Περιπέτεια σε δύο τροχούς

Το ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην αμερικανική ήπειρο συνεχίζεται για τους δύο
εκπαιδευτικούς. Η νεώτερη ανταπόκριση που μας στέλνουν είναι από τη Νικαράγουα
όπου έφθασαν εκεί την περασμένη εβδομάδα, συμπληρώνοντας έτσι 53 μέρες
ταξιδιού και καλύπτοντας τα 12.500 από τα 21.000 χιλιόμετρα που είναι το
σύνολο της διαδρομής.

Υποχρεωτικό πέρασμα από τον Παναμά για την Όλγα και τον Κώστα Μητσάκη, στο ταξίδι τους από την Γη του Πυρός στη Νικαράγουα

Το μεγάλο ταξίδι του Κώστα και της Όλγας Μητσάκη, το οποίο χορηγούν και «ΤΑ
ΝΕΑ», ξεκίνησε στα τέλη του Ιουνίου από τη Γη του Πυρός και αναμένεται να
ολοκληρωθεί αρχές Σεπτεμβρίου όταν θα φθάσουν στην Αλάσκα.

«Στη Λίμα του Περού παραμείναμε 4 ημέρες προκειμένου να ξεκουραστούμε, αλλά
και να κάνουμε ένα μικρό σέρβις στη μοτοσυκλέτα, η οποία είχε συμπληρώσει
8.000 χλμ ταξιδιού. Παράλληλα, περιπλανηθήκαμε στη Λίμα για να γνωρίσουμε τις
πάμπολλες, αξιόλογες αρχιτεκτονικές μαρτυρίες της αποικιακής εποχής που την
κοσμούν και οι οποίες βρίσκονται μέσα στα όρια της παλιάς πόλης. Εκεί
φιλοξενείται το κυβερνητικό παλάτι, ο καθεδρικός ναός του 17ου αιώνα με τον
τάφο του Πιζάρο, καθώς και ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου με τις κατακόμβες.

Επικίνδυνοι δρόμοι

Οι δρόμοι της πόλης είναι αρκετά επικίνδυνοι, αν κρίνουμε από τις δύο
αποτυχημένες απόπειρες κλοπής της φωτογραφικής μας μηχανής που έγιναν στο
κέντρο της πόλης. Παραβλέποντας όμως το μεμονωμένο αυτό περιστατικό, οι
Περουβιανοί στο σύνολό τους είναι άνθρωποι φιλότιμοι, ευγενικοί και
εξυπηρετικοί που ποτέ τους δεν μας ενέπνευσαν φόβο ή υποψία για το οτιδήποτε.

Μετά τη Λίμα, 1.300 χλμ μάς χώριζαν από τη συνοριακή μεθόριο με την επόμενη
χώρα του ταξιδιού μας, τον Ισημερινό. Έχοντας συντροφιά μας τις ίδιες
κλιματολογικές και γεωμορφολογικές συνθήκες με αυτές που επικρατούσαν και στο
Ν. Περού (έρημος και αποπνικτική υγρασία ­ η είσοδός μας στον Ισημερινό έγινε
τρεις ημέρες αφότου αφήσαμε τη Λίμα.

Υποδοχή με βροχή

«Welcome to Equador». Το τεράστιο πανό δέσποζε πάνω από τη συνοριακή είσοδο,
ενώ ταυτόχρονα ο ουρανός άρχισε να σκοτεινιάζει και να βρέχει. Αναμενόμενες
κλιματολογικές συνθήκες μιας χώρας που διασχίζεται από τον Ισημερινό και έχει
να επιδείξει ένα κλίμα με ελάχιστες εποχικές θερμοκρασιακές μεταβολές, αλλά με
άφθονες βροχές. Φυσικά, ανάλογα πλούσια ήταν κι η χλωρίδα που μας συνόδευε
καθ’ οδόν για την πρωτεύουσα Κίτο, 650 χλμ βόρεια. Μια χλωρίδα καθαρά τροπικού
τύπου, που είχε στήσει ένα πυκνό και αδιαπέραστο πράσινο ντεκόρ στις δυο
πλευρές του λιτού και στενού οδικού άξονα, πάνω στον οποίο δέσποζαν πάμπολλα
χωριά που ξεχώριζαν για τον ιδιόρρυθμο και πρωτόγνωρο τρόπο κατασκευής των
σπιτιών τους (κτισμένων πάνω σε πασσάλους).

Έλλειψη οξυγόνου

Η προσέγγιση της πρωτεύουσας Κίτο υπήρξε μια αρκετά κουραστική υπόθεση, τόσο
λόγω της κακής κατάστασης του οδικού άξονα όσο κυρίως της δυσλειτουργίας του
κινητήρα που οφειλόταν κατά κύριο λόγο στο μεγάλο υψόμετρο (έλλειψη οξυγόνου),
μια και το Κίτο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 2.850, μέσα σε μια κοιλάδα των
Άνδεων. Είναι η δεύτερη υψηλότερη κτισμένη πρωτεύουσα του κόσμου μετά τη Λα
Πας της Βολιβίας.

Το Κίτο, που ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τους Ίνκας, πέρασε το 1533 στους
Ισπανούς και από το 1830 έχει αναγορευτεί σε πρωτεύουσα του Ισημερινού.
Μάλιστα, μεγάλο μέρος του ιστορικού της κέντρου, λόγω του αυθεντικού
αποικιακού ύφους και των κτισμάτων που διαθέτει, ώθησε το 1978 την UNESCO να
την ανακηρύξει ως μέρος της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς.

Νέα δοκιμασία

Και μετά τον Ισημερινό, η Κολομβία. Το δυσκολότερο και επικινδυνότερο ίσως
μέρος του ταξιδιού μας, που έμπαινε πλέον σε μια νέα δοκιμασία. Γιατί, η
Κολομβία δεν είναι μόνο η βιομηχανία της κοκαΐνης που όλοι γνωρίζουμε και που
παράγει το 80% της παγκόσμιας παραγωγής. Η Κολομβία εδώ και 30 χρόνια
σπαράσσεται από έναν εμφύλιο πόλεμο, που την τελευταία δεκαετία μετρά 30.000
θύματα. Κυριότεροι αντίπαλοι για την εκάστοτε κολομβιανή κυβέρνηση οι
αριστεριστές αντάρτες των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC),
που, μετά την απώλεια της οικονομικής και ιδεολογικής στήριξής τους από Μόσχα
και Αβάνα, έχουν αναμειχθεί και αυτοί στο κερδοφόρο λαθρεμπόριο των ναρκωτικών
προκειμένου να εξασφαλίσουν τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους. Χωρίς
φυσικά να λείψουν οι ληστείες και οι απαγωγές εις βάρος του άμαχου πληθυσμού.

Μέσα σ’ αυτό το ριψοκίνδυνο και απρόβλεπτο τοπίο, κληθήκαμε να διασχίσουμε
1.700 χλμ, περνώντας μάλιστα από την παγκόσμια πρωτεύουσα της κοκαΐνης, την
πόλη Μεντεγίν, με τα γνωστά καρτέλ της. Οι πόλεις Πάστο, Κάλι, Μεντεγίν
φιλοξένησαν το πέρασμά μας καθ’ οδόν για τον Παναμά.

Μπλόκα στην Κολομβία

Η παραμονή μας στην Κολομβία διήρκεσε μια εβδομάδα. Επτά ημέρες συγκρατημένου
φόβου και έντονης ανησυχίας για πρόσωπα και πράγματα. Πάμπολλα μπλόκα,
προτεταμένα όπλα, διαρκείς και εξοχυνιστικοί έλεγχοι, μια κατάσταση και
ατμόσφαιρα πολεμική, που μας είχε αναγκάσει σε μια διαρκή ετοιμότητα, με νεύρα
τεντωμένα και τις αισθήσεις να δουλεύουν στο έπακρον.

Η λύτρωση στο παραπάνω ψυχολογικό μαρτύριο ήρθε με την είσοδό μας στον Παναμά.
Χωρίς ευτυχώς καμία απώλεια, παρά την απόπειρα ληστείας που μας έγινε στην
αγορά του Κάλι, όπου ένας νεαρός με ξυράφι έσκισε έντεχνα την τσάντα στην
πλάτη της Όλγας και επιχείρησε να την αδειάσει. Προσπάθεια όμως που έγινε
αντιληπτή την τελευταία στιγμή, ενώ ο επίδοξος μακρυχέρης χάθηκε σαν σκιά μέσα
στο πλήθος.

Στη Διώρυγα του Παναμά

Εκπληκτικά τοπία, αλλά και σκληρές καιρικές συνθήκες συνόδευαν τους δύο μοτοσυκλετιστές στη διαδρομή τους από τη Λίμα του Περού μέχρι τη Νικαράγουα

Η παρουσία μας στην πόλη του Παναμά σηματοδούσε το τέλος του οδοιπορικού μας
στην Νότια Αμερική και το πέρασμά μας στην Κεντρική Αμερική. Και φυσικά,
επίσκεψη στην πόλη του Παναμά δεν νοείται χωρίς επίσκεψη στο ομώνυμο κανάλι
(διώρυγα), εκεί όπου βιώσαμε τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας. Ένα
πλοίο για να διασχίσει το μήκους 69 χλμ κανάλι του Παναμά χρειάζεται 8-10 ώρες
και αυτό χάρη σε μια σειρά υδατοφρακτών (δεξαμενών) που φροντίζουν για την
ανύψωση και το χαμήλωμα του εκάστοτε διερχόμενου από τη διώρυγα πλοίου. Μια
τεχνολογική λύση που απαιτήθηκε λόγω των ιδιόρρυθμων εδαφολογικών συνθηκών που
υπήρχαν και πιο συγκεκριμένα λόγω της διαφοράς στάθμης μεταξύ των δύο ωκεανών
και του ενδιάμεσου παναμεζικού εδάφους (96 μέτρα διαφορά).

Η Κεντρική Αμερική που αποτέλεσε την επόμενη γεωγραφική ενότητα της
αμερικανικής ηπείρου (μετά την Ν. Αμερική) είναι πολύ μικρή σε σχέση με τις
άλλες δύο, τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική. Αποτελείται από επτά, μικρά σε
έκταση κράτη, έξι εκ των οποίων θα διασχίσουμε καθ’ οδόν για Μεξικό.
Συγκεκριμένα, μετά τον Παναμά, θα πάμε στην Κόστα Ρίκα, στο Ελ Σαλβαντόρ, στην
Ονδούρα, τη Νικαράγουα και τη Γουατεμάλα.

Τόσο η Κόστα Ρίκα όσο και η Νικαράγουα είναι κρατικές οντότητες αρκετά μικρές
σε έκταση, αλλά χαρακτηρίζονται από μια πλουσιότατη και εξαιρετικά ποικίλη
χλωρίδα, αντιπροσωπευτική του υγρού τροπικού δάσους (ζούγκλα).

Ακολουθώντας το ορεινό ανάγλυφο των δύο χωρών, ο δρόμος διέσχιζε πυκνά τροπικά
δάση με μια οργιαστική βλάστηση, που πολλές φορές έμοιαζε να θέλει να πνίξει
τον ίδιο τον δρόμο. Και φυσικά, άφθονες βροχοπτώσεις που σε πολλές περιπτώσεις
μάς αναγκάζουν να βρούμε εσπευσμένα κατάλυμα, μια και είναι σφοδρές και
πολύωρες.

Το απόγευμα φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Νικαράγουα, τη Μανάγκουα».