ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Λυκαβηττός σε φέτες…

Σε πόσες φέτες κόβεται ο Λυκαβηττός; Η Ακρόπολη;

Το ερώτημα θα είχε προεκτάσεις στη σφαίρα του σουρεαλιστικού αν δεν υπήρχε ένα
αντικειμενικό στοιχείο να του δώσει υπόσταση: αυτό που βλέπουν τα μάτια μας!

Αφήνοντας το βλέμμα να γλιστρήσει πάνω από την Ομόνοια, το εκκλησάκι του Άη
Γιώργη είναι μια καρτ ποστάλ. Την ώρα που οι ρόδες του αυτοκινήτου πατούν την
άσφαλτο της Αγίου Κωνσταντίνου αποκαλύπτεται η πιο χορταστική, από τις φέτες
της θέας, στην πόλη.

Ανεβαίνοντας προς το κέντρο, στη συμβολή της Ομήρου με τη Σταδίου, στην άκρη
του ματιού ξανά ο Λόφος του Λυκαβηττού. Αυτή τη φορά μια στενόμακρη πράσινη
εικόνα σαν ξυλάκι από πεύκο στην άνυδρη Αθήνα.

Το ίδιο και από την Αμερικής.

Στην αρχή της Αναπήρων Πολέμου ο ίδιος λόφος, ένας σκουροπράσινος μανδύας από
πυκνό βελούδο. Στα σκαλάκια της Ομήρου, αν γυρίσω την πλάτη βλέπω το άγαλμα
του Κολοκοτρώνη και πίσω του την υπέροχη Παλαιά Βουλή. Μοιάζει με παιχνίδι δύο
όψεων.

Μία ημέρα χωρίς νέφος, πριν από πολλά χρόνια, είδα την Ακρόπολη στην άκρη της
Πατησίων και μου κόπηκε η ανάσα από την ομορφιά…

Σιγά σιγά έγινε αγαπημένη συνήθεια να χορταίνω την όραση καταπίνοντας τις
αγαπημένες μου φέτες της θέας. Το βλέμμα εξασκήθηκε να τις ψάχνει ακόμα και
στα πιο άσχετα δρομάκια. Μερικές φορές δεν υπάρχει καν θέα! Είναι απλώς μια
χαραμάδα ουρανού που μπορεί να έχει σύννεφα, ήλιο, αστέρια ή φεγγάρι.

Σαν χαραμάδα αισιοδοξίας που χορταίνει την κουρασμένη όραση.

Μ’ έναν όρο: σου αποκαλύπτεται μόνο αν σηκώσεις το βλέμμα ψηλά και μακριά από
το έδαφος και τα σκουπίδια, χωρίς μαύρα γυαλιά ούτε και παρωπίδες… Και σε
αποζημιώνει για όλο το γκρίζο της «θέας» που προσφέρεται απλόχερα και χωρίς
κόπο παντού…