περίπτωση κινδύνου. Όταν η Κατερίνα τούς είπε πως πρέπει να
παρακολουθήσουν την εκπομπή, η απάντηση ήταν κλασική: «Έλα, καημένη, έχει
μπουνάτσα». Προσεκτικότεροι ­ ενδεχομένως λόγω της υποχρεωτικής πρόσδεσης στα
καθίσματα ­ είμαστε όλοι στα αεροπλάνα. Αλλά και πάλι μου πήρε πολύ χρόνο και
έπειτα από δεκάδες ταξίδια αντελήφθην πως το σωσίβιο που βρίσκεται κάτω από το
κάθισμά μου φουσκώνει μόνο με το συνεχές τράβηγμα των άκρων του σκοινιού. Όσο
για την ακριβή θέση του, εάν δεν επέμενε ο Μήτσος να το δει κάτω από τη θέση
του ουδέποτε θα το είχα εντοπίσει εκτός ­ ο μη γένοιτο ­ εάν το χρειαζόμουν.
Πόσο μάλλον στο πλοίο. Με θαυμασμό άκουσα την Κατερίνα να ψάχνει κάτω από τον
καναπέ στο σαλόνι του πλοίου να εντοπίσει τα σωσίβια. Τη Ματίνα να ψάχνει στη
δίκλινη καμπίνα της ένα τρίτο σωσίβιο για το μωρό. Αυτονόητα πράγματα.
Στοιχειώδης σεβασμός σε κανόνες ασφαλείας. Απαραίτητη ­ αχρείαστη να ‘ναι ­
γνώση για να αντιμετωπισθεί ένας κίνδυνος. Που φαίνεται μακρινός έως ότου
χτυπήσει την πόρτα της καμπίνας μας… Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς χρονικά
περιθώρια. Χωρίς έλεος. Ας κάνουμε εμείς το ελάχιστο για να σωθούμε… Ο άλλος
δεν θα κάνει τίποτα για εμάς. Και καθόλου δεν μ’ ενδιαφέρει εάν θα τιμωρηθεί…