ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τελικά οι μεγάλοι τραβούν τα ζόρια

Καλά ήταν. Επί είκοσι – είκοσι πέντε μέρες δεν είχαμε άλλο μέλημα από το τι θα
φάμε, τι θα πιούμε…, εάν θα κάνουμε και το απόγευμα μπάνιο, εάν και πότε θα
πάμε για ψάρεμα. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα το σκηνικό αλλάζει. Όπως όλα τα
ωραία πράγματα, έτσι και οι διακοπές έφτασαν γρήγορα στο τέλος τους. Από τη
Δευτέρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Και ενώ ακόμη βρίσκεσαι στην
ακρογιαλιά, το μυαλό σου γεμίζει από πλυντήρια να δουλεύουν, σκούπες που
βγάζουν σπίθες, εφόδους στα σούπερ μάρκετ. Αλλά ο μεγάλος βραχνάς είναι άλλος.
Ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Γιαννάκης, η Νεφέλη και ο Μήτσος αρχίζουν σχολείο.
Ποια δασκάλα θα έχουν; Τι τσάντες θα αγοράσουν; Πότε θα γίνει η συγκέντρωση
γνωριμίας παιδιών και δασκάλων; Θα κάνει και αγγλικά και γαλλικά εκτός
σχολείου; Να αρχίσει φέτος ή του χρόνου; Θα συνεχίσει τα μαθήματα πιάνου ή
μήπως οι γονείς το πήραν απόφαση πως το παιδί δεν έχει ταλέντο Μότσαρτ; Μόνο
το Νικόλα βλέπω έτοιμο για την Πρώτη Δημοτικού. Ξέρει να διαβάζει ακόμη κι
εφημερίδα. Η μαμά του φρόντισε να ξεκουράσει τις δασκάλες του. Εμείς οι
υπόλοιποι και να προλαβαίναμε δε θα το κάναμε. Λέτε να ‘μαστε αδιάφοροι; Κακοί
γονείς; Παρηγοριά μας η Βασιάννα. Διέψευσε την αγωνία της μαμάς της που πριν
από έντεκα χρόνια πίστεψε για μια στιγμή πως το παιδί δε θα μάθει να διαβάζει.
Και να διαβάζει έμαθε, και μαθήτρια του 20 έγινε, και τις διακοπές της έκανε,
και εξακολουθεί να απολαμβάνει. Ας τις ολοκληρώσουμε κι εμείς, λοιπόν, χωρίς
πρόωρες αγωνίες του είδους. Με τις ευχές για Καλό Χειμώνα, κυρίως στους
μεγάλους. Γιατί, τελικά, αυτοί τραβούν τα ζόρια.