ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μαύρο είναι όμορφο

Τους έβλεπα ξανά, τις τελευταίες ημέρες, ν’ αγωνίζονται, στα τηλεοπτικά
αφιερώματα για τις Ολυμπιάδες του περασμένου αιώνα. Τους παρακολουθούσα να
τρέχουν και να πηδούν στον στίβο, αδιαφιλονίκητοι κυρίαρχοι. Ψηλοί και
καλοχτισμένοι ή κοντοί αλλά με ανεξάντλητο κουράγιο και θέληση. Μαύροι αθλητές
και αθλήτριες που αλώνιζαν, αγωνιούσαν, πανηγύριζαν, δάκρυζαν και σκόρπιζαν
ρίγη στις κερκίδες των κατάμεστων Ολυμπιακών Σταδίων και στα εκατομμύρια των
τηλεθεατών. Αμερικανοί φανερά προπονημένοι πλουσιοπάροχα, Τζαμαϊκανοί,
Αιθίοπες, Κενυάτες ­ άλλα πρόσωπα, σκαμμένα, συγκινητικά ­ το Τρινιντάν και
Τομπάγκο ήταν κι αυτό εκεί, όπως εκεί ήταν και οι μαύροι αθλητές της Γαλλίας
και της Βρετανίας. Από τον Αμπέμπε, ως τον Καρλ Λούις και τον Μάικλ Τζόνσον,
από την πρόωρα χαμένη Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόουνς ως την Ότι. Θυμόμουν πότε
πρωτάκουσα το σύνθημα «Black is beautiful». Ήταν τότε που οι σημερινοί αθλητές
ήταν αγέννητοι, δικτατορία είχαμε, οι «Μαύροι Πάνθηρες» αγωνίζονταν σφίγγοντας
τα δόντια, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε δολοφονηθεί, η Άντζελα Ντέιβις με τα
αφρολούκ μαλλιά οδηγείτο στη φυλακή μετά την αιματηρή εξέγερση στις φυλακές
της Άττικα, στο Κεντ του Οχάιο η εθνοφρουρά πυροβολούσε τους φοιτητές. Όλα σαν
ταινία – χρονικό, στην τηλεόραση μπροστά, όπου ο πρώτος μαύρος Νοτιοαφρικανός,
ανθρακωρύχος στο επάγγελμα, στεφόταν, στην Ατλάντα χρυσός Ολυμπιονίκης στον
μαραθώνιο. Και πάλι την Παρασκευή τους είδα να μπαίνουν στο Στάδιο του Σίδνεϊ.
Χαμογέλασα και είπα ψιθυριστά «το μαύρο είναι όμορφο». Κι ο Τζέσε Όουενς,
αυτός κι αν χαμογελούσε.