[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Από τους ασθενείς μου θα πρέπει να με ευγνωμονούν περισσότερο αυτοί που τους
έστειλα σπίτι τους χωρίς να τους χειρουργήσω». Με αυτά, περίπου, τα λόγια ο
Παναγιώτης Σπύρου καυτηρίαζε τη συνήθεια πολλών συναδέλφων του να βάζουν
μαχαίρι με το παραμικρό, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η εγχείρηση θα
επιβάρυνε μάλλον παρά θα ανακούφιζε τους ασθενείς. Δυστυχώς τη σοφία του
Παναγιώτη Σπύρου σπανίως τη διαθέτουν οι πολιτικοί μας. Έτσι συχνά μπαίνουμε
όλοι σαν κοινωνία σε μια περιπέτεια χωρίς κανένα λόγο, άλλοτε κυνηγώντας
ανεμόμυλους και άλλοτε ασχολούμενοι με θέματα που ο χρόνος θα μπορούσε να
λύσει καλύτερα απ’ όλους. Κλασικό τέτοιο παράδειγμα υπήρξε η περίφημη υπόθεση
με το όνομα των Σκοπίων. Η ελληνική κοινωνία διχάστηκε ανάμεσα σε
«πατριδοκάπηλους» και «εθνοπροδότες», ενώ οι διεθνείς μας σχέσεις και η
αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό δοκιμάστηκαν επί σειρά ετών χωρίς κανέναν
ουσιαστικό λόγο. Χρειάστηκε η μαεστρία του Ανδρέα Παπανδρέου ­ παρ’ ότι είχε
και αυτός ευθύνες για τη δημιουργία του προβλήματος ­ για να μπει η υπόθεση
στο ράφι και σήμερα να είμαστε στα πρόθυρα μιας συναινετικής λύσης. Δέκα
χρόνια μετά, το ζήτημα του ονόματος, όπως προέβλεψε ο Κ. Μητσοτάκης, έχει ήδη
ξεχαστεί. Ανάλογο παράδειγμα άχρηστης σύγκρουσης είναι και το ζήτημα των
ταυτοτήτων. Και γι’ αυτό μπορούμε ασφαλώς να προβλέψουμε ότι δέκα χρόνια μετά
θα έχει ξεχαστεί. Ως τότε όμως; Θα είμαστε άραγε χωρισμένοι σε «σκοταδιστές»
και «άθεους οπαδούς του… διαφωτισμού»; Κι αν ο Αρχιεπίσκοπος φέρει ­ και
χωρίς αμφιβολία φέρει ­ το κύριο βάρος της ευθύνης για τα όσα κωμικοτραγικά
διαμείβονται τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση τι θα κάνει; Θα παρακολουθεί
αμέτοχη, οχυρωμένη πίσω από το δήθεν ερώτημα ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα; Κι
αν αύριο η Ιεραρχία συγκεντρώσει π.χ.1.000.000 υπογραφές, τι θα πει στους
πολίτες αυτούς; Ότι είναι αναρμόδιοι ή ότι είναι ψευδές το συνειδησιακό ζήτημα
που θέτουν; Και τι θα απαντήσουν στον Αρχιεπίσκοπο αν τότε ζητήσει να δει τον
Πρωθυπουργό; Από ποιο σημείο και έπειτα, με λίγα λόγια, η προάσπιση των
διαδικασιών μετεξελίσσεται σε αλαζονεία της εξουσίας; Πόσο μάλλον που ήδη από
πολλές πλευρές, ακόμα και από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, διακινούνται
λύσεις ­ όπως η υιοθέτηση ενός ευρωπαϊκού ταξιδιωτικού εγγράφου ­ που και τα
δικαιώματα των πολιτών θα διασφαλίζουν και το πρόβλημα θα εκτονώνουν. Αλλά
τότε βέβαια πώς θα αποδεικνύουμε ότι είμαστε εκσυγχρονιστές;