Η μετοχή σας προωθείται…

Ένας απλός περιηγητής της ελληνικής επαρχίας, με αφορμή τις διακοπές του
καλοκαιριού, δυο απλά προβλήματα θα μπορούσε να διαπιστώσει απ’ άκρου εις
άκρον της ελληνικής επικράτειας: το πρώτο τα κινητά (που δεν πιάναν απ’ όλα τα
κορφοβούνια και τις παραλίες) και το δεύτερο οι εγκλωβισμένοι του
Χρηματιστηρίου.

Ας αρχίσουμε από τους δεύτερους. Μιλάμε φυσικά για την τάξη εκείνων που μπήκαν
στο χρηματιστήριο τον περασμένο χρόνο, με ένα, δύο, τρία, πέντε το πολύ
εκατομμύρια δραχμές.

Κι αυτή είναι η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων της επαρχίας. Όταν οι ΕΛΔΕ
είχαν υποκαταστήσει τα παραδοσιακά καφενεία όπου η πρέφα και η ξερή
αποτελούσαν τη μόνη επαφή με τον ήπιο τζόγο.

(Διότι υπάρχουν και τα κουμαρτζίδικα, αλλά γι’ αυτά δεν μιλάμε). Οι άνθρωποι
αυτοί λοιπόν που χάσαν πάνω από τη μισή τους αποταμίευση δεν είναι
διατεθειμένοι ακόμα να βγουν. Περιμένουν. Και πολύ φοβούνται ότι θα περιμένουν
για πολύ ακόμα αν κανένα έκτακτο περιστατικό δεν τους εξαναγκάσει να «διώξουν»
τις μετοχές όσο όσο.

«Εγώ δεν έχασα παρά τα κέρδη μου», λέει ο ένας. «Τυχερός ήμουν. Πέρυσι, τέτοια
εποχή, πήγαινα στις ελιές, κι ο νους μου ήταν στο χρηματιστήριο. Πού κέφι να
μαζέψω τον καρπό! Έλεγα έναν μήνα δουλειά εδώ στα λιόδεντρα και τι θα κερδίσω;
Με μια έξυπνη κίνηση στον Ναό, θα βγάλω τα οκταπλάσια. Κι άφηνα τον γάμο να
πάω για τα… πουρνάρια.

Στο σπίτι μου είχα γίνει αγνώριστος. Τα παιδιά μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν
γιατί το κέφι μου ανεβοκατέβαινε σαν… τις μετοχές. Όταν πήγαιναν καλά οι
μετοχές μου ήμουν ευδιάθετος, χαμογελαστός, έπαιζα με τα παιδιά, ήμουν
τρυφερός με τη γυναίκα μου. Αν οι μετοχές παίρναν βουτιά, καλύτερα να μη με
πλησίαζε άνθρωπος.

Χαράμισα δυο χρόνια από τη ζωή μου για να καταλάβω κάτι πολύ απλό: ότι τα
λεφτά δεν είναι ελιές, που τις μαζεύεις, κάθε χρόνο, κι άλλοτε η σοδειά είναι
καλή, άλλοτε όχι. Τα λεφτά δεν κυκλοφορούν αδέσποτα. Όσοι τάχουν τ’
αυγατίζουν. Όσοι δεν τα έχουν, χάνουν κι αυτά που ξοδεύουν για να τ’
αποκτήσουν.

Γι’ αυτό τώρα τους καλοκαιρινούς μήνες δουλεύω νυκτοφύλακας για ν’ αναπληρώσω
τα χαμένα».

­ «Φταίει ο Πρωθυπουργός», λέει ένας βενζινάς αγανακτισμένος. «Πέρυσι τέτοια
εποχή είπε στον λόγο του στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης ότι “και το
Χρηματιστήριο θα πάει καλά”. Τον πίστεψε ο κόσμος. Γιατί ό,τι λέει το κάνει.
Κι έβαλα κι εγώ τις οικονομίες μου μιας ζωής, δες αυτά τα ροζιασμένα χέρια,
κάλους βγάλαν από τη δουλειά, και τα έχασα».

­ «Το ίδιο κι οι μικροσυνταξιούχοι», συμπληρώνει ένας περαστικός που σταμάτησε
στο βενζινάδικο για να βάλει βενζίνη. «Πιστέψαν τον Γιάννο και βάλαν κι αυτοί
τις οικονομίες τους στο Χρηματιστήριο για να μην τις ξαναδούν».

Οι εγκλωβισμένοι νιώθουν πως τους στήσαν μια φάκα (παγίδα) όπου πιάστηκαν όπως
τα ποντίκια που λιμπίζονται το τυρί. Κι όποιος περιόδευσε φέτος στην επαρχία,
θα διαπίστωσε πως εκείνο το λίγο χρήμα που υπήρχε διαθέσιμο στα νοικοκυριά,
για την ταβέρνα, για την οικογενειακή έξοδο, για το μικρό ταξίδι, λείπει. Κι
αυτό φαίνεται απ’ όλη την κίνηση της παραθεριστικής αγοράς. Δεν λείπει το
χρήμα για τη βενζίνη, αλλά για το λαδάκι της μηχανής.

Το άλλο πρόβλημα, τα κινητά τηλέφωνα όλων των εταιρειών. «Κώστα, δεν σε
πιάνω». ­ «Ελένη, μ’ ακούς; Το σήμα χάνεται». ­ «Πού είστε;». «Στο χωριό. Αλλά
δεν πιάνει πάντα. Κάτω από τον πλάτανο δεν έχει σήμα». ­ «Ξέρω, βγες στη
στροφή. Εκεί στην εκκλησία. Στη δεξιά πάνω γωνιά του νεκροταφείου πιάνει». ­
«Μα στους πεθαμένους θα πάω;». ­ «Έλα, μεγάλε. Πού είστε; Σε χάνω. Περνάω το
Ρίο. Δεν σ’ ακούω». Ύστερα από λίγο: «Τώρα σ’ έπιασα. Αλλά εσύ δεν μ’ ακούς;
Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;». ­ «Δεν βάλαν ακόμα εδώ αντένα οι πούστηδες. Μαμά,
φτάσαμε. Είμαστε όλοι καλά». ­ «Εσύ είσαι, Γιώργο; Χρόνια πολλά για τη Μαρία.
Πώς; Βρε, γαμώτο, χάθηκες πάλι. Ναι είναι η στροφή».

Όλη η Ελλάδα κρεμασμένη στα κινητά με ακίνητη τη διάθεση για καλοπέραση. Όλη η
Ελλάδα μ’ ένα κινητό γαρίφαλο στ’ αυτί. Ενώ των ακινήτων μεγαλώνει η αξία, των
κινητών οι ταρίφες πέφτουν… Από την εποχή του Εμφυλίου οι οροσειρές, οι
χαράδρες, οι βουνοπλαγιές, τα ακρογιάλια είχαν να ακούσουν τέτοιο βρισίδι. Και
θυμόμουν εκείνο το προφητικό σκίτσο του ΚΥΡ πριν από πολλά χρόνια: μέσα από
τον νιόσκαφτο λάκο χτυπούσε το κινητό του νεκρού. Το είχαν θάψει, κατά λάθος,
μαζί του.