ΠΡΟΣΩΠΑ Οι νέοι, ελπίδα της Σερβίας

«Αυτή η νίκη είναι μια νίκη των νέων ανθρώπων», λέει η Νατάσα Κάντιτς · και
οι νέοι είναι η ελπίδα για μια νέα Σερβία.

Νατάσα Κάντιτς. Μερικοί Αλβανοί την έχουν αποκαλέσει «Σέρβα Σίντλερ»

Δικηγόρος, ιδρύτρια και διευθύντρια του Κέντρου Ανθρωπιστικού Δικαίου στο
Βελιγράδι, η Νατάσα Κάντιτς είναι η πρώτη που τιμήθηκε με το βραβείο του
Ιδρύματος Νόρθκοτ Πάρκινσον της Νέας Υόρκης που απονέμεται σε όσους
«επιδεικνύουν ιδιαίτερο θάρρος ως πολίτες, αντιστεκόμενοι στο κακό με μεγάλο
προσωπικό κίνδυνο». Το βράδυ της Τρίτης βρέθηκε στο Λονδίνο για να παραλάβει
το βραβείο και μίλησε στον Τζόναθαν Στηλ του «Γκάρντιαν» για τη νίκη των νέων
στις εκλογές που έγιναν στη χώρα της. «Για πρώτη φορά έχουμε νέους χωρίς
εθνικιστικές απόψεις», τόνισε η Κάντιτς. «Αντιπροσωπεύουν κάτι νέο,
ελπιδοφόρο, αθώο και δεν φέρουν το βάρος της ευθύνης για τα 10 τελευταία
χρόνια». Αλλά παρ’ όλη τη χαρά της, οι εξελίξεις την φοβίζουν: «Ο Μιλόσεβιτς
προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Είναι έκπληκτος, οργισμένος και φοβισμένος, και
μπορεί να χρησιμοποιήσει βία».

Πολύ πριν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, η Κάντιτς και η μικρή ομάδα της
επισκέπτονταν τακτικά το Κόσοβο συγκεντρώνοντας στοιχεία για παραβιάσεις των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη σερβική αστυνομία και τους Αλβανούς αντάρτες.
Τώρα διεξάγει εκστρατεία υπέρ των Αλβανών που κρατούνται στις σερβικές φυλακές
και υπέρ των Σέρβων του Κοσόβου που απήχθησαν από Αλβανούς μετά την είσοδο των
στρατευμάτων του ΝΑΤΟ. Μερικοί Αλβανοί την έχουν αποκαλέσει «Σέρβα Σίντλερ».
Σε μία περίπτωση, πέρυσι, στην κορύφωση των εθνικών εκκαθαρίσεων στο Κόσοβο,
πήγε με το αυτοκίνητό της στο Πρίζρεν για να διασώσει τη σύζυγο και το μικρό
γιο του Μπατόν Χατζίου, του διευθυντή της εφημερίδας «Κόχα Ντιτόρε» που ήταν
αγνοούμενος. Χρειαζόταν θάρρος για να το κάνει, το θάρρος για το οποίο
βραβεύτηκε και το οποίο ενέπνευσε την απάντησή της, τον περασμένο μήνα, προς
το γενικό επιτελείο του γιουγκοσλαβικού στρατού, που την κατηγόρησε ότι
υποστηρίζει την τρομοκρατία: «Δεν θα μείνω σιωπηλή για τη φρίκη στην οποία
έστειλαν οι στρατηγοί τους νεαρούς στρατιώτες στο Κόσοβο. Βλέπω ακόμη την
αγωνία στα πρόσωπα των 20χρονων, οι οποίοι έδιναν το συσσίτιό τους στις
Αλβανίδες του Κοσόβου και τα παιδιά τους που ο στρατός και η αστυνομία
έδιωχναν από τα σπίτια τους… νεαρούς στρατιώτες που παρακαλούσαν δακρυσμένοι
τους Αλβανούς αμάχους να δεχθούν την τροφή τους, να τους συγχωρήσουν, λέγοντάς
τους ότι το λάθος δεν είναι δικό τους, ότι τους διέταξαν να πάνε στο Κόσοβο,
ότι δεν ξέρουν πού τους πηγαίνουν… Νομίζετε πραγματικά ότι ο λαός της
Σερβίας πιστεύει πως πολεμήσατε εναντίον ενός εχθρού με σάρκα και οστά,
εκείνους που αποκαλείτε “εγκληματίες του ΝΑΤΟ” και κερδίσατε; Κάθε θύμα του
βομβαρδισμού εκείνου είναι και δικό σας θύμα».