[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στα τελευταία του, ο Μακιαβέλι βρίσκεται ξαπλωμένος στο κρεβάτι και με το ζόρι
ανασαίνει. Οι συγγενείς του βλέποντας πως ο θάνατος δεν είναι μακριά φωνάζουν
έναν παπά να τον μεταλάβει. Ο ιερωμένος σκύβει πάνω από το προσκέφαλο του
συγγραφέα του «Ηγεμόνα» και αρχίζει να διαβάζει περικοπές από τη Βίβλο.
Επειδή, όμως, γίνεται γρήγορα αντιληπτό ότι ο Μακιαβέλι πνέει τα λοίσθια, ο
ιερέας αποφασίζει να επιταχύνει τη διαδικασία. Γυρνάει προς τον άρρωστο και
του λέει με επιτακτικό ύφος: «Απαρνήσου τον Σατανά». Ο Μακιαβέλι δεν αντιδρά.
«Απαρνήσου τον Σατανά», επαναλαμβάνει δυνατά ο ιερέας. Ο Μακιαβέλι και πάλι
δεν αντιδρά. Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα όμως κάνει νόημα στον ιεράρχη να
πλησιάσει. «Άγιε πατέρα», του λέει με τρεμάμενη φωνή, «στην κατάστασή μου δεν
νομίζετε ότι είναι λάθος να κάνω κι άλλους εχθρούς;».

Η ιστορία, η οποία είναι μία από τις αγαπημένες αφηγήσεις των πολιτικών στην
Ουάσιγκτον, θέλει φυσικά να δείξει ότι η οικοδόμηση συμμαχιών έχει τεράστια
σημασία σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων. Και είναι ιδιαίτερα επίκαιρη με την
εξέλιξη που έχει σημειωθεί στο θέμα των ταυτοτήτων.

Έχουν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τότε που ο Πρωθυπουργός έκανε γνωστή στη
Βουλή την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την αναγραφή του θρησκεύματος
από το δελτίο ταυτότητας. Και παρά το εξάμηνο αυτό, παρά τις εξηγήσεις της
κυβέρνησης για τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό στις σχέσεις κράτους-πολίτη, παρά
τις παρατηρήσεις της επιτροπής Δαφέρμου για τα προβλήματα ανισότητας που
δημιουργεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, η κοινή γνώμη
εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό και καχυποψία την
απόφαση του Πρωθυπουργού.

Μάλιστα στην τελευταία δημοσκόπηση της V-PRC τρεις στους τέσσερις Έλληνες
τάσσονται υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ενώ η
πλειοψηφία των ερωτηθέντων δηλώνουν πιθανό να συμμετάσχουν στο «δημοψήφισμα»
της Εκκλησίας.

Τι δείχνει αυτή η δημοσκόπηση, αλλά και οι αντίστοιχες άλλων εταιρειών; Ότι η
κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να πείσει τον λαό ­ ούτε καν τους ψηφοφόρους του
ΠΑΣΟΚ ­ για τη σοφία του νέου μέτρου. Ότι δηλαδή η επικοινωνιακή πολιτική της
κυβέρνησης ­ εάν υπήρξε τέτοιου είδους προσέγγιση στο θέμα των ταυτοτήτων ­
δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα. Κι ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα δεν
αποκλείεται σε λίγους μήνες η κυβέρνηση να βρεθεί αντιμέτωπη με μερικά
εκατομμύρια υπογραφές πολιτών, οι οποίοι θα ζητούν τη διενέργεια
δημοψηφίσματος για το ζήτημα των ταυτοτήτων.

Και τι ουσία θα έχουν τότε οι αυτονόητες ­ πλην αλαζονικές ­ δηλώσεις ότι
υπεύθυνη για τους νόμους της χώρας είναι η κυβέρνηση και κανείς άλλος;