ΠΡΟΣΩΠΑ «Τουλάχιστον να μείνουμε όρθιοι»

Αφού όλοι επηρεάζονται από κάποιους, γιατί εσύ να μην επηρεαστείς από τους
καλύτερους; Έτσι, ο Καρλ Ουώλιντζερ επέλεξε τους Μπητλς και τον Ντύλαν, αλλά
και τον Ράσελ και τον Βιτγκενστάιν.

Καρλ Ουώλιντζερ. «Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην μπορείς να πεις τίποτα»

Δεν είναι πολλοί οι μουσικοί που μιλούν στις συνεντεύξεις τους για τον
Λούντβιχ Βιτγκενστάιν ούτε πολλά τα συγκροτήματα που στη διεύθυνσή τους στο
Ίντερνετ (www. kamome.or. jp/koji/index. htm) έχουν σελίδα για τον Μπέρτραντ
Ράσελ. Αλλά, πάλι, ο Καρλ Ουώλιντζερ δεν είναι συνηθισμένος μουσικός.
Δημιουργεί δίσκους κάθε τρία-τέσσερα χρόνια σχεδόν εντελώς μόνος, αλλά επέλεξε
για να τους κυκλοφορεί ένα όνομα «συγκροτήματος», τους World Party. Και το
Goodbye Jumbo είχε χαιρετιστεί από πολλούς, το 1990, ως ένα από τα καλύτερα
άλμπουμ της δεκαετίας.

Ακολούθησε το 1993 το Bang, εξίσου επιτυχημένο, και το 1997 το Egyptology, που
έγινε λιγότερο καλά δεκτό. Το επόμενο, το Dumbing Up, κυκλοφόρησε αυτόν τον
μήνα και ο Μαρκ Έντουαρντς των «Τάιμς» το χαρακτηρίζει «ίσως το καλύτερο μετά
το Goodbye Jumbo». Καθώς, μάλιστα, απελευθερώθηκε από το συμβόλαιό του με μια
θυγατρική της ΕΜΙ, το Dumbing Up κυκλοφορεί από τη δική του εταιρεία, την
Seaview. Ο Ουώλιντζερ λέει πως η σχέση του με τα στελέχη των μεγάλων
δισκογραφικών εταιρειών θυμίζει μια σκηνή από την Καζαμπλάνκα: «Ο Πήτερ Λόρι
λέει στον Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, “Δεν με συμπαθείς και πολύ, έτσι δεν είναι, Ρικ;”,
και ο Μπόγκαρτ λέει, “Αν έμπαινα στον κόπο να σε σκεφτώ, πιθανόν να ήταν
έτσι”. Συνοψίζει τέλεια τη στάση μου απέναντι στους τύπους αυτούς. Εκείνο που
σκέφτονταν συνέχεια ήταν, “Πώς να κάνουμε τους Ουώρλντ Πάρτυ πιο σέξι; ” κι
εγώ σκεφτόμουν, “γιατί να μην βάλουμε ένα λουλούδι σε κάθε αντίτυπο του
άλμπουμ και να πηγαίνει κάποιος στα δισκοπωλεία να τα ποτίζει;”».

Ο Ουώλιντζερ δεν έχει αυταπάτες για την υποδοχή που θα τύχουν τα καινούργια
τραγούδια του ­ ανάμεσά τους ένα για την κρίση στο Κόσοβο, ένα άλλο για
τραγωδίες που βλέπουμε στις τηλεοπτικές ειδήσεις. «Θα πουν, μουσικοί, τι
ξέρουν αυτοί; Στο τέλος κάθε περιπέτειας του Αστερίξ, δένουν τον βάρδο και τον
κρεμάνε ανάποδα από ένα δένδρο, ενώ όλοι οι πολεμιστές ­ όλοι οι σοβαροί
άνθρωποι ­ κάνουν ένα πρώτης τάξεως τσιμπούσι. Πάντα έτσι συμβαίνει. Αυτό
συνέβη με τον Λένον και την αμερικανική κυβέρνηση. Ήθελαν να τον κρεμάσουν
ανάποδα από ένα δένδρο και εκείνοι να συνεχίσουν τις δουλειές τους. “Εσύ,
είσαι απλώς ένας μουσικός, εμείς είμαστε οι μάγκες που γ… και δέρνουμε”».
«Σήμερα», προσθέτει, «έχουμε φτάσει σχεδόν σε σημείο να μην μπορείς να πεις
τίποτα… Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μείνουμε όρθιοι, να μη μας κρεμάσουν
κι εμάς ανάποδα».