ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φοβάμαι, αγαπητέ μου…

Σκεφτόμουν να γράψω μια επιστολή. Όχι τυπική. Ένα γράμμα απλό. Αν μπορούσε να
ξεκινά με τις λέξεις «αγαπητέ μου» κι όχι «μακαριώτατε». Σε γλώσσα απλή, στη
δημοτική. Σε γλώσσα «καθημερινή», στη γλώσσα που μπορεί να προσεγγίσει φιλικά
έναν άνθρωπο, που μπορεί να περιγράψει συναισθήματα και αγωνίες. «Φοβάμαι», θα
έγραφα. «Φοβάμαι, γιατί νιώθω την πίστη μου να χάνεται». Όχι επειδή η
καινούργια μου ταυτότητα δεν θα γράφει «Χριστ. Ορθόδοξος». Φοβάμαι, γιατί στις
δύσκολες ώρες δεν βρίσκω εύκολα κάτι υπέρτατα καλό για να κρατηθώ. Γιατί η
εικόνα που φέρνει πια αυθόρμητα στον νου η λέξη «χριστιανοσύνη» έχει μονάχα
χρυσό, πανάκριβα άμφια, αίγλη και λάμψη. Γιατί η αίσθηση που δίνει πια στο
φτωχό μου μυαλό η ίδια λέξη είναι «παγωμένη» απ’ τον αέρα που φέρνει ένας
αγώνας για την εξουσία, την επιρροή, τη δύναμη, την κατάκτηση οπαδών. ‘Οχι,
δεν φοβάμαι μήπως «μας εγκαταλείψει ο Θεός». Ούτε φοβάμαι μήπως και δεν
εξετάζονται τα παιδιά μας στο μάθημα των Θρησκευτικών. Ούτε ανησυχώ μήπως
υπάρχει άλλος, καλύτερος «μεταφραστής» των λόγων Του. «Φοβάμαι, αγαπητέ μου,
γιατί… φοβάμαι. Γιατί αυτή είναι η αυθόρμητη αντίδραση του οργανισμού μου,
όταν διαβάζω πως «το σώμα σου δεν σου ανήκει, είναι του Θεού». Γιατί κάπου,
κάπως, έμαθα πως αν δεν έχω επαφή με το σώμα μου, με τον ίδιο μου τον εαυτό,
δεν μπορώ να φθάσω το κομμάτι της ψυχής εκείνο που έχει τη δύναμη να βρεθεί
κοντά στον Θεό. Φοβάμαι, γιατί η φίλη μου που πήγε προ ημερών να κλείσει
εκκλησία για τον γάμο της, μίλησε μ’ έναν λογιστή. Τον άκουσε εμβρόντητη να
της απαριθμεί τιμές και εκπτώσεις ανάλογα με το ποιος πολυέλαιος θα άναβε.
Φοβάμαι, γιατί (εδώ στην πόλη τουλάχιστον ­ ευτυχώς υπάρχουν ακόμη μικρές
κουκκίδες στον χάρτη, όπου η ζωή κυλά αληθινά) δεν μπορώ να κλάψω τον θάνατο
του πατέρα μου, πριν αφήσω μερικά πεντοχίλιαρα για τον παπά της Ενορίας.
Φοβάμαι, αγαπητέ μου… ». Αυτά κι άλλα πολλά θα έγραφα…