ΜΑΤΙΕΣ Η τραγωδία

Ο καθένας, τώρα, λέει τα δικά του: ο πλοιοκτήτης, ότι ήταν μεν παλιό το
καράβι, αλλά είχε γίνει τσίλικο, με τις επισκευές, ύψους ενός δισ., που του
είχε κάνει. Το πλήρωμα, ότι οι πάντες ­ πλοίαρχος, μηχανικοί, ναύτες ­ ήταν
ετοιμοπόλεμοι, αλλά δεν πρόλαβαν να δράσουν, όπως έπρεπε, γιατί το σκάφος, το
«σαράβαλο», βούλιαξε μέσα σε 5 λεπτά. Οι λιμενικοί, ότι επιθεώρησαν, με
σχολαστικότητα, το οχηματαγωγό και το βρήκαν απολύτως εντάξει. Και το
υπουργείο, ότι οι ένοχοι, οι υπεύθυνοι για την τραγωδία, «θα πληρώσουν
ακριβά», όσο ψηλά και αν βρίσκονται!

Τελικά, δηλαδή, γι’ αυτό το απίστευτο ναυάγιο, που βύθισε ολόκληρη την
Ελλάδα σε πένθος, την περασμένη Τρίτη, κανένας δεν φταίει! Ούτε ο
εφοπλιστής ούτε οι ναυτικοί ούτε οι λιμενικοί ούτε το κράτος! Φταίνε,
προφανώς, οι επιβάτες! Οι επιβάτες που πνίγηκαν, οι επιβάτες που κολύμπησαν με
τις ώρες μέσα στα παγωμένα νερά, ώσπου να φτάσουν στις ακτές της Πάρου, οι
επιβάτες που είδαν ­ κυριολεκτικά ­ τον Χάρο με τα μάτια τους!

Να ρωτήσω: πιστεύετε ότι ένα τέτοιο ναυάγιο, με τόσους νεκρούς, θα μπορούσε να
συμβεί, ποτέ, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Βρετανία ­ ακόμη και
στην Αλβανία; Θα μπορούσε, ποτέ, ένα ιταλικό, γαλλικό, ισπανικό κ.λπ.
επιβατηγό σκάφος να πέσει πάνω σε μια πασίγνωστη ξέρα, που, επιπλέον,
φωτίζεται από φάρο και βρίσκεται σε απόσταση μόλις 2.000 μέτρων από το
λιμάνι; Θα μπορούσε, ποτέ, σε ένα ξένο οχηματαγωγό να μην κατεβαίνουν οι
βάρκες, να μην υπάρχουν αξιόπιστα σωσίβια και να μη δίνεται, μέσα στο σκοτάδι
και τον πανικό, καμιά βοήθεια στους ανυπεράσπιστους και έντρομους ναυαγούς,
για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο; «Αυτή την ξέρα την βλέπουν και τυφλοί»,
έλεγε ένας επιβάτης σε αμερικανικό κανάλι. Για να προσθέσει: «Άλλωστε, απ’
αυτό το σημείο ο καπετάνιος πρέπει να ‘χει περάσει δεκάδες φορές…».

Άκουσα πολλά στην τηλεόραση για τον καπετάνιο, από διασωθέντες. Άκουσα,
δηλαδή, ότι την κρίσιμη ώρα αντί να βρίσκεται στο τιμόνι, παρακολουθούσε στο
Mega τον αγώνα του Παναθηναϊκού! Δεν ξέρω αν αληθεύουν αυτές οι καταγγελίες.
Εκείνο που ξέρω, όμως, είναι ότι όλοι μας, λίγο πολύ, σ’ αυτό τον τόπο, έχουμε
μάθει να μην κάνουμε τη δουλειά μας όπως πρέπει. Όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε
μάθει ότι «στην Ελλάδα, όλα γίνονται». Όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε
μάθει στον χαβαλέ και στα «στραβά μάτια». Και, βέβαια, στο ­ κάθε είδους ­
«λάδωμα». Για την άδεια… για τη μετάθεση, για το παρκάρισμα, για τον
διορισμό, για τα πάντα.

Έτσι μας μάθανε. Έτσι μας έμαθε το κράτος. Το χιλιομπαλωμένο ελληνικό κράτος,
που μπάζει από παντού. Και να μου το θυμηθείτε: θα περάσει καιρός. Και κάποια
στιγμή θα ανακαλύψουμε ότι και για τη θαλάσσια αυτή τραγωδία οι μόνοι που
«πλήρωσαν ακριβά» είναι οι νεκροί…