[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό που συνέβη στην Πάρο. Η κυβέρνηση, διά του
πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου, τοποθετήθηκε ήδη: θα ριχθεί
άπλετο φως στις συνθήκες του ναυαγίου και θα αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν.
Α, ναι; Πολύ ωραία, θα περιμένουμε να δούμε αυτή την περίφημη απόδοση ευθυνών.
Το πώς δηλαδή θα την πληρώσουν και πάλι οι τελευταίοι τροχοί της άμαξας: ο
ναύτης που κρατούσε το πηδάλιο, κάτι δόκιμοι και ίσως και ο πλοίαρχος του
καραβιού. Έτσι γίνεται πάντα. Από την εποχή που ο Κατράκης υποδυόταν τον
εφοπλιστή στην ταινία «Κοινωνία ώρα μηδέν». Οι εφοπλιστές είναι στο
απυρόβλητο. Μονίμως. Ωσάν να μην φταίνε αυτοί που αγοράζουν σαπιοκάραβα και
μεταφέρουν με αυτά χιλιάδες ανυποψίαστους πολίτες. Ανυποψίαστους για τις
χαλασμένες μηχανές, τις ελλείψεις σε σωστικά μέσα, τις άδειες μπαταρίες, τα
κρυφά ρήγματα.

Όμως η δική τους ευθύνη είναι ελάχιστη μπροστά στις τεράστιες ευθύνες της
πολιτικής και συνδικαλιστικής ηγεσίας αυτού του τόπου, διαχρονικά, εδώ και 20
χρόνια. Της πολιτικής, γιατί οι άνθρωποί της δέχθηκαν το παράλογο αίτημα των
συνδικαλιστικών οργανώσεων των ναυτικών να εφαρμοσθεί ειδικά για το Αιγαίο
αυτό το περίφημο καμποτάζ! Και των συνδικαλιστών γιατί αδιαφορώντας για το
κοινό συμφέρον και προασπίζοντας τα στενά κλαδικά τους συμφέροντα, πίεσαν,
απείλησαν, εκβίασαν, και τελικά πέτυχαν την επιβολή του καμποτάζ. Την
απαγόρευση δηλαδή της δρομολόγησης ξένων πλοίων στις ακτοπλοϊκές γραμμές του
Αιγαίου. Στο όνομα, τάχα, της περιφρούρησης της ελληνικότητας των νησιών! Σιγά
μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Να μην δρομολογηθούν καινούργια, ασφαλή,
ανθρώπινα καράβια επεδίωκαν…

Έστησαν πανηγύρι οι πέντε – έξι εφοπλιστές που νέμονταν τις γραμμές. Και
ύστερα έστησε ο καθένας το δικό του «νομισματοκοπείο», με το οποίο έγιναν
δισεκατομμυριούχοι. Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Ιδιαίτερα το πώς κλείνουν τα
στόματα πολιτικών, συνδικαλιστών, εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης στα
νησιά, οργάνων της πολιτείας. Όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν μιλούσε. Για την
ανάγκη να αποσυρθούν τα σαπιοκάραβα. Έβλεπαν κι έκλειναν τα μάτια. Στο όνομα
του καμποτάζ. Αλήθεια, με τα 80 τόσα πτώματα που ξέρασε η θάλασσα, πώς
μπόρεσαν χθες βράδυ, και σήμερα και αύριο και τις επόμενες ημέρες, να κλείσουν
τα μάτια και να κοιμηθούν;