ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι αναμνήσεις του καλοκαιριού

Γράφεις καλύτερα στην εξοχή; με ρώτησε ο Πάνος. Ε, όχι βέβαια. Ούτε να
σκέπτομαι περί δουλειάς θέλω, όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, νομίζω. Από
ένα πράγμα, ωστόσο, δεν μπορώ να αποκοπώ. Από την επικοινωνία με τους
ανθρώπους που περνάω τους υπόλοιπους έντεκα μήνες του χρόνου. Θέλω να ξέρω πού
βρίσκονται, εάν ξεκουράζονται, εάν απολαμβάνουν το ταξίδι τους και τις
διακοπές τους. Θα περνούσα καλύτερα αν ­ ακόμη και τον δωδέκατο μήνα του
χρόνου ­ ήμασταν μαζί, μοιραζόμασταν τα παιχνίδια στη θάλασσα, τις βραδινές
κραιπάλες, τις εκδρομές. Η γνωστή, καλή παρέα, εξασφαλίζει το ελάχιστο
ευχάριστων διακοπών. Όποια προσπάθεια φυγής από τα δοκιμασμένα και σίγουρα,
εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο. Άσε που και η απλή συνεννόηση ­ π.χ. τι ώρα θα φάμε,
τι ώρα θα κολυμπήσουμε ­ είναι τύχη. Μία τύχη ωστόσο που αν σου χαμογελάσει
αξίζει τον κόπο. Καινούργια πρόσωπα, νέες συνήθειες, όχι πολύ μακρινές απ’ τις
δικές σου. Ανταλλαγή εμπειριών, σκέψεων και προβληματισμών κάτω από τη σκιά
μιας καλαμοσκεπής. Και μία πίκρα τη στιγμή του αποχαιρετισμού. Αδιευκρίνιστη η
αιτία της. Η ανταλλαγή τηλεφώνων και η υπόσχεση χειμερινών συναντήσεων συνήθως
λησμονείται ­ αν όχι αμέσως μετά τους αποχαιρετισμούς ­ οπωσδήποτε μετά την
επιστροφή στην καθημερινότητα. Όπως και να’ χει πάντως, είναι μια καλή
εμπειρία που ας ευχόμαστε κάθε χρόνο να είναι και καλύτερη. Για να έχουν κι
αυτά τα «νέα» πρόσωπα μια θέση στις διηγήσεις των αναμνήσεων του καλοκαιριού.