Ίωση θερινής νυκτός

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναξιοπρεπές από μια καλοκαιρινή ίωση. Τίποτα πιο
γελοίο, πιο βλακώδες, από αυτό το αίσχος, αυτό το ξερατό ­ συγγνώμη κιόλας ­
που σου προκύπτει ξαφνικά Αύγουστο μήνα.

Τον χειμώνα η ίωση έχει μια λογική. Μια αξιοπιστία, ένα κύρος, ένα πρεστίζ,
τέλος πάντων. Πάει πακέτο με το κρύο, τον ψόφο, το βαρομετρικό, τη βροχή, την
καταιγίδα. Αν δεν αρρωστήσεις Γενάρη μήνα, να το χαρείς, να το γλεντήσεις, να
το ρίξεις έξω ­ πότε θα αρρωστήσεις; Αύγουστο;

Αύγουστο. Κανονικά. Μες στη χαρά της Μεγαλόχαρης. Έξω ο ήλιος λάμπει, οι
θερμοκρασίες στα ύψη, ο κόσμος πλατσουρίζει σε μολυσμένες ακτές. Κι εσύ ο
άχρηστος ο άνθρωπος, ο γκαντέμης, η γκίνια με τη σομόν παντόφλα, σηκώνεσαι ένα
πρωί, αλλού ο παπάς, αλλού τα ράσα του.

Στην αρχή, δεν το πιστεύεις. Το αρνείσαι. Το αντιπαρέρχεσαι. Λες «δεν μου
συμβαίνει εμένα αυτό». Σηκώνεσαι από το κρεβάτι με αποφασιστικότητα και
ευγενές φρόνημα. Πας μέχρι το μπάνιο να πλύνεις όποιο δόντι σου βρίσκεται
πρόχειρο.

Μέχρι να πιάσεις νιπτήρα, σαν να έχεις διασχίσει τον Αμαζόνιο ποδαράτο. Η
πλήρης εξόντωση. Η απόλυτη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τι το ‘θελες
το δόντι το απαστράπτον; Δεν τα άφηνες και τα τριάντα δύο να σαπίσουν, πάει
στο διάολο;

Κι άντε τώρα να πάρεις τον δρόμο της επιστροφής. Από νιπτήρα, πίσω
κρεβατοκάμαρα. Αρπάζεσαι από πόρτες και κουφώματα, τοίχο – τοίχο και
γωνιά-γωνιά, σωριάζεσαι στον διάδρομο, σηκώνεσαι, συνεχίζεις, προχωράς,
ξαναπέφτεις, όλα γυρίζουν. Κι όταν πια φτάσεις στον προορισμό σου, σου έρχεται
να βγάλεις την ελληνική σημαία και να την καρφώσεις στο πανωσέντονο. Ότι και
καλά, την κατέκτησες την απάτητη κορυφή τώρα εσύ.

Όλα τα έξοχα τα αισθάνεσαι. Τα αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ στο πετσί σου.
Τα κόκαλά σου πονάνε. Πόσα κόκαλα διαθέτει ο άνθρωπος; Όλα ανεξαιρέτως σφάζουν
και μαχαιρώνουν. Ούτε ένα δεν κρατάει τις αποστάσεις του.

Καπάκι, αρχίζει το συνάχι. Η μύτη σιντριβάνι. Πίδακες από παντού, γάργαρα
νερά, μια φαντασμαγορία, ένα υπερθέαμα. Η ακατάσχετη καταρροή. Στην αρχή, το
πας κομψά. Όταν οι τρίτοι είναι παρόντες, αντιμετωπίζεις την κατάσταση με
αβρότατα ροζ χαρτομάντιλα. Όταν οι παρόντες ­ επιτέλους ­ γίνονται απόντες
πλακώνεις το ρολό υγείας, του δίνεις και καταλαβαίνει. Διότι δεν υπάρχει
τίποτα πιο μάταιο, σε αυτήν τη ζωή, από το να προσπαθείς να φυσήξεις τη μύτη
σου χαριτωμένα κι αθόρυβα. Δεν γίνεται. Δεν κάνουμε σοβαρή δουλειά έτσι.

Τον λαιμό μην τον θίξω. Το βράδυ γυναίκα, το πρωί ρεμπέτης. Ο τελευταίος των
μεγάλων της λαϊκής μας κληρονομιάς. Σε παίρνουν φίλοι τηλέφωνο, ζητάνε
συγγνώμη και το κλείνουν. Σου λέει, λάθος νούμερο, σκυλάδικο πήρα.

Το κεφάλι σου; Η Πανεπιστημίου σε ώρα αιχμής. Ένας βόμβος, ένας χαμός, ένα
βουητό ασταμάτητο, με αυτοκίνητα, με λεωφορεία, με φορτηγά, με αεροπλάνα και
βαπόρια και με τους φίλους τους καλούς ­ όλα στριμωγμένα στο κρανίο σου.

Και δεν σε φτάνει ο πόνος σου. Έχεις και τους άλλους να σε αντιμετωπίζουν σαν
να είσαι το ζώον το όρθιο. Η ηλίθια και η πανηλίθια. Δεν σου το λένε έτσι
ευθέως ­ στη μούρη σου ­ αλλά προκύπτει από τα συμφραζόμενα:

­ Μα πώς την άρπαξες καλοκαιριάτικα; Πολύ περίεργο.

Που σημαίνει «μόνο σε μια κρετίνα σαν εσένα μπορεί να συμβεί αυτό». Μόνον ένα
άτομο με IQ υπό το μηδέν μπορεί να κολλήσει από το τίποτα. Από το πουθενά. Αφ’
εαυτού της. Με εντελώς δική της πρωτοβουλία. Από άνθρωπος, εν μια νυκτί, να
μετατραπεί σε επιδημία.

Αφού κάνουν πέντε μέτρα πίσω μην τους κολλήσεις, αρχίζουν τις συμβουλές.

­ Τι φάρμακα σού έδωσε ο γιατρός; Ποια δισκία, είπες; Πού τα θυμήθηκε, παιδί
μου, αυτά; Δεν ξέρει τι του γίνεται, ο επιστήμων. Θα πας να πάρεις άλλα. Και
συγκεκριμένα τα «Εξής». Δεν έχεις δοκιμάσει τα «Εξής»; Δεν ξέρεις τι χάνεις.
Πανάκεια. Μόλις τα χαπακωθείς, θα αισθανθείς πολύ καλύτερα.

Ο άλλος καλοπροαίρετος, έχει άλλη καλοπροαίρετη άποψη:

­ Ποια «Εξής», καλέ; Αυτά δεν κάνουν τίποτα. Μια θεία μου τα πήρε, της τίναξαν
το στομάχι στον αέρα. Τα «Άλλα» θα πάρεις. Των πέντε μιλιγκράμ, ένα πρωί, ένα
βράδυ κι αύριο θα ‘σαι περδίκι.

­ Τι της λες της γυναίκας, αυτά ρίχνουν την πίεση.

­ Και γιατί να πάρει αυτά;

­ Αμ ποια θες να πάρει;

­ Να πάρει τα άλλα.

­ Και γιατί να πάρει τα άλλα;

­ Αμ ποια θες να πάρει;

Δεν την αντέχω αυτή την κολοκυθιά με τη μιζέρια μου. Δεν τη μπορώ, αδύνατον.
Και που σύρθηκα μέχρι το κομπιούτερ και που γράφω αυτά που γράφω ­ όπως τα
γράφω ­ πολύ είναι.

Πολύ και πολλά είπαμε. Να ξαπλώσω θέλω. Να κουκουλωθώ, να τρέμω, να ιδρώνω, να
στεγνώνω, να ξαναϊδρώνω, να λυπάμαι τον εαυτό μου, να κλαίω τη μοίρα μου, να
πονώ, να υποφέρω. Αυτό θέλω.

Έτσι τη βρίσκω. Έτσι το απολαμβάνω. Να νιώθω άρρωστη και ηλίθια ταυτοχρόνως.
Δικαίωμά μου δεν είναι, βρε αδερφέ;