Τους παρακολουθούσαν δορυφορικά

Μάρτιος 2000. Στον νέο μόλο Δραπετσώνας βρίσκεται αραγμένο το πλοίο
“Ακτίς”. Το φορτηγό πλοίο (μπαλκάριερ) ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Μαύρη
Θάλασσα, στη Μεσόγειο, στην Αφρική και στη συνέχεια στη Βενεζουέλα.

Στο ναυλοσύμφωνο του πλοίου είναι σημειωμένο το λιμάνι Πουέρτο Ορντάζ, που
βρίσκεται στον πλωτό ποταμό Ορινόκο, γνωστό παγκοσμίως για τα πιράνχας και για
τα ταχύπλοα που πετάγονται τη νύχτα από τη ζούγκλα της γειτονικής Κολομβίας
μεταφέροντας φορτία κοκαΐνης.

Με δεμένα τα σχοινιά στους κάβους της Δραπετσώνας, το φορτηγό πλοίο, αφού
επισκευάζεται, στη συνέχεια μεταβαπτίζεται σε “Souerte 1”. Τα συνεργεία
δουλεύουν πυρετωδώς στο καράβι, όταν κλιμάκιο του Λιμενικού Σώματος
πραγματοποιεί έλεγχο ρουτίνας στο “Souerte 1”. Οι αξιωματικοί του Λιμενικού
ζητούν να δουν τα ναυτικά φυλλάδια και τα πιστοποιητικά ναυσιπλοΐας του
πλοίου. Αυτή ήταν η πρόφαση… Στην πραγματικότητα ήθελαν να τοποθετήσουν
κρυφά έναν ειδικό πομπό, με τον οποίο θα παρακολουθούσαν, μέσω δορυφόρου, την
κάθε κίνηση του πλοίου!

Οι πληροφορίες τις οποίες είχαν οι ελληνικές διωκτικές αρχές από την Υπηρεσία
Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ, της DEA, μιλούσαν για ελληνοκολομβιανή σπείρα που
οργανώνει μεταφορές μεγάλων ποσοτήτων κοκαΐνης με πλοία, από τη Νότια Αμερική
προς την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ένα από τα πλοία αυτά που, κατά τις πληροφορίες
των διωκτικών αρχών, θα μετέφερε φορτίο τεσσάρων τόνων κοκαΐνης από τη
Βενεζουέλα ήταν και το “Souerte 1”.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη δράση του ελληνοκολομβιανού καρτέλ είχε μόλις
αρχίσει. Εκτός από τον ειδικό πομπό, με τον οποίο μέσω του Παγκόσμιου
Δορυφορικού Συστήματος Εντοπισμού Στίγματος το “Souerte 1” έδινε ανά πάσα
στιγμή τη θέση και την πορεία του, οι αρχές της Δίωξης Ναρκωτικών της χώρας
μας (ΕΛ.ΑΣ., ΣΔΟΕ, Λιμενικό), σε συνεργασία με τις συναρμόδιες υπηρεσίες των
ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Βενεζουέλα και της Ιταλίας είχαν στήσει ένα παγκόσμιο
δίκτυο παρακολούθησης κάθε μέλους του ελληνοκολομβιανού καρτέλ. Μάλιστα, για
τον καλύτερο συντονισμό τους, πραγματοποίησαν τέσσερις συσκέψεις, σε επίπεδο
υψηλών υπηρεσιακών παραγόντων στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στη Βενεζουέλα και στην
Ιταλία.

Οι πληροφορίες και τα στοιχεία που έφταναν στα κέντρα των διωκτικών υπηρεσιών,
από τις πολυάριθμες παρακολουθήσεις των βαρόνων της κοκαΐνης, ήταν αρκετά για
να τους θέσουν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Προείχε όμως η πλήρης εξάρθρωση του
διεθνούς κυκλώματος, κάτι που θα ήταν εφικτό μόνο με τον εντοπισμό του
θανατηφόρου φορτίου στα αμπάρια του πλοίου. Όλα τα δεδομένα οδηγούσαν στον
Ορινόκο, στον ποταμό που το καρτέλ της Μποκοτά χρησιμοποιεί τα τελευταία
χρόνια ως πλωτή οδό για τη μεταφορά της κοκαΐνης στον Ατλαντικό.

Το φορτηγό πλοίο είχε αγορασθεί έναντι 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων από τον
53χρονο επιχειρηματία Ηλία Λαιμό, κάτοικο του Μιλάνου, και τον 42χρονο
συνεργάτη του Φίλιππο Μακρή, κάτοικο Βουλιαγμένης. Τα χρήματα δόθηκαν από τους
Κολομβιανούς βαρόνους της κοκαΐνης Louis Navia και Ivan De La Vega. Η εταιρεία
που ίδρυσαν οι Έλληνες συνεργάτες τους για τη διαχείριση του φορτηγού πλοίου
ήταν η Callisti Maritime και στεγαζόταν στην οδό Φίλωνος 61-65 στον Πειραιά.

Παραπλανητική πορεία

Το “Souerte 1” θα φόρτωνε σιδηρομετάλλευμα από το λιμάνι του Πουέρτο Ορντάζ,
του Ορινόκο. Οι μήνες περνούσαν, αλλά το φορτηγό πλοίο δεν έπλεε προς τη
Βενεζουέλα ούτε καν προς την Αμερική. Στην αρχή κατευθύνθηκε προς τη Μαύρη
Θάλασσα, στο λιμάνι της Οδησσού και στη συνέχεια στη Μεσόγειο. Το “Souerte 1”
δεν έλεγε να βγει από τα στενά του Γιβραλτάρ. Η πίστη των επιτελικών στελεχών
των διωκτικών αρχών για την αξιοπιστία των πληροφοριών τους, δοκιμάζεται. Μαζί
και τα νεύρα τους.

Έπρεπε να έρθει ο Ιούλιος για να αισθανθούν καλύτερα. Το φορτηγό πλοίο έπλευσε
προς τα λιμάνια αρχικώς του Ντακάρ και στη συνέχεια του Αμπιτζάν που
βρίσκονται στις δυτικές ακτές της Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά η Βενεζουέλα ήταν
ακόμη πολύ μακριά. Αρχές Αυγούστου ο ειδικός πομπός, που έδινε το στίγμα,
ακόμη και την ταχύτητα του πλοίου, έδειξε αλλαγή ρότας. Το “Souerte 1” έπλεε
επιτέλους προς τη Βενεζουέλα.

Έπειτα από λίγες ημέρες το φορτηγό πλοίο αποκαλύφθηκε. Αφού διέσχισε το δέλτα
του Ορινόκο, χάθηκε στα βάθη του πλωτού ποταμού. Κάποια στιγμή δένει τους
κάβους, στο λιμάνι Πόρτο Ορντάζ και φορτώνει σιδηρομετάλλευμα με κατεύθυνση
την Ευρώπη. Κατά μήκος του ποταμού, μέσα στη ζούγκλα της Βενεζουέλα, δυνάμεις
της Εθνοφυλακής επιτηρούν διακριτικά το πλοίο. Όταν στο Πόρτο Ορντάζ
διαπιστώνουν ότι οι υπεύθυνοι του καραβιού αλλάζουν αστραπιαία το ουκρανικής
καταγωγής πλήρωμα του πλοίου με έμπιστους και σχετιζόμενους με τους
Κολομβιανούς προμηθευτές, ετοιμάζονται να επέμβουν. Χάρη στην έγκαιρη
παρέμβαση των Ελλήνων και των Αμερικανών της Δίωξης Ναρκωτικών, που βρίσκονται
στη Βενεζουέλα, αυτό αποφεύγεται την τελευταία στιγμή.

Η δικαίωση

Για την ενέργεια τους αυτή θα δικαιωθούν λίγες ημέρες αργότερα. Ξημερώματα της
14ης Αυγούστου, το “Souerte 1” ενώ έπλεε στο δέλτα του Ορινόκο, κάνει “αρόδο”.

Ο Φιλιππινέζος πλοίαρχος Nestor Souerte, που είχε αναλάβει από το Πόρτο Ορντάζ
τον έλεγχο του σκάφους (το επώνυμο τού δόθηκε στο πλοίο!), σβήνει τις μηχανές.

Το σήμα που στέλνει ο δορυφόρος ακινητοποιείται. Αυτό ήταν το έναυσμα για την
έφοδο της ακτοφυλακής της Βενεζουέλα. Το προσεγγίζει ένα ταχύπλοο του
κολομβιανού καρτέλ, το οποίο κουβαλούσε 4 τόνους κοκαΐνης. Τότε επεμβαίνουν οι
δυνάμεις της ακτοφυλακής της Βενεζουέλας.

Ακολουθεί καταδίωξη. Το ταχύπλοο χάνεται προς στιγμήν. Το φορτίο βρίσκεται
όμως σε μια από της νησίδες του ποταμού. Δύο ημέρες αργότερα συλλαμβάνονται
όλα τα μέλη του κολομβιανού καρτέλ, ενώ ανακαλύπτονται ακόμη τέσσερις τόνοι
που θα φορτώνονταν στο “Souerte1”.